THE INCREDIBLES

In The Incredibles, de zesde lange speelfilm in het oeuvre van Pixar, begint deze dubbele bodem te vervagen. The Incredibles vertelt het verhaal van Mr. Incredible (Craig T. Nelson) en ElastiGirl (Helen Hunt), twee superhelden. Het redden van de wereld is voor hen gesneden koek, totdat op een dag de maatschappij genoeg heeft van al die vreemde superheldenuitspattingen. Rechtszaken en smaad doen ElastiGirl en Mr. Incredible besluiten om zich op te laten nemen in het 'Superhero Relocation Program' en zeggen daarmee hun alter ego's vaarwel.

Vijftien jaar later kruipt het superheldenbloed nog steeds waar het niet gaan kan. Mr. Incredible - nu Bob Parr geheten - is een saaie verzekeringsconsulent geworden, die samen met zijn vriend en mede-ex-superheld Frozone (Samuel L. Jackson) tijdens hun wekelijkse bowlingavond stiekem de misdaad bestrijdt. ElastiGirl - nu gewoon Helen - is een huismoeder geworden en tracht er zorg voor te dragen dat de drie koters van het gezin niet hun aangeboren superkrachten gebruiken in het openbaar, want dat zou hun geheime identiteit wel eens prijs kunnen geven.

Het gezin Parr is een burgerlijk gezin als elk ander. Helen is de passieve houding van de ingeslapen Bob meer dan zat; Bob zit vast in zijn saaie baan en heeft de grootste moeite om de eindjes aan elkaar te knopen; dochter Violet heeft net als elke andere opstandige tiener een identiteitscrisis, haar vermogen om onzichtbaar te worden helpt daar weinig bij; zoon Dash is een typische hyperactieve pre-tiener die de grootste moeite heeft zijn extreme snelheden in toom te houden; en baby Jack-Jack moet nog beginnen met het ontluiken van zijn superkrachten, maar lang kan dat niet meer duren.

Wanneer Bob benaderd wordt door de sexy Mirage (Elizabeth Peña) om voor een mysterieuze werkgever en een obscene hoeveelheid geld toch weer de superheld uit te gaan hangen, zwicht Bob en trekt - zonder het aan Helen te zeggen - weer zijn strakke pak aan (hoewel hij wel wat dikker is geworden in al die jaren). De situatie escaleert binnen no-time en het hele gezin moet samen gaan werken om Bob en de rest van de wereld te redden van de 'oppermachtige' Syndrome (Jason Lee), een schim uit het verleden van Bob en Helen.

In 1999 maakte regisseur Brad Bird de tekenfilm The Iron Giant voor Warner Brothers Animation. In deze film werd snel duidelijk dat Bird een uitgekiende balans aan kon brengen tussen actiescènes en gevoelige scènes waarin zijn geanimeerde personages ruimschoots de kans kregen om zich te ontplooien. Maar ondanks lovende kritieken kreeg The Iron Giant het niet voor elkaar om de kassa's van de bioscopen in vuur en vlam te zetten. De grote man bij Pixar, John Lasseter, zag de potentie in dit talent en haalde hem snel binnen bij Pixar. Een moedig besluit, want we hebben het bij The Incredibles wel over de opvolger van één van de meest populaire animatiefilms ooit: Finding Nemo. Een lastige klus als je begint aan pas je tweede lange speelfilm. The Incredibles is volledig de visie van Bird. Hij wilde een spectaculaire actiefilm maken in de beste traditie van James Bond en superheldenstrips als Superman en X-Men, maar aan de andere kant moest The Incredibles ook een gedegen ondergrond hebben in de dynamiek van het gezin. En Bird is daarin voortreffelijk geslaagd.

