SKY CAPTAIN AND THE WORLD OF TOMORROW

George Lucas is al jaren bezig om zijn Star Wars-films te maken met behulp van computeranimatie. Hij pionierde in 1999 met Episode I - The Phantom Menace door deze film voor ongeveer 95% op te bouwen vanuit de computer. In 2002 breidde hij deze werkwijze uit door de opnames ook nog eens digitaal uit te voeren. Toch blijven veel filmmakers van de oude stempel vertrouwen op de klassieke kunst van het bouwen van decors en props. Conran gaat een stap verder door vrijwel alles uit de computer te toveren; met een kleine uitzondering: iets dat de acteurs aanraken of waar ze op zitten mag in het echt gemaakt worden. Verder komt werkelijk alles uit de computer (zelfs het interieur van een auto bijvoorbeeld). Het is werkelijk onvoorstelbaar wat Conran hier voor elkaar gekregen heeft.

Een andere regisseur die dit ook probeerde is Enki Bilal met Immortal. Hij mengde ook digitale decors met echte acteurs en actrices om zo tot een compleet geheel te komen. Zijn achtergronden en voertuigen waren tot in de puntjes verzorgd, maar Immortal liet erg veel te wensen over op het gebied van verhaal en personages. Sky Captain heeft een beeldkwaliteit die in weinig doet vermoeden dat we hier zitten te kijken naar computerbeelden in plaats van op klassiek celluloid geschoten film. Robert Rodriguez is ook bezig met zijn eigen film waarin hij ook de achtergronden in de computer laat maken, Sin City. Hoever hij zal gaan in creatie van de digitale wereld is niet helemaal bekend, maar Sky Captain biedt hoop voor de toekomst voor films in dit genre.

De openingsbeelden van Sky Captain zetten direct de toon voor de film. Langzaam zakken we door een dik wolkendek boven New York. Een sneeuwbui is in volle gang, maar dat weerhoudt een zeppelin - de Hindenburg III - er niet van om aan te haken bij het Empire State Building. Een buitenissig idee? Zeker niet. De plannen zijn er wel degelijk geweest in de dertiger jaren om dit werkelijk te doen, maar de omstandigheden waren niet optimaal genoeg. Het zijn kleine feiten als deze die de fantastische wereld van Conran een vaste ondergrond geven in de werkelijkheid van weleer.

Aan boord van de zeppelin bevindt zich een wetenschapper met een bericht voor journaliste Polly Perkins (Gwyneth Paltrow). Hij is de laatste in een lijn van wetenschappers die stuk voor stuk vermoord worden door een mysterieuze huurmoordenaar. De wetenschapper gaat ervandoor, maar Perkins is een vasthoudende journaliste (een heerlijke rol voor Paltrow). Ze gaat direct op onderzoek uit. Dat wordt echter danig verstoord wanneer een leger gigantische vliegende robots Manhattan binnenvallen. Het schouwspel dat Sky Captain in deze openingsbeelden laat zien is oogverblindend mooi gemaakt. In de klassieke film-noir stijl stampen de robots door de straten van New York. Conran heeft in de cameravoering en beeldopbouw heel erg goed gekeken naar de Max Fleischer Superman tekenfilms. Een fantastisch idee, want op deze manier krijgen we direct het gevoel dat we naar een film kijken die de filmmakers van toen zouden hebben gemaakt als ze de middelen hiervoor hadden.

Jude Law speelt de in de titel naar gerefereerde Sky Captain, Joe Sullivan. Zijn hulp wordt ingeroepen tijdens de crisis in New York en in zijn P-40 Warhawk gaat hij de robots te lijf. Hij krijgt het voor elkaar om één van de robots neer te halen om te gebruiken bij het achterhalen van de dader achter de aanvallen. Het is Sullivan's vriend Dex, gespeeld door Giovanni Ribisi, die aan het werk gaat met de robot. Hij is een uitstekende sidekick voor Law, een echte bolleboos die de minder intellectueel aangelegde Sullivan uitstekend aanvult. Zo begint een duizelingwekkend avontuur voor onze helden.

De schaal waarop Sky Captain is gemaakt is werkelijk fenomenaal. Conran's gevoel voor diepte, schermcompositie en belichting zorgen voor een overweldigend geheel. Conran begint met een stijl die diep geworteld is in de oude film-noir films. Diepe schaduwen en een bijna van kleur onttrokken beeld vormen een prachtige basis voor het ontluikende mysterie waarin Polly en Joe zich bevinden. Naarmate de film vordert komt er ook meer kleur in de beelden. Eenmaal aangekomen in Shangri-La zien we een weelderige pracht van planten en dieren (rechtstreeks gemodelleerd naar The Lost World en King Kong).

Het enige negatieve dat opgemerkt kan worden aan Sky Captain is dat de dialogen niet altijd even goed uitgediept zijn en vaak zelfs aan saaiheid onderhevig zijn. Maar met in het achterhoofd dat dit een ode is aan een filmperiode waarin alles eenvoudiger was, kunnen dit soort kleine misstappen Sky Captain volledig vergeven worden. Het is ook niet zo dat de cast gehinderd wordt door dit ogenschijnlijke gebrek aan diepte. De dynamiek tussen Paltrow en Law is heerlijk. Ze kibbelen constant over wat los en vast zit en dat geeft de film weer wat extra vaart - als dat al nodig zou zijn.

Sky Captain is een film die gezien mag worden als een flinke prestatie. Ten eerste omdat Conran een debuterende regisseur is: klasse. Dat doet ons wel een beetje vrezen voor de toekomst, want Conran heeft nu enorm veel waar te maken met een eventuele volgende film. Ten tweede omdat Sky Captain een technologisch hoogstandje is waar vele filmmakers nog lang tegenop zullen moeten boksen. Het gaat wel even duren voordat iemand dit gaat evenaren. Al bij al is Sky Captain gewoon een ontzettend leuke en zorgeloze film. Wanneer hebben we dat voor het laatst gezien?