Het Festival van de Fantastische Film van Brussel heeft een wereldpremière beet. Nog nergens ter wereld was Paul Schraders originele prequel op The Exorcist te zien, maar op 18 maart is het in de Passage 44 zover en dat zal niet onopgemerkt voorbijgaan.
Zes jaar lang werkten drie regisseurs aan de prequel op de culthit The Exorcist en toen die eind vorig jaar in première ging bleek het resultaat een zootje. Hoe pijnlijk. Het idee voor de prequel was er al medio 1997, toen namen als Tom McLoughlin (Friday the 13th Part VI) en scenarist Caleb Carr de grootste kanshebbers voor het regisseurszitje waren. Het was wachten tot 2000 voor het zaakje pas goed en wel aan het rollen ging. Daar was de re-release van de originele Exorcist natuurlijk niet vreemd aan. De klus ging naar een veteraan in het vak: John Frankenheimer, vooral bekend van de originele versies van The Manchurian Candidate en Ronin. Frankenheimer was op dat moment al zeventig jaar en sukkelde zo erg met zijn rug dat hij de slopende opnames in Marokko niet zag zitten. Hij haakte af en overleed een maand later. Dat was het moment waarop Paul Schrader de teugels in handen kreeg. De scenarist van onder meer Taxi Driver en Raging Bull zag Liam Neeson (die de jonge Father Merrin zou spelen) vertrekken naar de opnames van Love Actually en verving hem door de Zweedse reus Stellan Skarsgaard.
Schrader is een brave man en deed zijn werk erg naar behoren: hij leidde de toch al niet simpele opnames in de woestenij van Marokko in goede banen en klokte netjes op tijd en onder budget (35 miljoen dollar) af. Hij was zich dan ook van geen kwaad bewust toen hij met zijn voorlopig gemonteerde film naar de bonzen van Morgan Creek wandelde. James G. Robinson, de grote baas, liet geen spaander van de preview heel: dit had hij niet gewild. Schrader had van de prequel weliswaar een spannende thriller gemaakt, maar wat Robinson vooral wou zien was bloed. Veel bloed. Uiteindelijk werd Schrader bedankt voor bewezen diensten en nam Renny Harlin de regie over. Meer zelfs: op dertien weken tijd schoot hij de gehéle film opnieuw. Morgan Creek gooide uiteindelijk Harlins versie de bioscoopzalen in, maar zowel pers al publiek braakte het resultaat uit. Eind december konden we ook bij ons – zij het heel even – met eigen ogen het gedrocht aanschouwen.
Paul Schrader zat dus met een volledige film die nooit het daglicht zou zien. Daar komt tijdens het Festival van de Fantastische Film in Brussel verandering in. Schrader komt zelfs helemaal naar Brussel overgevlogen om zijn vermaledijde film aan het publiek voor te stellen. We zijn eens benieuw of de versie van Schrader geloofwaardiger is dan het onsamenhangende rommeltje van Harlin. Op naar de Passage 44 op vrijdag 18 maart tegen de klok van half negen.
Het Festival wordt op gang getrokken met White Noise, een thriller gebaseerd op de studie van EVP (“Electronic Voice Phenomena”), waarin de doden tot de levenden spreken via statische ruis in elektronische apparaten. In dit geval is het Michael Keaton die in contact probeert te komen met zijn overleden vrouw. White Noise gooide geen al te hoge ogen in Amerika, maar klinkt intrigerend genoeg om een kans te geven.
Een aantal films die op het festival spelen, konden we al bekijken. Zo is Saw van James Wan een absolute aanrader. Met een budget van nauwelijks 1.2 miljoen dollar maakte hij een nagelbijtend spannende thriller over een psychopathische seriemoordenaar die zijn slachtoffers voor schier onmogelijke puzzels of dilemma’s plaatst. Slagen ze in de opdracht, dan blijven ze leven; mislukken ze, dan betekent dat hun dood. Saw herinnert qua sfeer en enscenering aan het werk van Dario Argento, de Italiaanse grootmeester van het Giallo-genre. Hou u vooral vast voor een Seven-achtige ontknoping die nog nachtenlang zal nazinderen. Ook Boogeyman van Stephen T. Kay wisten wij best te pruimen en deed het trouwens verrassend goed aan de Amerikaanse box-office. Het verhaal van de boeman die in de kast verscholen zit, is natuurlijk alles behalve vernieuwend (lees er het oeuvre van Stephen King maar op na), maar ondanks de vele clichés leverde Kay een erg spannende film af die met voldoende schokeffecten de Passage 44 enkele keren de lucht in zal krijgen.
