SEED OF CHUCKY

In 1988 werd met de moordzuchtige pop Chucky in de horrorfilm Child’s Play een nieuw horroricoon geboren. De roodharige, in een vrolijk pakje gestoken pop was bezeten van een criminele ziel en dat zorgde ervoor dat Chucky - nu al vijf keer ingesproken door Brad Dourif - weinig moeite had met het nemen van andermans leven. Deze traditie zette Chucky in volle glorie voort in nog drie vervolgfilms: Child’s Play 2 (1990), Child’s Play 3 (1991) en het in 1998 uitgebrachte Bride of Chucky, de film die de serie een nieuwe richting in duwde.

In Bride of Chucky werden we voorgesteld aan een nieuw personage: Tiffany, de vriendin van de crimineel die in Child’s Play bezit nam van Chucky. Tiffany, gespeeld door Jennifer Tilly (Bound), zoekt de overblijfselen van Chucky bijeen en revitaliseert hem. Samen wil zij gaan zoeken naar een belangrijke medaillon die Chucky weer in een mens kan veranderen. Maar de plannen van Tiffany gaan niet zoals zij had gewild en ook zij verandert in een pop gestoken in een bruidsjurk. Bride of Chucky bleek een schot in de roos. Hoewel de film niet de kassa's van de bioscopen in vuur en vlam wist te zetten, wist het wel de fans te behagen en deze serie nieuw bestaansrecht te geven.

Chucky en Tiffany zijn nog steeds gek op elkaar, maar kunnen elkaar daarentegen ook niet luchten of zien. Een lastig probleem als je allebei maar al te graag bloed wil vergieten. Een logisch vervolg op de Bride of Chucky was een derde 'persoon' in het gezin introduceren en dat gebeurt in de vorm van Glen (of Glenda hoe je ernaar kijkt), de geslachtsloze telg in het poppengezin - ingesproken door Billy Boyd (The Lord of the Rings). Na opgegroeid te zijn in een Brits circus gaat de met een zwaar Brits accent gezegende Glen op zoek naar zijn ouders. Omdat hij ver van zijn verziekte ouders groot geworden is heeft Glen geen notie van het gewelddadige verleden van zijn ouders. Onder invloed van het zachtaardige karakter van haar kind zien we een kant naar boven komen in Tiffany die we allemaal niet voor mogelijk hielden: ze wil stoppen met moorden en een gelukkig gezin stichten. Zij heeft hiervoor haar zinnen gezet op een nieuw menselijk lichaam in de vorm van de welgevallige actrice Jennifer Tilly. Verblind door idolatrie gaat Tiffany achter Tilly aan en kidnapt haar in haar eigen huis. Chucky gaat inmiddels onverminderd door met het uit de weg ruimen van tegenstanders.

Laat je echter niet foppen door het schattige idee van een poppengezin, want dit zijn nog steeds een stel extreem verknipte geesten bij elkaar. De uiteenlopende manieren waarop de tegenstanders van het trio omgebracht worden loopt uiteen van brandstichting, gooien met zuur en het oprijten van de onderbuik en het verwijderen van de ingewanden. Niet voor de kijker met een zwakke maag. Maar dat is nog niets vergeleken met de laagdrempelige humor rond grote hoeveelheden sperma en de kunstmatige inseminatie van Jennifer Tilly. De openingsscène waarin we de zaadcellen van Chuckie volgen naar hun doel in de baarmoeder van Tiffany geldt als een uitstekende waarschuwing voor de rest van de film.

Seed of Chucky is op zichzelf niet meer een echte horrorfilm te noemen, maar valt in de categorie van films als The Evil Dead en American Werewolf in London. Deze horrorkomedies hadden met elkaar gemeen dat ze van het ene op het andere moment om kunnen slaan van een komedie naar een schokkende horrorfilm zonder daarbij stil te staan. Een ander kenmerk is het referentiele gehalte van deze films, oftewel de hoeveelheid verwijzingen naar andere - al dan niet klassieke - films in hetzelfde genre. En in Seed of Chucky gooien Don Mancini en de zijnen op dit gebied alle stoppen los. Klinkend voorbeeld hiervan is een scène waarin Chucky zich met behulp van een bijl door een deur hakt en zijn hoofd door het gat steekt. Iedereen verwacht een parodie op Jack Nicholson's tekst uit The Shining, "Heeeeere's Chucky!" bijvoorbeeld, maar Mancini verrast ons met een anticlimax waarin Chucky zegt: "I can't think of a fucking thing to say". Seed of Chucky heeft meerdere van dit soort momenten en dat levert voor de kenner van het genre genoeg voer voor herkenning op.

Iemand die ook alle stoppen los gooit is Jennifer Tilly, hier te zien in een parodie van haar eigen persoon. Zij zet een overdreven sletterige versie neer van zichzelf, iemand die alles doet voor een rol in een absurde bijbelvertelling geregisseerd door niemand minder dan Redman (ook gespeeld door hemzelf), een rapper die de grootste filmproductie ooit zou moeten regisseren, veel absurder dan dat krijg je het niet. Met een niet aflatend decolleté en bijpassende korte rokjes paradeert zij voluptueus door de film, een presentatie die je al gauw doet afvragen hoe dicht dit bij de waarheid zou kunnen liggen. Tilly zal natuurlijk altijd het tegendeel beweren van deze assumpties. Andere mensen die een kleine rol spelen in Seed of Chucky zijn Hannah Spearritt, het Britse tienersterretje bekend van de popgroep S Club 7 en pulpregisseur John Waters (Serial Mom), volgens eigen zeggen een enorme fan van de Chucky-films.

Wie zich aan Seed of Chucky waagt moet voorbereid zijn op een onsmakelijke, ranzige, clichématige, bij tijd en wijlen grappige, en regelmatig absurde horrorkomedie, eigenlijk precies wat je van een film in deze serie moet verwachten. Regisseur Don Mancini kreeg met Seed of Chucky de kans om zijn hersenspinsel voor het eerste zelf tot leven te brengen en heeft dit voor de grote schare fans vrij aardig gedaan, maar voor andersoortige toeschouwers is dit wellicht niet de juiste film voor een gezellig avondje bioscoop.