THE RING TWO

Iedere kunstenaar, zo zegt men wel eens, heeft in zijn hele leven slechts één verhaal te vertellen. Hoeveel boeken hij ook schrijft, hoeveel films er ook komen, het is altijd een variant op hetzelfde thema. In het geval van Hideo Nakata blijkt dat te kloppen. De Japanner lijkt geobsedeerd door geesten met lang, zwart haar die het op de levenden gemunt hebben. Nakata leek dan ook uitstekend geplaatst om na zijn eigen Japanse versies (Ringu 1 en 2) de sequel op het Amerikaanse The Ring te regisseren.

Voor wie het allemaal bijhoudt: op het moment van schrijven zijn er zeven films naar het originele boek van Suzuki Koji uit 1991. Chronologisch zijn dat: Ringu (Hideo Nakata) uit 1998, Rasen (Jouji Iida) uit 1998, Rungu 2 (Hideo Nakata) uit 1999, Ring: Virus (Kim Dong-bin) uit 1999, Ringu 0 (Norio Tsuruta) uit 2000, The Ring (Gore Verbinski) uit 2002 en nu dus The Ring 2, alweer van Hideo Nakata. Verder is er de tv-film Ring: Kanzenban (1995) en de tv-series Ring: Saishuushou (1999) en Rasen: The Series (1999). Voor de verzamelaars is er ook een mangaversie, een radiodrama en een computerspel. De tentakels van de Ring-mythologie verspreiden zich dus even grillig als de geest van Samara zelf.

De versie die nu in onze bioscopen verschijnt in de sequel op de Amerikaanse remake van Gore Verbinski uit 2002 en staat dus náást de sequel op de Japanse versie van Hideo Nakata, deels omdat Verbinski voor The Ring al elementen uit Ringu 2 had gebruikt. Voor wie alle versies probeert te bekijken, maakt dat het er allemaal niet eenvoudiger op. Wie anderzijds alleen The Ring van Verbinski zag, zal bij het bekijken van The Ring 2 vaak de wenkbrauwen fronsen, want Nakata veronderstelt heel wat voorkennis om het verhaal te kunnen volgen. Nakata werd overigens pas op het laatst bij de productie van The Ring 2 betrokken omdat videoclipfilmer Noam Murro wegens creatieve meningsverschillen zijn ontslag indiende. Alsof de geest van Samara zich zelf met de opnames kwam bemoeien, viel de productie ten prooi al allerlei vreemde verschijnselen. Uitgerekend op de zevende dag dat de ploeg aan het filmen was, barstte een waterpijp die het productiekantoor onder water zette. De crew werd overvallen door duizenden bijen, herten en een nieuwe overstroming. Nakata liet ten einde raad een Japans zuiveringsritueel op de set uitvoeren. Het leven imiteert soms de kunst.

We pikken in een paar maanden na de gebeurtenissen uit The Ring. Rachel (Naomi Watts) en haar zoontje Aidan (David Dorman) hebben wijselijk Seattle achter zich gelaten en zijn verhuisd naar het kuststadje Astoria in Oregon, waar ze een nieuw leven proberen uit te bouwen. Het duurt echter niet lang of Rachel komt er achter dat de vervloekte videocassette met daarop de geest van het dode meisje Samara weer in omloop is en dood en verderf zaait. Rachel, die nu werkt bij de plaatselijke krant, weet de cassette op te sporen en te vernietigen, maar dat kan Samara niet stoppen. De getormenteerde geest van het meisje dat ooit verdronk in een waterput, heeft het op Aidan gemunt. Ze wil bezit van hem nemen om met Rachel de moeder te krijgen die ze nooit gehad heeft.

Het is vreemd dat scenarist Ehren Kruger (die ook The Ring bewerkte) de verhaallijn van de vervloekte videocassette (wie hem bekijkt, sterft zeven dagen later) al na de proloog helemaal links laat liggen en zich de volgende twee uur concentreert op Samara die probeert door te dringen tot het lichaam van Aidan. Samara lijkt de cassette helemaal niet meer nodig te hebben om zich te manifesteren en zo wordt The Ring 2 meer dan ooit inwisselbaar met die andere Japanse spookfilms a la Dark Water of The Eye. Nakata bevindt zich daarmee op het terrein dat hij als geen ander kent en beheerst. Hoewel in deze The Ring 2 meer tempo en snelheid steekt dan in zijn Japanse films, kan hij zichzelf nog steeds uitleven met schitterende visuele shots (het omgekeerde water in de badkamer!), vreemde symboliek (de dolle herten! – jammer genoeg duidelijk CGI), zijn fetishthema’s (eenzaamheid!) en langzaam opgebouwde spanningsbogen (de kelder!). Nakata blijft dus ondanks een opgeschroefd budget zijn eigen principes trouw, hoewel hij op het einde (de scène met Samara in de waterput) toch wel even de trappers verliest.

Opvallend is dat Nakata als Japanner zijn Amerikaanse acteurs perfect in het gareel houdt. Naomi Watts is weer uitstekend op dreef als Rachel die in deze sequel langzaam maar zeker de greep op de situatie aan het verliezen is. Hier wordt nog maar eens de meerwaarde van een Watts bewezen als je haar vergelijkt met pakweg Sarah Michelle Gellar in The Grude. David Dorfman geraakt bezeten door Samara’s geest en acteert soms griezelig realistisch. Let op korte rollen van Elizabeth Perkins als psychiater en vooral horroricoon Sissy Spacek als doorgedraaide oude vrouw.

Toch is het een beetje op met de hele Ring-saga, vooral nu die zijn virus parallel in Japan en Amerika aan het verspreiden is. Zelfs in deze sequel heb je de indruk dat Nakata zichzelf zowel visueel als narratief een aantal keer herhaalt. We wéten nu onderhand al wel hoe Samara in die put sukkelde, we kénnen de gimmick met de video en zelfs de ondoordringbare symboliek (de vlieg, het water, de paarden, het hert,...) wordt steeds duidelijker en duidelijker. De geest Samara is bovendien net een beetje teveel mens geworden om echt angstaanjagend te blijven. Waar is de tijd dat enkel dat ene donkere oog tussen die lange, zwarte haren kwam staren? Dát was nog eens echt een beeld om twee weken wakker van te liggen.