ANACONDAS: THE HUNT FOR THE BLOOD ORCHID

In Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid gaat een groep wetenschappers op zoek naar een zeldzame bloem. Een bloem die een stof bevat die het leven flink zou kunnen verlengen. Door tegenvallend weer moeten de wetenschappers zich wenden tot de Han Solo-achtige huurling Bill Johnson en zijn scheepsmaat Tran. Op de krakkemikkige boot van het stel moet de expeditie een gevaarlijke rivier af op zoek naar de illustere orchidee. Naarmate het team steeds dieper de jungle in gaat, komen zij ook dichter bij een nest vol met de gevreesde moordzuchtige slangen. De eerdere obstakels (alligator, giftige spin, waterval) lijken al gauw een verre herinnering bij de ontmoeting met deze slangen.

De eerste Anaconda was ontegenzeggelijk een slechte film. Zelfs talent als Jennifer Lopez, Ice Cube, Owen Wilson, Eric Stoltz en Jon Voight konden niets van Anaconda maken dat de tijd van het kijken waard was. Het probleem bij de eerste Anaconda lag vooral bij de slang, die meer op de lachspieren werkte dan goed was voor de film. En als de grote boosdoener van je film niet geloofwaardig is, dan heb je toch ergens een probleem. Ondanks dit alles had Anaconda toch nog een streepje voor op deze nieuwe film: het verhaal speelde zich af in het Amazone-gebied, iets dat Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid niet kan zeggen.

Zoals iedereen kan weten - een beetje zoeken op het Internet doet wonderen - komt de Anaconda alleen voor in Zuid-Amerika in de drassige gebieden rond de Amazone-rivier. Dat is toch wel een flink eind weg van de plaats waar Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid zich afspeelt: Borneo, een plek waar vooral de befaamde Python de dienst uitmaakt. Een film die een basisfeit als dit niet juist weet te verwerken in de plot verdient het eigenlijk niet om verder serieus genomen te worden.

Het ironische aan Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid is dat de film zichzelf - in tegenstelling tot het publiek - wel heel erg serieus neemt. Het kan op zich een prestatie genoemd worden dat de makers het voor elkaar hebben gekregen om een film te maken die negentig minuten lang consequent slecht is, maar of de kijker aan het eind van de film dit begrip zal opbrengen is nog maar de vraag.

Het script, dat zo duister is als de jungle zelf, is een viering van het B-film genre met een flinke dosis zwarte humor. De dialogen zijn van een stuitend laag niveau met diverse knipogen naar de vorige Anaconda ("I knew this guy who went to the Amazon to make a documentary, and they were all eaten by snakes!") en naar ander laagdrempelig amusement als Survivor, ook wel Expeditie Robinson geheten, ("I'll vote you off this island.") Deze met clichés doorzeefde teksten geven aan dat de schrijvers (zeven in totaal) misschien zelfs wisten wat ze aan het doen waren: een campy monsterfilm schrijven die verder weinig om het lijf heeft.

Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid kan dit jaar gerekend worden tot de slechtste films die uitgebracht zijn. Het haalt zelfs het twijfelachtige niveau van Cellular en AVP: Alien Vs. Predator niet en dat wil wat zeggen. Het is een raadsel waarom een film als deze niet direct naar de thuismarkt is verdwenen. In de drukke weken voor de kerst is er genoeg te zien in de bioscopen om dit abominabele stuk film links te laten liggen. Dat is dan ook stellig het advies bij deze film.