CONSTANTINE

Als er één iets kan gezegd worden van stripverfilmingen, is het dat ze goed in de markt liggen. Met Blade, Daredevil en Catwoman op kop, overstijgen de meeste adaptaties van de laatste jaren de betere afleveringen van de Power Rangers niet, en blijft enkel nog de vraag over hoe lang studiobonzen dergelijke hemeltergende films nog durven maken. Met Constantine leek het even de andere kant op te gaan, maar de film is inhoudelijk te voorspelbaar en algemeen beneden alle peil om langer dan 5 opeenvolgende minuten te boeien. Visueel wordt de kijker met allerlei leuks en spectaculairs om de oren gesmeten dat het een lieve lust is, maar na het zoveelste met sérieux geprevelde bijbelcitaat en de zoveelste symbolische verwijzing die ons deed rondkijken of wij niet de enige waren die het door hadden (niet dus) deden we zelf de moeite niet meer even onze ogen weg te draaien van verontwaardiging.

Regisseur Francis Lawrence heeft zijn overstap van regisseren van videoclips naar de langspeelfilm helemaal gemist. Hij zal ongetwijfeld wel heel hard zijn best gedaan hebben om zich te onderscheiden van de allerslechtsten door er visueel geen al te eenzijdige film van te maken en er een sporadisch intellectueel grapje in te stoppen. Maar hij is ontmaskerd als een speelbal van de geldschieters. Dat de titel moest veranderd worden – de naam van het originele stripboek is ‘Hellblazer’ -, want met Hellraiser (Clive Barker, 1987) heeft Constantine niks van doen, zal Lawrence niet zo erg gevonden hebben. Zo konden de flauwe James Bond-verwijzingen des te meer in de verf gezet, lees uitgemolken worden.

Detective John Constantine kan – om een of andere reden tegen eigen wil en dank - halfbloedengels en als mens verklede demonen herkennen. Hij heeft de opdracht gekregen het evenwicht tussen demonen en engels dat op aarde bestaat te bestendigen en mogelijke boosdoeners bij het nekvel te grijpen en terug richting hel te sturen.  Maar zijn sowieso al verminderd geloof in dat evenwicht – hij zuipt en rookt er ook onbekommerd op los – wordt verstoord wanneer ‘somewhere in Mexico’ een dolk gevonden wordt die aan de zoon van Satan zou toebehoren en ook nog eens de ongemeen knappe detective Angela Dodson (Weisz) aan zijn deur komt kloppen met een buitenaards duivels verhaal (iets met haar tweelingzus).

Keanu Reeves zou aangetrokken geweest zijn tot de rol wegens de diepgang die in het personage zit. John Constantine heeft inderdaad iets van een interessante anti-held: los van zijn algehele ongenoegen met de wereld waarin hij rondloopt en zijn daaruit voortspruitende gefnuikte doodsdrang is hij ook nog eens ongemeen ongeïnteresseerd in en bijgevolg constant onbeleefd tegen vrouwen. Mislukking is de enige uitweg voor de man en zijn leven is één grote beproeving. Interessant gegeven, zeker gezien we weten dat al heel wat goeie films rond deze thematiek werden gemaakt, maar we lezen er niets van op het aangezicht van de gekende houterigheid van Reeves. Cool en onverstoord moeten vooral de woorden geweest zijn die constant door zijn hoofd spookten op de momenten dat hij duivels moest gaan uitdrijven, vijanden moest mot verkopen of glazig in de onkenbare toekomst moest staan staren. Buiten de iets minder strak zittende smoking en het ongestreken hemdje verschilt het spel van Reeves dan ook heel weinig van zijn rol in de Matrix-films. Diepgang? Yeah right. Easy money that is.

Visueel bevat de film een aantal sterke momentjes. Constantine heeft bijvoorbeeld minder dan de tijd die nodig is voor een sigaret om uit te gaan nodig om een schalkse demon uit te drijven en daar wordt in de eerste minuut iets mee gedaan, en het spel met kleuren is bij momenten uitdagend, maar ze verdwijnen helemaal in de schaduw van ofwel de cliché- en puur op sensatie beluste afbeelding van halfbloeden of demonen (de interventie van Bush-frontman Gavin Rossdale zijn we nu al vergeten) ofwel de verschrikkelijk kinderachtige en voorspelbare visuele effecten in de afspiegeling van de hel (de aantrekkingskracht van het helse kwaad wordt flauw gesymboliseerd door opdringerig rondhuppelende viervoetertjes). Ze hadden iets van Peter Jackson’s Gollum, maar dan zonder voorbereiding of afwerking. Voor de vergelijking alleen al zou ondergetekende naar het voorgeborchte mogen verwezen worden.

Het is uitermate storend dat je al van het begin van de film weet dat een happy-end het enige is wat je na een apocalyptische eindafrekening staat te wachten. Dodson en Constantine worden zoals het een romantisch drama past dan plots toch verliefd op elkaar  – van elektriciteit tussen de personages geen sprake trouwens -, met de hulp van een afgezant van de duivel en nicotinetabletten stopt Constantine met roken en nevenpersonages worden even snel geëlimineerd als ten tonele gevoerd. Als we eerst duidelijk maken wat de uitkomst zal zijn, kunnen we er ondertussen wat op los zwanzen, moeten scenaristen Brodbun en Cappello gedacht hebben. En zo geschiedde. Gevolg: dun verhaal met links en rechts een te rapen grapje, eenmalige en karikaturale nevenpersonages, cinematografisch voorspelbaar dat het saai wordt, maar jammer genoeg allemaal duur en spectaculair genoeg om het grote publiek naar de zalen te lokken en een vervolg te overwegen. The horror!