WHITE NOISE

Michael Keaton leeft! De voormalige Batman geraakte de voorbije jaren zo erg verzeild in onbekende en ondermaatse producties, dat menig fan een  voortijdige filmdood vreesde.  De thriller White Noise werd voorgesteld als zijn comeback voor het grote publiek. Helaas heeft Keaton zijn neus voor goeie scripts blijkbaar definitief verloren. White Noise blijkt even spannend als een avondje kijken naar het ruisbeeld op televisie.

Nochtans heeft Universal goed zijn best gedaan om White Noise te promoten in de horrorachtige thrillerhype die momenteel door Hollywood raast. Het Festival van de Fantastische Film van Brussel programmeerde de prent zelfs als openingsfilm, maar dat bleek niet de beste zet van de voorbije (nochtans prima geslaagde) editie. Filmdebutant Geoffrey Sax (vooral werkzaam voor tv-producties) en schrijver Niall Johnson (The Big Swap) slagen er geen enkel moment in om hun verhaal op een overtuigende manier te vertellen.

Dat we hier met onervaren filmmakers van doen hebben, kunnen we al uit de proloog opmaken. Alles straalt en blinkt, de zon schijnt en we zien alleen maar blije gezichten. Van de succesvolle architect Jonathan Rivers (Michael Keaton) en zijn jonge vrouw Anne (Chandra West) tot Jonathans zoontje Mike uit zijn eerste huwelijk. Zoveel blije zonnestralen moet in een geweldige tragedie omslaan, en zo gebeurt het ook. Anne, die Jonathan pas verklapt heeft dat ze zwanger is, vertrekt naar haar werk, maar keert ’s avonds niet terug. Wat later wordt haar auto gevonden, maar Annes lichaam is spoorloos.

Uiteraard stort Jonathans wereld in, maar hij houdt de moed erin om Anne ooit levend terug te zien, tot hij kennis maakt met een zekere Raymond Price (Ian McNeice). Hij beweert via EVP (Electronic Voice Phenomenon) berichten van Anne uit het hiernamaals te ontvangen. Voor Jonathan is dat een shock van jewelste, maar al gauw geraakt hij door de elektronische bandstemmen gefascineerd. Hij maakt ook kennis met Sarah Tate (Deborah Kara Unger), die eveneens berichten uit het hiernamaals ontvangt. Het duurt niet lang voor Anne waarschuwingen naar Raymond doorstuurt om nog levende mensen uit een benarde situatie te redden.

De studie van EVP is een pseudo-wetenschap die echt bestaat. Mensen geloven dat de statische ruis op elektronische apparaten boodschappen bevat van overleden personen. Die gedachte is een prima uitgangspunt voor een spannende film, maar dat wordt White Noise nooit. Het lijkt erop dat regisseur Geoffrey Sax niet goed weet wat hij met het idee van EVP aanmoet. In de eerste helft van de film focust hij op Jonathans verdriet om het verlies van zijn vrouw, maar hij doet dat zo onhandig dat het algauw overdreven melodramatisch wordt. Na zijn ontmoeting met Raymond slaat de film dan de bovennatuurlijke weg in, maar het duurt niet lang of Sax ontspoort helemaal. Dat  stemmen zich kunnen manifesteren in ruis, tot daar aan toe, maar wanneer de geesten zich beginnen visualiseren en de dode Anna beelden uit de toekomst doorseint, is de geloofwaardigheid van White Noise wel helemaal verdwenen. Het slotakkoord probeert qua stupiditeit dan weer The Forgotten naar de kroon te steken, en dat wil toch wat zeggen.

Michael Keaton maakte in zijn post-Batman periode enkele leuke romantische komedies voor hij volledig in de anonimiteit verdween. Dat is jammer, want Keaton is een fijn acteur die zeker ook beter verdient dan deze mislukte comeback. Het is duidelijk dat Keaton ook niet goed weet wat hij met zijn rol moet aanvangen. Van tedere vader en echtgenoot sukkelt hij via intens verdriet in totaal ongeloof. Wat het personage van de immer knappe Deborah Kara Unger met het verhaal te maken heeft, is voor ons een groot raadsel. Zij verdwijnt op een heel vreemde manier op de achtergrond. Nevenpersonages (zoals Jonathans ex-vrouw en diens nieuwe man) duiken af en toe op in het verhaal, maar verdwijnen weer even snel.

Een film over geesten of spoken staat of valt met de manier waarop die in de film gesuggereerd of voorgesteld worden. Soms is een windvlaag of een schurende deur genoeg om je de stuipen op het lijf te jagen. Eén gouden regel in het genre zegt dat suggestie altijd sterker is dan tonen. White Noise doet zijn best om zo’n dreigende spanning op te bouwen, maar zorgt nooit echt voor kippenvel. Alsof Sax dat zelf beseft, zoekt hij dan maar een drietal keer zijn heil in een goedkoop boe!-moment. Voor zo’n oplossing kiezen, is je onmacht als regisseur toegeven. 

Als we Hollywood mogen geloven, dan slapen de doden nooit. Films als The Sixth Sense of The Ring bewijzen hoe griezelig dat idee kan zijn, White Noise bewijst het tegendeel.