BAD SANTA

Willie (Billy Bob Thorton) is een alcoholist. En een crimineel. En een kerstman. Ja, eens per jaar speelt Willie in allerlei winkelcentra in het land voor kerstman. Dit doet hij niet alleen, maar met behulp van zijn maatje Marcus (Tony Cox). Zijn kleine postuur en grote mond maken die laatste tot de perfecte elf. Maar de twee zijn in feite misdadigers en hebben de baan als dekmantel. Ieder jaar op kerstavond gebruiken ze het vertrouwen - en de sleutel niet te vergeten - van de arme eigenaar van het winkelcentrum, om hun slag te slaan. Om zo de rest van het jaar niet meer te hoeven werken, net als de echte kerstman..

Maar Willie heeft er genoeg van. Hij mag dan wel een zure alcoholdrinkende, stinkende veertiger in een midlifecrisis zijn; een crimineel is hij blijkbaar diep van binnen toch niet. Als op een donkere decemberavond de telefoon gaat en zijn kleine vriend Marcus hem uitnodigt om weer een winkelcentrum in de maling te nemen, vergeet hij dat weer eventjes. Hij trekt zijn pak aan, neemt zijn hulpje mee, en hij is weer: BAD SANTA! Children of the world, beware.

Dat is in het kort het verhaal van Bad Santa, de eerste kerstfilm die dit jaar in onze bioscopen belandt. Een film die vorig jaar met kerst al in de Amerikaanse bioscopen draaide en die wij nu ook kunnen bekijken. Het klinkt op papier allemaal erg leuk: geen echte kerstfilm, maar juist één die het geheel niet serieus bekijkt en het genre in de maling neemt; een regisseur, Terry Zwigoff, die na zijn vorige film (Ghost World) als 'veelbelovend' werd bestempeld en een gezonde schare fans heeft weten op te bouwen; een 7.2 gemiddeld bij imdb (!); een Golden Globe nominatie in de categorie comedy/musical vorig jaar, voor één van de beste acteurs van dit moment: Billy Bob Thorton - en ja, zelfs een kleine Afro-amerikaanse elf.

Maar helaas, deze stoute Santa is absoluut geen aanrader. Waarom niet? Omdat de film precies dat wordt waar het een statement tegen maakt. Een voorspelbare kerstfilm. Het is niet genoeg om een film anders te maken dan de rest, hij moet ook leuker zijn dan de rest. Willie is zeker anders dan de rest, maar of hij ook leuker is? Zijn personage is zo zelfdestructief dat er maar weinig sympathie voor hem kan worden opgebracht. Hij doet ergens denken aan de oscarwinnende Melvin Udall, prachtig neergezet door Jack Nicholson in As good as it Gets. Met als grote verschil dat het personage van Udall tegelijk afstotelijker en charmanter was. Het was een echt personage, een personage van vlees en bloed. Willie is en blijft een karikatuur.

En wat blijft er dan over? Enkele leuke grappen, enkele minder leuke grappen. Leuke bijrollen, irritante bijrollen. Subplots die ergens op slaan, subplots die nergens op slaan. Statement tegen de kerstfilm, sentimentale kerstfilm-nonsens. Deze film is vlees noch vis en daar kan zelfs de keihard schreeuwende en hijgende Lauren Graham (Gilmore Girls) niets aan veranderen. "Fuck me Santa, Fuck me Santa!", roept ze keihard als ze op de achterbank van diens auto door hem wordt gepakt. Ze had beter "Fuck you Santa!" kunnen roepen. En dat is jammer, want we hadden graag kerst met Billy Bob willen vieren.