THE GRUDGE

Hideo Nakata en Hiroshi Takahashi bekken sinds The Ring en Dark Water nog maar pas, of we kunnen de tongen alweer breken op Takashi Shimizu. Wat The Ring voor Nakata is, is Ju- on voor Shimizu: zijn levenswerk. De vloek beheerst zijn bestaan al sinds 2000, toen hij zijn eerste Ju-on film maakte voor het videocircuit. De film bleek een onverwacht succes en dus volgde er al snel een sequel: Jo-on 2. Internationaal werden die titels bekend als Ju-on: The Curse 1 en 2. In 2003 maakte hij diezelfde films nog een keertje opnieuw, maar dit keer met het zicht op een bioscooprelease. Omdat het Amerikaanse publiek sinds The Ring helemaal in de ban is van Aziatische horror, vroeg producent Sam Raimi aan Shimizu om zijn Ju-on sage aan te passen voor de Amerikaanse markt. De regisseur had eerst geen zin om voor de vijfde keer terug te keren naar het spookhuis waarin de geest van Kayako rondwaart, maar hij besefte ook wel dat dit project de grote oversteek naar Hollywood kon betekenen. Hij hapte toe, kreeg bovendien Sarah Michelle Gellar op zijn dak en belandde met z'n film op de eerste plaats van de Amerikaanse box-office. Een mes dat aan twee kanten snijdt, want voor hij eindelijk met een origineel nieuw project mag beginnen (The Death), moet hij nu eerst Ju-on: The Grudge 3 (Japanse versie) en The Grudge 2 (Amerikaanse versie) afleveren. Die laatste film kreeg overigens groen licht drie dagen nadat The Grudge in Amerika was verschenen en 39 miljoen dollar had opgebracht. Shimizu moet echter niet klagen: zijn ticket naar Hollywood lijkt verzilverd.

Japanse horrorfilms zoals Ringu en Honogurai mizu no soko kara schreven school door hun erg trage en statische, maar wel sfeervolle opbouw. Hetzelfde kan gezegd worden van Ju-on. Dus was het ook voor Shimizu zaak om de remake wat meer vaart en tempo mee te geven en wat toegankelijker te maken voor het grote publiek, een opgave waar bijvoorbeeld Gore Verbinski met The Ring erg goed in slaagde. Shimizu van zijn kant doet toch niet heel veel toegevingen. Alle locaties uit de film komen bijvoorbeeld overeen met die van het origineel en ook een hele resem Japanse acteurs (waaronder Takako Fuji, de actrice die al voor de vijfde keer de geest speelt) keren gewoon terug in hun originele rollen. Typisch Japanse motieven zoals de lange zwarte haren of de kleine jongetjes die als geesten rondwaren blijven behouden, terwijl ook de verhaallijn meestal cryptisch blijft. Een beetje gestroomlijnder is The Grudge dus wel, maar daarom nog niet Hollywoodiaans simpel.

Het is Sarah Michelle Gellar die voor de Amerikaanse herkenbaarheid zorgt. De vampire slayer speelt de uitwisselingsstudente Karen Davis, die voor een paar maanden in Tokio verblijft. Ze studeert sociologie, maar houdt zich in haar vrije tijd ook bezig met thuisverpleging van oudere mensen. Als op een dag de verpleegster Yoko niet komt opdagen, wordt Karen als vervangster naar het huis van de oude en seniele Emma gestuurd, die daar samen met haar kinderen woont. Eens aangekomen in het huis, merkt Karen dat er allerlei dingen niet in de haak zijn. Het huis lijkt vervloekt en iedereen die met het huis in aanraking komt, draagt die vloek over. Samen met haar vriend Doug (Jason Behr) en de lokale politieagent Nakagawa moet Karen op zoek naar een verklaring voor de mysterieuze gebeurtenissen. Een zekere Amerikaanse professor Peter Kirk (Bill Pullman) blijkt daarin een belangrijke rol te spelen.

Het verhaal van The Grudge laat zich in wezen makkelijk samenvatten, maar Shimizu heeft ervoor gekozen om het niet chronologisch te vertellen. Zo opent de film met een erg sterke en schokkende scène, waarin het personage van Bill Pullman zich over het balkon laat vallen en zo zelfmoord pleegt. Hoe je zijn personage in het hele verhaal kan plaatsen, wordt pas op het einde duidelijk. Shimizu bouwt het verhaal als een puzzel op en als kijker moet je de hele tijd door met de stukken schuiven. Tijdens de laatste acte worden ze stukje bij beetje voor de toeschouwer in elkaar geschoven. Daar is niks mis mee, maar toch blijf je een beetje met het gevoel zitten dat deze vertelwijze een gimmick is. Misschien wil Shimizu zo wel verhullen dat het verhaal an sich niet zo heel erg veel om het lijf heeft. The Grudge moet het meer hebben van de typische Japanse manier van sfeerschepping en schrikmomenten. De plotseling rinkelende telefoon, de zwarte kat die uit het niets opspringt, verlaten trappenhallen en lichtschakelaars die niet werken: we hebben het allemaal al eens eerder gezien, maar het blijft wel werken. Shimizu kiest net als Hideo Nakata eerder voor de suggestie: een voorbij schuivende schaduw werkt nog altijd angstaanjagender dan liters in het rond gutsend bloed.

Het pleit in Takashi Shimizu's voordeel dat hij trouw is gebleven aan zijn originele film en zich niet meteen heeft laten opslokken door het Amerikaanse filmsysteem. Toch geraakt de Japanse spookfilmformule stilaan uitgewerkt. Met lange zwarte wapperende haren, donkere ogen, boze blikken van kleine jongetjes, geheimzinnige videotapes, lege trappenhallen en omineus druppelend water lijken alle Ringu's, Dark Waters en Grudges wel heel erg op elkaar. Wanneer de hype overgewaaid is, zal blijken welke van deze regisseurs sterk genoeg is om met een nieuwe, originele film op de proppen te komen. Daar kijken we meer naar uit dan naar The Grudge 2, 3 of 4.