De eerste week van het BIFFF werd onwillekeurig overschaduwd door het doorslaande succes van de Exorcist-première. Er was zelfs zoveel om te doen dat je zou bijna vergeten dat er nog andere interessante films op het programma stonden. Gelukkig was de internationale mix van films is dit jaar bijzonder interessant, zodat het publiek al vlug weer enthousiast werd voor de rest van het programma. En zoals gebruikelijk kwamen de beste films uit de meest onverwachtse hoek.
Neem nu de Thaise horrorkomedie Rahtee: Flower of the Night; een uitstekend voorbeeld van Aziatische horror met een knipoog. De meeste gruwel uit het verre oosten is over het algemeen vrij van humor of zelf-referentiële knipogen, maar de jonge regisseur Yuthlert Sippapak houdt zijn film opvallend luchtig, zonder te vergeten zijn publiek op regelmatige tijdstippen de daver op het lijf te jagen. Zijn combinatie van horror en humor werkt zelfs zo perfect, dat je soms zit te lachen en te gruwelen in dezelfde scène. Qua sfeer en toon is Flower of the Night nog het best te vergelijken met Wes Cravens neo-slasher Scream, nog zo’n film die uitstekend balanceert tussen twee moeilijk te combineren genres. Ook op het gebied van scenario mag Flower of the Night er zeker zijn. Regisseur Sippapak speelt handig met een aantal clichés uit de Aziatische en Europese horrorfilm (spoken met lang haar, trillende bedden, onheilspellende donkere gangen) en slaagt er zelfs in de oersaaie openingsscènes met een twist zodanig op z’n kop te zetten, dat je als kijker uit je stoel valt van verbazing. Zelfs de in dit genre obligatie filmreferenties (hoofdzakelijk naar The Exorcist en Audition) zijn grappig en origineel. Hier kan Hollywood nog wat van leren.
Maar dat er op de internationale filmmarkt ook goed naar Hollywood wordt gekeken, bewijst het Russische effectenspektakel Night Watch. Het verhaal (voor zover dat te volgen was) ging over de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, maar het gros van de aandacht werd opgeëist door de voortreffelijke speciale effecten en de waanzinnige actiescènes. Ook de gestoorde Japanse manga-verfilming Cutie Honey volgde dat stramien: pijlsnelle montage, bizarre visuele vondsten en hyperkinetische actie. Helaas niet meer dan een excuus om het gebrek aan een coherent scenario te verdoezelen. Maar in het geval van Night Watch leek dat allemaal niets uit te maken. Het enthousiaste publiek lustte er pap van, en in eigen land was de film zo’n groot succes dat de producers er meteen een trilogie van willen maken. Night Watch hield zelfs Peter Jackson’s Return of the King van de eerste plaats in het jaaroverzicht van de meest succesvolle films in Rusland. Niet geheel onbegrijpelijk, want op zijn meer bevlogen momenten is Night Watch een onweerstaanbare mix van fantasy, sci-fi en vampieren-horror. Maar door de rommelige uitwerking en de matige acteerprestaties gaat de vergelijking met een Lord of the Rings nauwelijks op.
Naast de overdadige bombast van Night Watch (en de haast onuitstaanbare afschuwelijkheid van ondingen als Boogeyman en Alone in the Dark) worden er op het festival ook een aantal niet-horrorfilms gepresenteerd. Een van die films was de stuntfilm New Police Story, het meest recente in Hongkong geproduceerde vehikel met Jackie Chan. De Amerikaanse carrière van Chan zit dankzij missers als The Tuxedo, Shanghai Knights en Around the World in 80 Days al een tijdje in het slop, en alleen in zijn geboorteland lijkt hij nog gevraagd te worden voor projecten die écht bij hem passen. Zoals de titel al verklapt is New Police Story het meest recente luik in Chan’s succesvolle Police Story-reeks, die eind jaren ’80 en begin jaren ’90 miljoenen filmliefhebbers liet kennismaken met zijn halsbrekende stuntwerk. Het vorige deel, Police Story 4: First Strike, is ondertussen alweer tien jaar oud, maar deze nieuwe telg zou de reeks (en Chan’s carrière) een welverdiende ‘boost’ kunnen geven. In New Police Story krijgt Chan af te rekenen met een bende supercriminelen die met behulp van de allernieuwste snufjes (en duizelingwekkende stunts) een aantal banken in Hongkong beroven. Als Chan de bende op het spoor komt, maken de boeven zijn volledige team af. Chan krijgt de schuld en wordt oneervol uit het korps ontslagen. Pas als hij hulp krijgt van de jongere broer van een van zijn dode collega’s, komt er weer schot in de zaak. Afin, het plot mag dan wel niets nieuws zijn, de sfeer van de film is dat in elk geval wel. Chan staat bekend voor zijn mix van humor en actie, maar in New Police Story doet hij bewust een poging om zijn komische imago van zich af te schudden. Dat resulteert weliswaar in wat nodeloze pathos (“Why her, God? Take me!!”), maar dankzij het verbluffende niveau van de stunts, het uitstekende camerawerk en de soepele montage is Chan’s nieuwste zeker een stap in de goede richting. Al ziet het er naar uit dat hij dit type film in Amerika wellicht nooit zal kunnen maken. Daar zien ze hem liever in Rush Hour 3.
Een van de meest gehypte films van het programma was ongetwijfeld Hideo Nakata’s The Ring Two. De Japanner Nakata regisseerde al het Japanse origineel Ringu (en het vervolg) en kreeg de kans om zijn Amerikaanse debuut te maken met een vervolg op de Amerikaanse remake uit 2002. Om de verwarring compleet te maken, kunnen we ook nog vermelden dat The Ring Two is geen remake van Ringu 2, maar een volledig nieuw deel in de cyclus. Scenarist Ehren Kruger wijkt met zijn scenario heel ver af van de oorspronkelijke premisse en gaat resoluut zijn eigen kant op. Dit keer geen gesjoemel met louche videobanden, maar een meer traditioneel spookverhaal met de akelige Samara in de hoofdrol. Toch kan The Ring Two zich niet meten met zijn voorgangers. De film mist namelijk de onophoudelijke dreiging die het origineel (en de remake) haast ondragelijk spannend maakten. Ook de opbouw van het verhaal is veel traditioneler (en voorspelbaarder) dan we van de Ring-cyclus gewend zijn. Weliswaar sluit Kruger’s scenario mooi aan op zijn Amerikaanse voorganger, maar op een aantal boeiende hoogtepunten na (De herten! De badkuip! De openingsscène!) is The Ring Two eerder teleurstellend. Regisseur Hideo Nakata was zelf aanwezig om de film in te leiden en liet doorschemeren dat hij hard heeft moeten vechten om zijn visie door te drukken. Maar de druk van de studiobazen was toch te groot om volledig zijn eigen ding te kunnen doen. Misschien dat de producers hem tijdens de opnames van The Eye (nog een remake) wat meer met rust laten. Ze moeten maar naar de originele Ringu of Dark Water kijken om te zien waartoe Nakata in staat is als ze hem zijn gang laten gaan.