CELLULAR

Dit overkomt Ryan (Chris Evans). Hij wordt op zijn mobiele telefoon gebeld door ene Jessica (Kim Basinger), die hem weet te melden dat zij gekidnapt is en vreest voor haar leven. De doodsbange vrouw heeft een verbrijzelde telefoon opgelapt en een willekeurig nummer gebeld - op die manier uitkomend op Ryan's telefoon. Jessica sommeert Ryan om aan de lijn te blijven. Een welgeplaatst plichtsgevoel in Ryan weerhoudt hem ervan om op te hangen en hij gaat om onderzoek uit. Een duizelingwekkende race tegen de klok - en ook tegen het leeglopen van de batterij van zijn telefoon - door de straten van Los Angeles begint.

Cellular is een verre van baanbrekende thriller. Met Speed stevig in het achterhoofd hebben schrijvers Larry Cohen (schrijver van die andere telefoonthriller Phone Booth) en nieuwkomer Chris Morgan een script geschreven dat puur en alleen maar uit is op het vermaken van de kijker, zonder ook maar iets van de ongeloofwaardigheden uit te willen leggen. Deze pretentieloze houding en het niet aflatende tempo maken van Cellular een prima B-film, die je zonder enige gêne kan aanraden aan je vrienden.

Cellular speelt zich af gedurende één dag en dan ook nog eens tijdens diverse dollemansritten op de overbevolkte wegen van Los Angeles. Een regisseur met een scherp oog voor stuntwerk was dus een must. Men koos voor David R. Ellis, een regisseur die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend als stuntcoördinator en secundaire regisseur voor uiteenlopende films als The Perfect Storm en The Matrix Reloaded. Ellis zet een aantal actiescènes neer waarin Evans zich op hoge snelheden een weg baant door het drukke verkeer. Jammer dat we dat allemaal eigenlijk al een keer (beter) hebben gezien.

Het is meligheid troef in Cellular. Soms zijn de situaties waarin Ryan belandt zo uitzinnig dat je bijna zou verwachten dat de acteurs er nog een knipoog bij gaan geven. Wanneer hij bijvoorbeeld een adapter nodig heeft voor zijn telefoon loopt hij een telefoonwinkel binnen en lost een schot uit zijn pistool in het plafond om aandacht te krijgen. Om er vervolgens doodleuk weer vandoor te gaan. Regelmatig steken Cohen en Morgan de draak met hun eigen script en de cast is meer dan gewillig om hierin mee te gaan.

Deze grappen en grollen gooien Cellular op een andere koers dan je op eerste gezicht zou verwachten - een koers die een oneven rit oplevert. De luchtige houding van zowel het script en de cast komen niet ten gunste van de dramatische elementen in Cellular, want we hebben het hier wel over corruptie binnen het politiekorps - geen licht onderwerp. Hierdoor valt de derde akte van Cellular grotendeels (letterlijk en figuurlijk) in het water.

Hoe dan ook, Cellular is een erg amusant stuk pulp en dat is toch vooral te danken aan de cast. Zij weten, ondanks het ondiepe materiaal, net genoeg sympathie op te wekken om ons betrokken te laten zijn bij de personages. Basinger is uitstekend als de getraumatiseerde gegijzelde; Evans houdt zich prima staande als 'leading man', ondanks dat hij bijna de gehele film alleen een telefoon heeft om tegen te spelen; William H. Macy is consistent als altijd, ook al speelt hij hier een voor hem nieuw soort rol. Het enige lid van de cast dat flink tegenvalt is Jason Statham (The Transporter). Hij probeert hier een Amerikaan te spelen, maar zijn Amerikaanse accent komt alleen maar geforceerd over. Verder zijn ook nog Noah Emmerich (The Truman Show) en Eric Christian Olsen (The Hot Chick) te zien in bijrollen.

Cellular zal geen belangwekkende vermelding krijgen in de filmgeschiedenisboeken, maar kan wel tot een groeiende groep films gerekend worden van dit jaar (in die groep onder andere The Punisher en Alien Vs. Predator) die de potentie hadden om verschrikkelijk slecht te zijn, maar toch - op een breinloze manier - amusant zijn.