MEET THE FOCKERS

Ruim vier jaar geleden was Meet the Parents in de Verenigde Staten een gigantische hit en de film trok ook bij ons volle zalen. De reden daarvoor ligt in het verschraalde komedielandschap van de laatste jaren steeds meer voor de hand. Meet the Parents had naast een spervuur van goede grappen ook een verhaal dat meer was dan alleen maar een kapstok. Helaas dicteert de Hollywoodlogica dat een succes altijd moet worden uitgemolken en kon de obligate sequel dus niet uitblijven.

Gelukkig hebben de producenten van Meet the Fockers een gouden regel goed in hun oren geknoopt: “Never change a winning formula”. Filmstudios Universal en DreamWorks hebben het zich dan ook flink wat laten kosten om ervoor te zorgen dat alle castleden weer kwamen opdagen. Geen gemakkelijke klus, zeker omdat de marktwaarde van Robert DeNiro en Ben Stiller de afgelopen jaren flink is gestegen. Het budget (zo’n 80 miljoen dollar) werd daarnaast ook besteed aan het inhuren van een paar nieuwe gezichten. Want deze keer moet Gregg Focker (Ben Stiller) niet alleen een road-trip met zijn paranoïde schoonvader Jack Byrnes doorstaan, hij moet Jack ook nog eens voorstellen aan zijn eigen ouders. En afgaande op zijn verhalen zijn dat niet bepaald de meest normale mensen. Jack en zijn vrouw Dina bereiden zich al voor op het ergste. Toch wordt het nog veel gekker dan ze in hun ergste nachtmerries hadden gevreesd en al na de eerste kennismaking tussen de families Byrnes en Focker (Dustin Hoffman en Barbra Streisand) staat iedereen het schaamrood alweer op de kaken. En zit Gregg zoals gebruikelijk weer eens diep in de puree.

Maar ondanks de galerij bekende gezichten en de sterke nieuwe castleden is Meet the Fockers lang niet zo fris en origineel als zijn voorganger. Sterker nog, er zit zelfs al sleet op de formule. Vooral de scènes tussen DeNiro en Ben Stiller zijn eigenlijk niet meer dan variaties op de bekende grappen uit het origineel. Natuurlijk is er altijd wel een nieuwe twist (want zo lui is Meet the Fockers nu ook weer niet), maar op zich is het komisch potentieel tussen die twee zo langzamerhand wel uitgeput. Gelukkig is regisseur Jay Roach zich daarvan bewust en verdeelt hij de aandacht evenredig over de rest van de cast. Vooral Dustin Hoffman en Barbra Streisand maken dankbaar gebruik van hun screentime en stelen met hun onweerstaanbare double-act zowat de hele film. En vreemd genoeg is de casting van Streisand een heus schot in de roos. Zij speelt de rol van Roz Focker met zoveel toewijding dat je het haar bijna zou vergeven dat ze de afgelopen twintig jaar zo vol van zichzelf is geweest. Maar ook Dustin Hoffman laat zich van zijn beste kant zien en durft voor het eerst sinds Wag the Dog zijn bloedserieuze imago een welkome deuk te geven.

Ondanks de komische hoogstandjes van de cast slaat Meet the Fockers op het gebied van verhaal de plank volledig mis. Meet the Parents had (zeker voor een luchtige komedie) een prima scenario dat zowel grappig als (tot op zeker hoogte) herkenbaar was. Helaas mikt Meet the Fockers wat lager en worden er zelfs een hoop vervelende cliché’s van stal gehaald om de boel wat op te leuken. Ergerlijk is vooral hoeveel screentime er wordt verspild aan een nutteloos sub-plot met de kleinzoon van Jack. Het ventje is verschrikkelijk irritant en draagt op één sterke scène na helemaal niets bij tot het verhaal. Hetzelfde geldt voor de kat van Jack. In Meet the Parents kreeg Mr. Jinks nog ruimschoots de kans om Gregg het leven zuur te maken, maar in het vervolg wordt het arme beestje alleen maar even van stal gehaald om te worden besprongen door het geile hondje van de Fockers. Regisseur Roach had beter nog wat meer scènes met Pa en Ma Focker gedraaid. Want zij zijn de echte hoogvliegers in deze verder middelmatige komedie.