WIMBLEDON

Maar daar blijft het dan ook bij. Want ondanks het feit dat regisseur Richard Loncraine de standaardingrediënten van de romantische komedie met verve gebruikt, durft hij geen duimbreed af te wijken van het geijkte patroon. En dat is best jammer, want de beste romantische komedies nemen die vaste ingrediënten en doen er iets volledig nieuws mee. U hoeft maar naar Sleepless in Seattle, Notting Hill of Four Wedding and a Funeral te kijken om te zien wat voor verrukkelijke gevolgen dat kan hebben. Niet dat Wimbledon geen sympathiek filmpje is, maar de voorspelbaarheid en de weigering om het publiek ook maar één verrassend moment voor te schotelen, doen de film uiteindelijk de das om.

Het verhaaltje biedt nochtans heel wat mogelijkheden om het over een andere boeg te gooien. Paul Bettany speelt de rol van tennisser Peter Colt, ooit de nummer 13 op de wereldranglijst, maar nu op zijn retour. Per toeval krijgt hij een 'wildcard' voor de eerste ronde van het prestigieuze Wimbledon tennistoernooi en is vastbesloten om zijn carrière in schoonheid af te sluiten. En het lijkt nog te lukken ook, want tegen alle verwachtingen in maakt hij in de eerste ronde brandhout van zijn tegenstander. Misschien heeft het bevallige supertalent Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst) daar wel wat mee te maken. De flamboyante Amerikaanse heeft hem een dag eerder flink het hoofd op hol gebracht en net door die verliefdheid stijgt Peter voor een laatste keer boven zichzelf uit. Helaas lijkt hun prille romance al snel ten dode opgeschreven omdat Lizzie's strenge vader absoluut niet tolereert dat iemand zijn dochter tijdens een belangrijk toernooi het hof maakt. Natuurlijk is Peter niet van plan om zijn nieuwe vlam zomaar te laten schieten en bedenkt een paar ingenieuze plannetjes om Lizzie toch te kunnen zien. Alleen lijken hun wilde avontuurtjes ten koste te gaan van hun prestaties op de baan.

Liefhebbers van het genre kunnen natuurlijk al voorspellen hoe het zal aflopen en zullen zich daar waarschijnlijk niet aan ergeren. Helaas is Wimbledon een film die zodanig is toegesneden op zijn doelpubliek, dat diegenen die niet binnen de criteria vallen er maar weinig aan zullen hebben. En dat is jammer, want afgezien van het middelmatige scenario heeft de film toch een aantal sterke troeven. Zo is het bijvoorbeeld een klein wonder dat acteur Paul Bettany nog steeds geen superster is. Hij speelt de rol van Peter Colt met zoveel enthousiasme en charme dat hij zelfs een Hugh Grant naar de kroon steekt. De rol van Colt was oorspronkelijk speciaal geschreven voor Grant, die het in extremis liet afweten. Bettany is gelukkig een waardige vervanger en laat in zijn eerste romantische hoofdrol duidelijk zien dat hij meer is dan alleen maar de grappige sidekick. Ook Kirsten Dunst is weer in goede doen, al komt ze, zeker in vergelijking met de stralende Bettany, soms een beetje flets over. En zoals gebruikelijk in een (voornamelijk) Britse komedie, wordt de hele film weer bevolkt door grappige nevenpersonages. In dit geval zijn de grappigste scènes weggelegd voor de kibbelende ouders van Peter, zijn onverschillige manager en de opportunistische broer, die hardnekkig geld blijft inzetten in de hoop dat Peter eindelijk eens verliest.

Maar zoals gezegd, we hebben het allemaal al eerder gezien, en misschien iets te vaak. Zelfs de geslaagde tennisscènes (mèt CGI-balletje) en de hippe soundtrack van Ed Shearmur kunnen niet verbergen dat Wimbledon leidt onder een chronisch gebrek aan ballen. Aangenaam vermaak voor wie ervan houdt, alleen jammer dat het, net als bij het tennis, allemaal zo keurig binnen de lijntjes blijft.