De taferelen die de revue passeren wanneer de Parrs hun gezinsleven zo normaal mogelijk proberen te laten lijken zijn echt fantastisch gemaakt. Het dichtgooien van een autoportier is voor Bob met zijn bovenmenselijke krachten bijvoorbeeld al een opgave, want voordat hij het goed en wel doorheeft slaat hij zijn auto aan gruzelementen. Het hoogtepunt komt wanneer het gezin plaatsneemt rond de eettafel - een soort scène dat bekend staat als bijzonder lastig. Alles begint rustig, maar zoals dat hoort aan tafel in een 'normaal' gezin begint iedereen al gauw te ruziën. Dit eindigt in een pandemonium waarbij Helen met haar elastieken armen haar kinderen in bedwang probeert houden. Een geweldig stukje animatie.

Ook de emotionele diepgang in de personages is in The Incredibles weer een stuk verder doorgevoerd. De in de computer gegenereerde figuurtjes doen zeker niet meer onder voor echte acteurs en dat is natuurlijk volledig toe te schrijven aan de immens getalenteerde mensen bij Pixar. Wie diep in de ogen van de figuren zou kijken, zal daar een echte ziel ontdekken. Iets dat voorheen nog niet gelukt is met menselijke personages. Opzettelijk heeft Bird ervoor gekozen om de 'look' van The Incredibles niet te realistisch te maken, maar dat maakt deze film juist leuker en geloofwaardiger als film over superhelden.

Naast de uitzinnige animatie van de personages in The Incredibles is er ook dit keer weer enorm veel werk gaan zitten in het ontwikkelen van een wereld waarin onze helden op een geloofwaardige manier kunnen leven. Van de hoge, strakke gebouwen in de stad tot aan de saaie, grauwe werkelijkheid van de Amerikaanse buitenwijken, alles is tot in detail uitgewerkt. Wanneer we naar het 'geheime' eiland (geheel in de stijl van de vroege Bond- films) van Syndrome afreizen krijgen we een jungle te zien, zoals die nog niet eerder te zien is geweest in een animatiefilm.

De kleuren zijn sprankelend en de belijningen een stuk strakker dan in bijvoorbeeld Finding Nemo, waarin alles een ronde afwerking kreeg. Maar deze film straalt ook rust uit (iets waar Shark Tale nog wat van kan leren). Een rust die af en toe maar al te graag ruimte maakt voor de hectische leefstijl van een superheld. Bird speelt naar hartelust met de conventies van het genre en jongleert deze totdat hij een compleet nieuw idee heeft uitgedacht. Op deze manier legt hij de lat voor toekomstige producties in de animatiewereld weer een stuk hoger. Iets dat we eigenlijk al jaren gewend zijn van Pixar.

De drang van Brad Bird om zijn film een emotionele klap uit te laten delen bij het oudere publiek komt helaas halverwege de film ook een beetje terug in zijn gezicht. De onenigheden tussen Bob en Helen over hun terugkeer naar het superheldendom en de beslommeringen in het gezin halen vaak geen hoger niveau dan gewoon bekvechten. Daardoor komt hier nooit echt hoogdravend drama uit voort en dat haalt de vaart flink uit de film, wat natuurlijk niet de bedoeling kan zijn in een film die bol zou moeten staan van spectaculaire actie en drama.

Voor veel jongere kijkers zal The Incredibles misschien wat te veel worden. De actie is over het algemeen behoorlijk intens en in tegenstelling tot eerdere films van Pixar is er dit keer heel erg veel aanwezig om volwassenen bezig te houden. Hierdoor zal het jongste grut veel van de film missen en dat is zonde.

The Incredibles is een echte jongensfilm en heeft dan ook niet heel erg veel te bieden voor jonge meisjes op de manier dat Monsters Inc. en A Bug's Life dat wel konden, maar de prognose is dat deze demografische versmalling meer dan voldoende goedgemaakt gaat worden door een wat ouder publiek. Hoe dan ook, The Incredibles is weer een juweeltje uit de stal van Pixar en doet je je afvragen of er ooit nog wel eens een slechte film uit de handen van John Lasseter en zijn team zal komen. Laten we het hopen van niet, want een Pixar-film is toch elk jaar weer een lichtpuntje in de duisternis die Hollywood nochtans de wereld in slingert.