Twee andere films uit het hoofdprogramma zijn zo erbarmelijk slecht dat ze – met genoeg liters bier in de aders en een dolgedraaid publiek in de zeteltjes – misschien wel net weer amusant worden: Creep en Alone in the Dark. Creep speelt zich bijna integraal af in het Londense metrostation Charing Cross, waar Franka Potente in slaap valt en haar laatste metro mist. Voor ze het weet, wordt ze in de ondergrondse achtervolgd door de gek uit de titel. Zoals bekend werd de poster van Creep een paar weken geleden verboden in Engeland uit angst voor een psychose onder de Londense pendelaars. Die moeten zich echter geen zorgen maken: Creep komt wel aardig op gang, maar glijdt al snel af in onbeholpen splatter en gore in een verhaal dat werkelijk kant noch wal raakt. Dat kan ook gezegd worden van de game-adaptatie Alone in the Dark van de onfortuinlijke Duitse regisseur Uwe Boll, die eerder al het videospel House of the Dead vermorzelde. Let op een waanzinnig slechte Christian Slater in gevecht met een batterij aan Alienachtige monsters zonder weerga. Maar zoals gezegd: de slechtste films zorgen in de Passage 44 vaak voor het meeste sfeer.
De grootste Amerikaanse film die op het Festival in première gaat is The Ring 2, deze keer geregisseerd door de Lord of the Rings zelf, Hideo Nakata (Chaos, Dark Water), maker van de originele Japanse The Ring, in 1999 op het Festival bekroond met de Gouden Raaf. Naomi Watts speelt opnieuw de hoofdrol in strijd met de wraakzuchtige geest Samara. Verder krijgen we deel drie uit de weerwolvensage Ginger Snaps en serveren de gebroeders Pang (Bangkok Dangerous, The Eye, The Tesseract) hun nieuwe film Abnormal Beauty, terwijl Mick Garris (The Stand, Quicksilver Highway) met Riding the Bullet nog maar eens een Stephen King-novelle (in feite zijn eerste e-book) onder handen nam.
Festivalfavoriet Dario Argento zal op het Festival aanwezig zijn met Do You Like Hitchcock, de eerste in een reeks van acht films vol knipogen naar de meester van de suspense. Argento zal de volgende delen niet zelf regisseren, maar houdt het bij deze openingszet waarin een man zich vastbijt in een vreemde moordzaak. Een andere festivallieveling is Brian Yuzna (The Dentist, Beyond Re-Animator), die dit jaar Rottweiler op het festivalpubliek loslaat, een bloedstollende jacht tussen een wanhopige man die zijn geliefde wil redden en een demonische cybernetische hond. Zowel Argento als Yuzna komen ook als gasten naar Brussel.
Een beetje de vreemde eenden in de bijt op een festival vol fantastische films zijn de Trey Parker marionettenshow Team America: World Police en de nieuwe animatiefilm Robots van Oscarwinnaar Chris Wedge (Ice Age) waarin de robot Rodney Copperbottom naar Robot City reist om er voor een uitvinder te gaan werken. Alleszins twee grote films die je bij het plannen van het festivalparcours niet mag overslaan. Uiteraard zijn deze titels nog maar het topje van de ijsberg. Het mooiste, het beste en het meest verrassende komt vaak uit de pot totaal onbekende titels uit de vele nevensecties of retrospectieven. Voor aanvang van het festival blikken we op deze pagina’s uitgebreid vooruit naar wat dit 23ste Festival zoal te bieden heeft.
Het 23ste Internationaal Festival Van de Fantastische film loopt van 11 tot 26 maart 2005. Alle informatie via de website www.bifff.org