THE LIFE AQUANTIC WITH STEVE ZISSOU

Als je films grof wil onderverdelen, dan zou je kunnen zeggen dat er in eerste instantie twee soorten films zijn: films die proberen onze werkelijkheid na te bootsen, en films die een eigen werkelijkheid proberen te creëren. Meestal zijn films die een andere realiteit tonen ook moeilijker om naar te kijken, omdat alles (camera, montage, spel, muziek) anders lijkt. De gave van Wes Anderson – één van de new-wave Hollywood regisseurs - is dat hij zijn werkelijkheid zó geloofwaardig brengt, dat je als kijker wordt opgezogen in die andere wereld. En met The Life Aquatic weet de filmmaker een nieuw hoogtepunt in zijn – toch al niet onverdienstelijke – oeuvre te bereiken. 

Steve Zissou (Bill Murray) is de Michael Moore onder de oceanografen. Hij heeft al talloze documentaires gemaakt over zijn zeereizen. Maar Steve is over zijn hoogtepunt heen. Zijn 12de film - die gekenmerkt wordt door de dood van zijn partner Esteban, deze wordt vermoord door een zeldzame jaguarhaai – wordt lauw ontvangen door het publiek. Zelfs zijn vrouw Eleanor (Anjelica Houston) kondigt aan om hem te verlaten, nota bene voor zijn grootste rivaal. Het enige ‘goede’ nieuws is dat ene Ned Plimpton (Owen Wilson), een piloot (vast geen toeval) uit Kentucky, zegt de zoon van Zissou te zijn. Gentleman, let us catch ourselves a jaguarshark!

Leuk hoe Bill Murray op zijn hoogtepunt personages speelt die over hun hoogtepunt heen zijn. Na zijn bijna-Oscar voor Lost in Translation, die hij net voor zijn neus aan Sean Penn voorbij zag gaan (achteraf bleek, hoe pijnlijk ook, dat Johnny Depp er waarschijnlijk dichterbij was geweest dan Murray), is hij wederom ijzersterk. Als je de film bekijkt is het moeilijk je voor te stellen dat een anderw acteur deze rol zou spelen. Maar The Life Aquantic with Steve Zissou is veel meer dan Murray alleen.

The Life Aquantic with Steve Zissou is een echte auteursfilm. Wes Anderson drukt na Bottle Rocket, Rushmore en Royal Tenenbaums wederom zijn kleurrijke stempel op een film. Alles is zo mooi verzorgd, dat je bij ieder shot moet vechten om het verhaal te blijven volgen en niet weg te dromen in de wereld die hij ons voorschotelt. Wel moet worden gezegd dat dit niet altijd ten faveure van de personages gaat. Zo komen vooral de vrouwelijke personages zoals Eleanor, maar vooral ook de journaliste Jane, gespeeld door de zwangere Cate Blanchett, enigszins onduidelijk uit de verf.

Iedereen acteert hoe dan ook prima. In de bijrollen vallen vooral Willem Dafoe en, jawel, Jeff Goldblum in positieve zin op. De chemie tussen Murray en Wilson is uitstekend. Wilson speelt zo ‘droog’ dat hij op zich een komedie is. Het camerawerk van Robert Yeoman, de vaste cinematograaf ten huize Anderson, is kenmerkend voor het de ‘realistische’ feel van de film. Een shot waarin het gehele schip in vogelvlucht wordt bekeken (het schip werd hiervoor op ware grootte nagebouwd) is werkelijk adembenemend. En ook de verschillende longtakes zullen de ware filmliefhebber als zoete chocola in de welbekende mond smaken.

Goede films zijn zeldzaam, en goede films die origineel zijn helemaal. Daarom verdient de Life Aquantic alle credit. Het is een supergewaagde film; een film waar onervaren filmkijkers, in eerste instantie, moeite mee zullen hebben. Het is een film die keer op keer bekeken kan worden en waarin telkens nieuwe details en abstracties opvallen. Om maar te zwijgen van het gehele repertoire van Bowie dat in het Portugees door één van de matrozen ten gehore wordt gebracht. En van die o zo foute actiescène. The Life Aquantic with Steve Zissou is net als zijn titel: Heel erg vreemd, maar o zo lekker!