WICKER PARK

Liefhebbers van de Franse film kunnen dit artikel maar best even overslaan. Hollywood heeft zich namelijk weer eens vergrepen aan een klassieker uit de Franse filmarchieven. Slachtoffer van de maand: de romantische thriller L’Appartement, de voorlopig enige film van de Gilles Mimouni, waarin Vincent Cassel, Romane Bohringer en Monica Belluci verwikkeld raken in een net van leugens en intriges. L’Appartement is echt zo’n film die geen krans behoeft, laat staan een remake, maar omdat ze daar in Hollywood nu eenmaal anders over denken, werd de Schot Paul Guigan ingehuurd om de Amerikaanse bewerking te draaien.

Gelukkig is Wicker Park niet het misbaksel waar iedereen voor vreest, en alle kritiek ten spijt mag het resultaat uiteindelijk best gezien worden. Want ondanks het feit dat de film te leiden heeft onder een schrijnend gebrek aan diepgang, is Wicker Park in elk geval een remake die een eigen kant durft op te gaan. De actie is verschoven van Parijs naar Chicago en het oorspronkelijke scenario van Gilles Mimouni werd onder handen genomen door Apt Pupil-scenarist Brandon Boyce, die in een moeite door de ontknoping van een nieuwe draai voorzag. Helaas heeft de renovatie van het scenario een vervelend nadeel: het duurt een eeuwigheid voordat de film écht op gang komt. Alle personages worden eerst keurig voorgesteld en er is hier en daar wel plaats voor een fascinerend moment, maar in tegenstelling tot het origineel wordt het element ‘mysterie’ pas veel later in de mix gegooid. De kans is niet onbestaand dat de kijkers op basis van het modale begin afhaken, en een bijzonder verrassend en origineel tweede deel zullen missen.

Maar omdat we daar echt niets over kunnen (willen en mogen) zeggen, dan maar even het uitgangspunt. Matthew (Josh Hartnett) is een vlotte dertiger die op het punt staat om te trouwen en dit weekend een belangrijke zakenreis naar China moet maken. Maar zijn leven wordt ineens verschrikkelijk overhoop gegooid als hij plotseling een glimp opvangt van Lisa (Diane Kruger), het meisje waar hij nog steeds verliefd op is, maar dat hem twee jaar geleden zonder aanwijsbare reden heeft laten zitten. Matthew wil haar absoluut terugzien en laat zelfs zijn zakenreis schieten om Lisa te gaan zoeken. Om te voorkomen dat zijn aanstaande vrouw ontdekt dat hij zijn vlucht naar China heeft gemist, zoekt Matthew zijn oude vriend Luke (Matthew Lillard) op, in de hoop dat hij een paar nachtjes bij hem mag blijven. Natuurlijk kan Luke hem niets weigeren en als hij hoort wat Matthew van plan is, proberen ze samen een spoor te vinden van Lisa. Als ze na lang zoeken eindelijk ontdekken dat Lisa gewoon in Chicago woont, gaat Matthew bij haar op bezoek. Helaas verloopt dat bezoekje niet zoals gepland. Want ondanks het feit dat de Lisa op dat adres dezelfde schoenen draagt en hetzelfde parfum gebruikt, lijkt ze helemaal niet op de Lisa die Matthew heeft gekend. Maar hoe kan dat? En is Matthew eigenlijk wel goed bij z’n hoofd?

Pas na deze pijnlijke ontmoeting begint Wicker Park eindelijk wat meer vaart te krijgen. Natuurlijk eist het scenario dat er al vanaf het eerste moment veel tijd wordt besteed aan de ontwikkeling van de personages, maar dat neemt niet weg dat regisseur Paul Guigan het best wat minder monotoon had mogen aanpakken. Vooral de onhandig ingelaste flashbacks spelen soms flink met het geduld van het publiek. Toch kunnen we veel van deze kritiek uiteindelijk weer inslikken, omdat Wicker Park na verloop van tijd steeds interessanter en complexer wordt. Bekende scènes krijgen door slimme perspectiefwisselingen ineens een nieuwe dimensie en personages die zich in het begin haast onschijnbaar in de marge bewogen, treden ineens volledig op de voorgrond. Vooral de ontknoping is (mits een beetje goodwill) erg geslaagd en doet helemaal niets af van de impact van het origineel.

Ook met de acteerprestaties is er weinig mis, al moet je wel heel vroeg opstaan om supersterren als Cassel, Belluci en Bohringer het vuur aan de schenen te leggen. Toch kwijt de Engelstalige cast zich prima van zijn taak. Josh Hartnett is erg sympatiek in de rol van Matthew en krijgt alle kans om zijn onweerstaanbare charmes breed uit te spelen. Hetzelfde geldt voor de Diane Kruger, die net als in Troy en National Treasure mag doen waar ze het beste in is. Scream-ster Matthew Lillard laat zich verrassend genoeg van zijn volwassen kant zien en bewijst dat er na het ineenzakken van de Scooby-Doo-reeks zeker een toekomst voor hem is weggelegd. Maar de meeste eer gaat nog naar de Australische Rose Byrne, die na Troy en I Capture the Castle alweer een opmerkelijke rol aan haar cv toevoegt. Het is alleen jammer dat ze dat doet in een film die eigenlijk helemaal niet gemaakt had hoeven worden. Maar als je dat aspect even buiten beschouwing kunt laten, is Wicker Park een prima film voor een ontspannende zaterdagavond. Alleen niet vergeten om naderhand even het origineel op te sporen.