BLADE: TRINITY

In 1998 waren er nog niet veel helden van de Marvel Comics die met succes een overstap naar het witte doek hadden gemaakt, maar Blade effende het pad. De film bracht 70 miljoen dollar op en betekende ook de ultieme doorbraak van David S. Goyer. Goyer had onder meer de scenario's geschreven voor The Puppet Masters, The Crow 2 en het knappe Dark City, maar Blade bleek echt zijn ding. Hij schreef ook de sequel (die nog succesvoller bleek: 81.6 miljoen) en toen regisseur Guillermo Del Toro met Hellboy zijn eigen troetelkindje kon baren, bleek voor Goyer de stap snel gezet. Hij zou Blade: Trinity zélf regisseren. Toen hij bekend maakte dat de prent zich twintig jaar in de toekomst zou afspelen nadat de vampiers uiteindelijk de aarde hadden overgenomen, begonnen de fans al te sidderen en schuimbekken van genot. Goyer trok dat ideetje echter al snel weer in. Te donker? Te cynisch? Ah, jammer!

In plaats van dat apocalyptisch verhaal zadelt Blade: Trinity ons op met een afgezaagd idee. Ergens in Irak wordt de originele Dracula (Dominic Purcell) door leden van de Vampire Nation, onder leiding van Danica Talos (Parker Posey), uit zijn eeuwenoude slaap gewekt. Ze hebben immers zijn DNA nodig om de rest van de mensheid in vampiers te veranderen. Werk aan de winkel dus voor Blade (Wesley Snipes), de half mens/half vampier die met de hulp van zijn inmiddels hoogbejaarde mentor Whistler (Kris Kristofferson) al sinds mensenheugnis tegen de vampiers ten strijde trekt. Blade wordt er door Talos echter ingeluisd: hij doodt na een zinderende achtervolging in een tunnel per ongeluk een mens en draait de bak in. Tijd voor de introductie van twee sidekicks die Blade moeten helpen: Whistlers dochter Abigail (Jessica Biel) en Hannibal King (Ryan Reynolds), een zogenaamd groepje Night Stalkers. Eens Blade bevrijd is, gaan ze als een heilige drievuldigheid de strijd aan met de inmiddels herrezen Dracula.

Van een film als Blade verwacht je geen groots drama, maar een keiharde, hippe, knap gemonteerde actieprent blijkt even moeilijk te maken. Vreemd dat Goyer in de eerste twee films de toon van Blade zo juist wist te treffen: cynisch, snel en gevat. Daar is in deze Trinity weinig van te merken. De humor is schaamhaarkrullend slecht en de lamme Dracula-plot alles behalve origineel. Terwijl het superheldenuniversum best mogelijkheid tot uitdieping biedt, beperkt Goyer zich deze keer tot een onsamenhangende opeenstapeling van actiescènes. Die brengt hij bovendien erg rommelig en onoverzichtelijk in beeld, zodat er uiteindelijk geen touw aan vast te knopen valt. Zijn postmoderne montage hakt er op keiluide muziek op los, maar visueel stelt het uiteindelijk allemaal niet veel voor. Vreemd ook dat de vampiers uit deze Blade met hun getande melkmuil veel van de originele Aliens weghebben. Alleen zijn die honderd keer angstaanjagender dan de vampierschoothonden uit deze film.

Wanneer een superheld nood heeft aan een hulpje, is zijn beste tijd wel voorbij. Batman was ook zichzelf niet meer met én Robin én Batgirl aan zijn zijde. Ex-vampier Hannibal King (een lauwe Ryan Reynolds) blijkt bovendien een humorist tot in de kist die zelfs in de meest penibele omstandigheden humoristische oneliners in het rond strooit. Het werkt niet. Gelukkig is er niemand die topjes zo strak draagt als Jessica Biel. Gewapend met pijl, boog en iPod verkoopt ze menig vampier een trap in het kruis. Als er dan toch een spin-off van Blade moet komen, laat het dan eentje voor haar zijn. Blade zijn we beu, maar voor Abi willen we nog wel eens.