BRIDGET JONES: THE EDGE OF REASON

Iedereen kent Bridget Jones en bijna iedereen draagt haar op handen. De fans van het eerste uur kennen haar als Helen Fieldings alter ego in de wekelijkse column voor de Engelse krant The Independent, maar het was vooral haar eerste dagboek dat Bridget Jones zo geliefd maakte. Dat de ranke nimf Renée Zellweger de mollige Bridget zou vertolken op het witte doek deed in eerste instantie de wenkbrauwen fronsen, maar die scepsis verdween al snel. De openingsscène waarin Bridget in haar pyjama door haar tranen heen All By Myself playbackt overtuigde de grootste critici. Dankzij de film steeg Bridget Jones' populariteit naar ongekende hoogten. Ze werd, met enige zin voor overdrijving, het rolmodel voor de nieuwe vrouw: mollig en toch mooi, maar vooral humoristisch en optimistisch.

In deze sequel is Bridget Jones nog niet veel veranderd. Ze draagt nog steeds onderbroeken waarmee je met gemak een tent kan opzetten, rookt stiekem teveel sigaretten en houdt nog steeds met veel gevoel voor cynisme een dagboek bij. Toch is haar leven in grote mate ook veranderd, want sinds het einde van de vorige film is ze eindelijk in de armen gevallen van haar ridder op het witte paard. Zes weken en 71 wippen zijn Bridget Jones (Renée Zellweger) en Mark Darcy (Colin Firth) al samen. Zoals Bridget het in haar dagboek zelf omschrijft: de jaren in de woestijn zijn over. Elke ochtend wordt ze naast haar knappe prins wakker en kan ze minutenlang naar hem staren.

Hoe blij Bridget ook door het leven huppelt, langzaam kruipen ook de eerste twijfels haar relatie binnen. Haar springerig, optimistisch en vaak naïef karakter botst wel eens met de saaie en duffe advocaat, die elke vorm van avontuur mijdt en zich in Bridgets ogen steeds meer als een arrogante en snobistische zak begint te gedragen. De dingen lopen helemaal uit de hand als ze denkt dat haar brave Mark een relatie heeft met de langbenige stoot Rebecca (Jacinda Barrett). Bridget maakt het uit en vertrekt voor haar werk als televisiejournaliste op reportage naar Thailand. Daar loopt ze niet alleen recht in de armen van haar ex-lief, de vrouwenzot Daniel Cleaver (Hugh Grant), maar belandt ze ook nog eens ten onrechte in de gevangenis. Mensen mensen toch, hoe loopt dit af?

Het antwoord is: goed, maar lang niet zo goed als de eerste Bridget Jones. Daarvoor vallen de schrijvers (en dat zijn er heel wat: altijd een slecht teken) net iets teveel in herhaling en proberen ze de succesformule iets te doorzichtig te kopiëren. Originaliteit is ver te zoeken en de grappen zijn vaak van een bedroevend allooi. Bridget die zich in een té smalle jurk probeert te hijsen, teveel wijn drinkt, ongewild stoned wordt of van haar ski's tuimelt: je wint er geen Pulitzer Prize mee. Helemaal te gek wordt het wanneer ze in een Thaise gevangenis belandt en haar medegevangenen, hoertjes nota bene, doodleuk leert hoe je Like a Virgin van Madonna moet zingen. Het is hersenloos entertainment, maar Bridget Jones' naturel en flair sleurt je er vrijwel moeiteloos doorheen. Het is maar een koele kikker die aan de glimlach van naïeve maar lieve Bridget kan weerstaan.

Renée Zellweger blijft dan ook de ster van deze prent en heeft al te kennen gegeven dat ze gerust voor een derde keer in de huid van Bridget Jones wil kruipen. Alsof het niks is jojoot zij er per film 15 kilo bij of 15 kilo af. Colin Firth acteert vreemd genoeg nogal mat en glansloos als Mark Darcy. Dat kan niet van Hugh Grant gezegd worden. Zijn personage Daniel Cleaver kwam nauwelijks voor in het tweede boek, maar kreeg in de film een groter aandeel. Firth en Grant mogen hun gevecht uit deeltje één trouwens nog eens makjes overdoen. Het is een voorbeeld van hoe regisseur Beeban Kidron het succes van het origineel schaamteloos tracht te kopiëren. Verder maken ook enkele andere oude bekenden hun opwachting: Bridgets trouwe vrienden Shazzer (Sally Philips), Tom (James Callis) en Jude (Shirley Henderson) en haar pa (Jim Broadbent) en ma (Gemma Jones).

Ondanks de hoge knuffelfactor van Renée Zellweger en de af en toe leuke grappen schiet deze Bridget Jones: The Edge of Reason over de hele lijn toch net te kort. Weinig kans dat de echte fans zich daar aan zullen storen. Zij wachten nu wellicht al vol ongeduld op het derde boek uit de reeks. Dat moet Helen Fielding nog schrijven, maar het succes van de films indachtig, zal ze er wel een beetje spoed achterzetten. Je moet het ijzer smeden wanneer het gloeiend heet is.