MILLIONS

Eerder kwam religie al even aan bod in Danny Boyle's A Life Less Ordinary, maar dit was niet meer dan een 'means to an end' om John Hodge's script wat meer leven in te blazen. In Boyle's nieuwste film speelt religie veel meer een centrale rol. Millions is het verhaal van een kleine jongen die troost zoekt bij heiligen om zo zijn moeder nog een laatste keer te zien.

Danny Boyle begint een beetje op Michael Winterbottom te lijken. Een regisseur met een repertoire zo divers dat het heel erg moeilijk wordt om een duidelijke lijn te ontdekken. Sadistische huisgenoten, junks, zombies en een grote hoeveelheid cynisme zijn met de regelmaat van de klok terug te vinden in zijn films. Voor fans van Boyle zal Millions dan ook als een grote verrassing komen.

Millions is beduidend rustiger - misschien wel te rustig - dan Boyle's voorgaande films. Het geheel draait om twee jongens, Damian en Anthony. Zij hebben onlangs hun moeder verloren en gaan samen met hun vader (James Nesbitt) verhuizen naar een nieuwbouwwijk (in de stijl van Spielberg en Burton). Wanneer een grote zak met geld in Damian's schoot geworpen wordt is de religieus aangelegde Damian (hij praat op regelmatige basis met heiligen) er steevast van overtuigd dat dit geld afkomstig is van niemand minder dan God zelve. Damian ziet het als zijn taak om het geld te verdelen onder de armen, maar zijn broer heeft daar geheel andere ideeën over.

Zo op het eerste gezicht komt Millions over als een lichte komedie met religieuze boventonen, maar Danny Boyle en scenarist Frank Cottrell Boyce (Code 46) sneeuwen de centrale plot helemaal onder met vervelende en vertragende subplots. De film komt uiteindelijk wel aan op de plek waar het moet zijn, maar geheel zonder slag of stoot gaat dat niet. Wie kan het wat schelen of een stel mormonen de Mediamarkt leegkopen van Damian's geld, of dat de jongens achterna gezeten worden door een enge man die op zoek is naar 'zijn' geld. Het zijn allemaal noodgrepen om de anderzijds toch al niet heel erg geïnspireerde plot 'levendig' te houden.

Toch moet het Boyle meegegeven worden dat hij zijn film weer op geheel eigenzinnige wijze weet in te vullen. Eén van de elementen in Millions is het grote aantal rijkelijk gevulde fantasiescènes met veel animatie en sprankelende kleuren. De opening van de film loopt hierbij voorop, hierin bezoeken de jongens de grond waar hun nieuwe huis komt te staan. Zonder pardon schieten de palen uit de grond en zien we in no-time een heel huis opgebouwd worden. Op deze manier weet Boyle regelmatig de realiteit om te buigen om ons zo een kijkje te gunnen in de belevingswereld van een kind.

De heiligen met wie Damian zijn gesprekken voert zijn door Boyle neergezet als mensen van vlees en bloed. Franciscus, Nicolaas, Petrus, Jozef en de anderen zijn tenslotte echte mensen voor Damian. Zo zit één van hen zelfs een blowtje te roken in de speelhut van Damian. Geen gemakkelijke keuze voor Boyle en Boyce, beiden zeer katholiek opgevoede mensen.

Ondanks de positieve elementen blijft tijdens het kijken van Millions het gevoel boven komen dat de film, net als zijn hoofdrolspelertje, constant op zoek is naar de juiste vorm, maar dit nooit weet te vinden. Hadden Boyce en Boyle zich erop toegelegd om hun film meer gestroomlijnd te maken, dan had Millions kunnen uitgroeien tot een heerlijke familiefilm met een eigenzinnige diepere betekenis voor de oudere kijker. Nu blijft Millions hangen in een onbestemde middelmatigheid die ons eens te meer laat hunkeren naar de keiharde realiteit van Trainspotting.