HIDE AND SEEK

Zou het slecht gaan met Robert De Niro? Geldnood misschien? Of heeft hij tijdelijk last van zinsverbijstering? We weten het niet, maar de vragen raasden onophoudelijk door ons brein tijdens het bekijken van de ‘thriller’ Hide and Seek. Je vraagt je af waarom een topacteur als De Niro zijn neus niet heeft opgehaald voor een film met een dermate slap, doorzichtig en voorspelbaar scenario. Laten we het er voor de veiligheid maar op houden dat Hide and Seek er op papier een stuk veelbelovender uitzag dan het eindresultaat doet vermoeden.

We kunnen ons gewoon niet voorstellen dat iemand als De Niro (u weet wel, de ster uit klassiekers als Taxi Driver, Heat en The Untouchables) tijdens het lezen van het script niet spontaan in schaterlachen is uitgebarsten. Dat een man, die in het verleden nog heeft samengewerkt met grootheden als Michael Mann, Martin Scorsese en Quentin Tarantino niet instinctief en resoluut ‘nee’ heeft gezegd tegen een film waarvan zelfs een zesjarige al na een kwartier de ‘ontknoping’ kan voorspellen. Niet dat De Niro nu een onbesproken blazoen heeft wat zijn filmkeuzes betreft (recente ondingen als Showtime, Analize That en Godsend waren ook al niet om aan te zien), maar Hide and Seek is zelfs voor hem een echte misser en zonder twijfel een dieptepunt in zijn carrière.

Robert De Niro speelt dus David Callaway, een vader op leeftijd die samen met zijn piepjonge dochtertje Emily de zelfmoord van zijn vrouw probeert te verwerken. Vooral Emily heeft het erg moeilijk met de plotselinge dood van haar moeder, en vader Callaway besluit om hun gezinnetje een nieuwe start te gunnen. David koopt een afgelegen huis in de buurt van een rustig meer in de hoop daar samen met Emily zijn leven weer op de rails te krijgen. David is psycholoog en is ervan overtuigd dat de verhuizing hen goed zal doen. De enige die daar niet in geloofd, is David’s collega Katherine (Famke Janssen), die David probeert te overtuigen om in New York te blijven. Maar David wil daar niks van horen en blijft bij zijn beslissing. Helaas is dat achteraf niet juiste beslissing, want nog geen dag na de grote verhuizing begint Emily zich vreemd te gedragen. Ze sluit zich af van haar vader en brengt steeds meer tijd door met haar nieuwe vriendje Charlie. Als David vraagt of hij Charlie niet eens mag ontmoeten, klapt Emily helemaal dicht. Ze mag niks over hem vertellen. David begint te beseffen dat er iets niet pluis is met zijn kleine meid, en als hij merkt dat de buurman zich in het bijzin van Emily wel heel vriendelijk gedraagt, vreest hij dat het meisje wel eens het slachtoffer zou kunnen zijn van een perverse viezerik.

Natuurlijk is het uitgangspunt van Hide and Seek niet eens overdreven belachelijk. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we zo een handvol genregenoten kunnen opsommen die qua geloofwaardigheid veel verder gaan zoeken. Maar onder de regie van John Polson (die eerder al het nutteloze Swimf@n inblikte) verandert het modale uitgangspunt van Hide and Seek vrij snel in een allegaartje van ongeloofwaardigheden, schrijnende clichés en duffe plotwendingen. De ellende begint eigenlijk bij het voorstellen van de personages. Scenarist Ari Schlossberg wil duidelijk niet té veel eisen van zijn publiek en maakt van zijn hoofdrolspelers op geen enkel moment meer dan bordkartonnen stereotiepen. De Niro is de bezorgde vader-psycholoog, Dakota Fanning het getraumatiseerde schaapje en Famke Janssen de lijm die het hele zootje aan elkaar plakt. Punt. Meer kom je over de personages niet te weten. Misschien is een diepere karaktertekening iets teveel gevraagd van een gladde Hollywoodfilm, maar als je je film profileert als psychologische thriller mag je als kijker toch minstens een minimum aan uitwerking verwachten. Helaas is zelfs dat teveel gevraagd en houdt regisseur Polson zich liever bezig met het afraffelen van goedkope boe!-momenten en het inlassen van ‘slimme’ hints naar de ontknoping.

Ook op het vlak van acteerprestaties is Hide and Seek akelig vlak. De Niro slaapwandelt door de film alsof hij beseft dat hij in een bonafide flop terecht is gekomen en als hij uiteindelijk alle remmen mag losgooien, doet hij dat zo overdreven dat je als kijker onwillekeurig in de lach schiet bij het zien van zoveel knulligheid. Helaas gaat het de vrouwen in de film ook niet veel beter af. Famke Janssen speelt alweer een nietszeggende bijrol en blijft de hele film door veel te nadrukkelijk op de achtergrond. Zelfs de anders zo getalenteerde Elisabeth Shue mag alleen even opdraven om een belachelijk geforceerde verhouding met De Niro aan te knopen. De enige die nog enigszins ongeschonden onder het filmische puin vandaan kruipt is de piepjonge Dakota Fanning, die na opmerkelijke rollen in Man on Fire en I Am Sam alweer bewijst dat ze een van de allergrootste talenten van de nieuwe Hollywood-generatie is. En gelukkig mag ze komende zomer naast Tom Cruise opdraven in Spielberg’s War of the Worlds, zodat dit misbaksel weldra in een onopvallende voetnoot in haar cv zal veranderen.

Grappig is wel dat de bazen van filmstudio 20th Century Fox zo bang waren dat het einde van Hide and Seek vroegtijdig zou uitlekken, dat ze de Amerikaanse bioscoopuitbaters alleen genummerde filmkopieën toestuurden waarop het einde van de film ontbrak. De filmrol met de ontknoping werd pas vlak voor de officiële release door beveiligingsfirma’s naar de bioscopen gebracht. Richard Myerson, de vice-president van Fox, vond heel die toestand blijkbaar de moeite waard, maar achteraf had hij zich het hele circus kunnen besparen. Hide and Seek is namelijk niet meer dan het filmische equivalent van een Big Mac. Hap, slik, weg, en hopelijk tot nooit meer.