John Sayles heeft er blijkbaar ook kaas van gegeten. Zijn meeste recente speelfilm, Lone Star, speelt zich namelijk af in Tex-Mex, het gebied rond de grens tussen Texas en Mexico. In de stoffige gronden nabij het toepasselijk genaamde dorpje Frontera wordt een geraamte met een sheriffsbadge gevonden. Sam Deeds, de huidige sheriff van Frontera, trekt op onderzoek. Het geraamte is waarschijnlijk dat van de jarenlange vermiste Charley Wade, een gehate en racistische man die zelf jarenlang sheriff was. Alle sporen wijzen in de richting van Sams eigen vader, sheriff Buddy Deeds, een man die als een held met een groot hart wordt aanzien, maar tegenover wie zijn zoon genuanceerder staat: Sam keerde slechts naar Frontera terug nadat zijn vader stierf.
Wie denkt dat het hier alleen maar te doen is om het oplossen van een verjaarde moord, heeft het verkeerd. Parallel lopen enkele andere verhaaltjes. Eén daarvan is - toegegeven - minder interessant (iets over de verwaterde relatie tussen een zwarte kolonel en zijn zoon). Het ander is daarentegen des te smakelijker, en speelt ook belangrijke rol in het uiteindelijke vervolledigen van de puzzel: Sam Deeds die zijn oude jeugdliefde Pilar terugziet en er een verloren draad mee tracht op te pikken.
Intrige alom dus, en die wordt door regisseur Sayles tot het uiterste aangewend om van de film een erg sfeervol geheel te maken. Telkens wanneer Sam oude vrienden en vijanden van Buddy en Charley ondervraagt, krijgt de kijker er door middel van flashbacks een aantal puzzelstukjes bij; en ook over het conflict tussen Sam en zijn vader leert de kijker beetje bij beetje bij. Uiteindelijk passen alle puzzelstukken als gegoten in elkaar en is alles op een bepaald moment een vlekkeloos, kristalhelder geheel. Veel lof voor een man die zo haarfijn en zo geduldig een dergelijk ingenieus verhaal kan vertellen.
Sayles is onklopbaar in het parallel doen lopen van heden en verleden. De flashbacks baden in de sfeer, en zijn minstens even interessant als het kaderverhaal in het heden. De overgangen tussen heden en verleden zijn vaak nog het mooist van allemaal: aan de ene kant van de kamer speelt zich een tafereel af uit het verleden, dan pant de camera, en daar zit de verteller aan de andere kant van de kamer, in het heden.
Lone Star wordt bevolkt door een aantal minder bekende, maar erg getalenteerde acteurs. Chris Cooper neemt de rol van Sam Deeds op zich, de man die steeds in de schaduw van zijn graaggeziene vader staat, en nog enkele tragedies uit het verleden moet goed maken. Cooper was onder andere te zien in This Boy's Life en Money Train, en in twee andere Sayles-films, meerbepaald Matewan en City Of Hope. De rol van Pilar wordt vertolkt door Elizabeth Peña, een rol die haar op het lijf geschreven is en die ze met ware passie vult. Overige rollen zijn voor Kris Kristofferson die de rotte appel Charley Wade met hoge sidder-factor vertolkt, en Matthew McConaughey als Buddy Deeds. McConaughey is het nieuwe wonderkind dat binnenkort ook in dit land met veel lawaai zal doorbreken, wanneer A Time To Kill de Belgische zalen aandoet. Frances McDormand tenslotte, speelt Coopers hypernerveuze ex-vrouw Bunny.
Lone Star een erg sfeerrijk in beeld gebrachte prent over verloren liefde en herleefde passie, over racisme versus verdraagzaamheid en over onvergeven zonden. Dit is van het beste dat we dit jaar al te zien hebben gekregen.