POUR LE PLAISIR

Pour le Plaisir is de tweede actuele Franse film die de link legt tussen liefde, lust en moord. In Claude Chabrols uitstekende La Demoiselle d'Honneur vraagt Laura Smet haar vriendje iemand te doden om zijn liefde voor haar te bewijzen. In Derudderes film krijgt Julie - de lekkerste brok van het dorp - enkel een nat onderbroekje van de gedachte aan seks met misdadigers. Haar echtgenoot François, een garagist en kluns tussen de lakens, vraagt in ruil voor gratis onderhoudsbeurten van diens knalrode Ferrari advies aan psychiater Vincent. De zielenknijper raadt hem aan om mee te gaan in haar fantasie en haar op de mouw te spelden dat hij iemand vermoord heeft. Het werkt: Julie (Nadia Farès) rukt hem de kleren van het lijf en de twee gaan tekeer als hitsige konijnen. De volgende ochtend blijkt de bruut van het dorp vermoord te zijn. Zijn schedel is ingeslagen met een sleutel uit de garage van François. Het slachtoffer was een vrouwenmishandelaar, een asociale bruut die het dorp terroriseerde. De dorpelingen vinden niet zo erg dat hij dood is. François belandt achter de tralies nadat zijn vrouw de politie vertelt over zijn betekenis van de avond voordien.

So far so good in Pour le Plaisir. De film begint sfeervol, Deruddere introduceert zijn personages en ontvouwt een batterij aan mogelijkheden om een spannende, duistere speurtocht op te zetten. Iedereen in het dorp is verdacht: de garagist die een moord bekende, de psychiater die het slachtoffer en de garagist goed kende, de vrouw van de garagist met haar bizarre seksuele voorkeuren en ook Jean - de assistant-mechanicien - die indruk wil maken op het meisje van zijn dromen. De dorpsgemeenschap waarin iedereen iedereen kent is het uitgelezen decor voor een sterke whodunit. Pour Le Plaisir lijkt aanvankelijk die kant uit te gaan maar schiet ergens zomaar halverwege als een ongeleid projectiel alle richtingen uit. De gevangen gehouden François wordt een popsterachtige held: een bevrijder die zich opoffert om het algemeen belang te dienen. De kranten storten zich op de affaire, Çois wordt een mediafenomeen en verkoopsartikel.

Pour le Plaisir neemt de sensatiebeluste regionale pers op de korrel, bekijkt met ironische blik de schijnheilige katholieke dorpsvrouwen, besnuffelt keukenpsychologische thema's en slaat een zijpaadje in naar de film noir en de donkerzwarte komedie. Als een nieuwsgierige hond besnuffelt de film de verschillende genres zonder echt door te bijten. De donkere humor is niet grappig of subversief, de ironie is vrijblijvend, de satire mild en de spanningsboog staat niet gespannen.

Zoals de meeste films die zich afspelen in Noord-Frankrijk toont ook Pour Le Plaisir de regio van zijn minst voordelige kant. Deruddere toont simpele, goedgelovige mensen die hun dorp nooit lijken te verlaten. De man-vrouw verhouding ligt er nog zoals in de antieke jaren: de mannen kicken op auto's, zitten op café en laten boeren. De lelijke vrouwen roddelen, de mooie zijn oppervlakkige heupwiegende krengen met zaadvragende oogjes. Deruddere is er niet in geslaagd in de huid van zijn personages te kruipen. Hij toont hen als poppetjes in een show, niet als levensechte personages. De levensechte pijn van Harry Voss uit Crazy Love of de gekartelde hoop van de vader uit Iedereen Beroemd zijn ver weg. De personages hebben nog wel nog het uitzicht van kwetsbare Deruddere-sukkels, maar niet meer de ziel. De cast is ook niet ter hulp geschoten. Lorant Deutsch - wie hem niet kent: doe geen moeite - is schadelijk voor professionele filmprojectoren. Nadia Farès en Samuel Le Bihan lijken erg verveeld met hun nullige rollen. Zelfs Olivier Gourmet speelt ongeïnspireerd.

Pour le Plaisir is de eerste niet-essentiele film van Dominique Deruddere. Vaardig gemaakt maar inhoudelijk en emotioneel leeg. De Limburger gaat zijn volgende film in Duitsland maken. Hopelijk is het scenario van beter kwaliteit want zijn Franse uitstap heeft enkel schermvulling opgeleverd.