CERTI BAMBINI

Napels is de woeligste stad op het Italiaanse vasteland. Het leven in de Zuidelijke metropool in de laars van Italië wordt sterk beïnvloed – zoniet beheerst - door de plaatselijke maffia en verrotte politici. Op dit ogenblik is het Italiaanse leger aanwezig in het straatbeeld om de bendeoorlogen onder controle te krijgen en de stad leefbaar te houden voor de bewoners. In die woelige poel speelt Certi Bambini zich af. De film is niet gebaseerd op waargebeurde feiten maar wel geënt op reële situaties.

De regisserende broers Andrea en Antonio Frazzi lazen zonder het van elkaar te weten tegelijkertijd het boek van Diego De Silva waarop de film is gebaseerd. Ze waren erg onder de indruk van de geschiedenis van Rosario (Gianluca Di Gennaro), een tienjarig jochie dat woont in een achtergebleven wijk. Hij zorgt voor zijn dementerende grootmoeder en brengt het grootste deel van zijn tijd door op de straat. Hij hangt rond met zijn vrienden die kattenkwaad uithalen. Af en toe knappen ze klusjes op voor een tweederangsmaffioso. De misdaad is hun uitlaatklep, een tijdverdrijf dat wat spanning brengt in hun leven. Rosario is geen slecht kind, hij heeft enkel de omstandigheden niet mee en wie opgroeit op straat, heeft meer kans om in contact te komen met de misdaad dan het zoontje van de dokter of de advocaat.

Certi Bambini is een dubbele reis. Het is een reis door het geheugen van de jonge Rosario en een reis met de metro door de enorme stad. Terwijl de film toewerkt naar een ijskoude climax denkt Rosario terug aan zijn liefde voor de zestienjarige Caterina (Miriam Candurro), een mooi meisje, onbereikbaar voor het elfjarige snotjong: zij heeft echte borsten, hij heeft nog geen dons op de bovenlip. Santino is zijn mannelijke held, een arbeider die alles is wat Rosario zou willen worden.

De gebroeders Frazzi gebruikten zoveel mogelijk niet-professionele acteurs. De vriendenkring van Rosario plukten ze gewoon van de straat. Het geeft de film een sterk waarachtig karakter ook al omdat de broers het verhaal op geen enkel moment aandikken. Ze laten de gebeurtenissen voor zich spreken, ze zoeken geen excuses en uiten geen beschuldigingen. De maffia is geen aanlokkelijke werkgever zoals in Amerikaanse misdaadfilms waarin goedgeklede misdaadbonzen het doen met de mooiste vrouwen en zwemmen in het geld. Misdaad is in het zuiden van Italië een realiteit zoals files aan de Coentunnel in Amsterdam of vakbondsacties in Wallonië.

De film opent met een zinderende scène waarin Rosario en zijn vrienden een snelweg oversteken. Het is een uitstekende illustratie van groepsdruk, de manier waarop Rosario zijn vrienden onder druk zet, natuurlijk de leiding neemt. De anderen willen er bij horen. De knappe structuur tilt Certi Bambini ver boven het gemiddelde verhaal van de jonge knaap die verzeild raakt in de criminaliteit. Naarmate de metroreis vordert, wordt duidelijk dat er onheil op komst is. Rosario’s herinneringen zijn willekeurig gerangschikt, hun onderlinge verband is niet altijd duidelijk, maar in zijn hoofd hebben ze hun plaats. Hij rangschikt ze zodanig dat hij rust vindt en een uitleg vindt voor zijn daden. Certi Bambini maakt optimaal gebruik van de natuurlijke decors en het artistiek dankbare licht dat over de Italië valt. Mooie film.