MARIA-DOLORES

Tom Barman plugt en promoot Maria-Dolorès alsof het zijn eigen baby is. De zanger van dEUS en Magnus is de meest geloofwaardige film- en muziekmens èn de meest hippe alternatieve vogel van cultureel Vlaanderen tout court. De uitgesproken steun van de maker van Any way the wind blows aan het cinematografische buitenbeentje van Brusselaar Wayn Traub doet deugd: twee kunstenaars die elkaar de erkenning gunnen in plaats van elkaar vliegen af te vangen.

Maria-Dolorès is de filmversie van Traubs gelijknamige toneelstuk dat spel, dans, zang, film en muziek met elkaar vermengt. Het stuk is een operamusical, een hedendaagse mix van film/video en toneel. Net als het vernieuwende toneelstuk handelt de film over twee vrouwen: Marie en Dolly. Eén ding hebben de Franstalige vrouwen met elkaar gemeen: ze worden gefilmd door Geert die hen met zijn videocamera overal volgt. Marie is een actrice – nogal vol van zichzelf - die repeteert voor een mirakelspel over de zwangere Maria en de jaloerse non Dolorès . Dolly is een twintiger net als Marie. Ze spreekt radiospotjes in, ze is erg ziek en ze woont samen met de cameraman.

Maria-Dolorès, de filmversie, is een parallelle montage in de stijl van een home movie. De levens van Marie en Dolly vertonen verschillende raakvlakken. De vrouwen komen op dezelfde plaatsen, lijken in hun reacties een beetje op elkaar maar ze kennen elkaar niet en ontmoeten elkaar nooit. Geert is constant in gesprek met de vrouw die hij filmt, de ene keer met Marie, de andere keer met Dolly. Hun gesprekken zijn vaak rauw en confronterend, soms speels en uitdagend. Geert en zijn vrouwen spelen een intrigerend verbaal pingpongspel dat veel suggereert en meer vragen oproept. Terwijl de film te raden geeft hoe de rollen in de driehoeksverhouding verdeeld zijn, discussiëren de personages Maria en Dolorès tijdens de repetities van Marie’s toneelstuk over dood en geboorte, schuld en onschuld, reinheid en obsessie. De overeenkomsten tussen Dolly en Dolorès en tussen Marie en Maria zijn ontegensprekelijk. Hun verhalen zijn gespiegeld, binnenste buiten gekeerd en door de molen gehaald. Het ingenieuze spel met ruimte en tijd valt helemaal aan het einde in een alles verklarende plooi.

Een beperkt budget (gewild of niet) stimuleert de creativiteit. Wayn Traub vertelt met beperkte middelen zijn fijne aparte verhaal, niet vrij van pretentie. Hij veroorloofde zich daarbij weinig visuele fantasietjes. De schwung komt uit de plotwendingen en de frisse vertolkingen. Wayn Traub – die de hele tijd buiten beeld blijft - speelt zelf de vragende cameraman Geert en ook Marie Lecomte en Dolorès Bouckaert hernemen hun rollen uit het toneelstuk. Ze geven de kijker het gevoel dat hij binnen gluurt, stiekem meekijkt naar te intieme scènes en de privacy van de personages schendt. Lecomte en Bouckaert spelen op het scherpst van de snee, lekker dramatisch en wervelend. Hun spel is vulkanisch, hun woorden zijn steeds zwanger van onheil.

Maria-Dolorès kreeg vorig jaar een eervolle vermelding van de jongerenjury op het Internationaal Filmfestival in Gent. De winnaar van die nevencompetitie was Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ook Maria Full of Grace, The Edukators en Calvaire scoorden erg hoog. De Vlaamse jeugd heeft goede smaak.