ELEKTRA

In de wereld van de comic betekent de dood niet veel. Wie superkrachten heeft, overleeft zelfs de kogel of het zwaard. De Ierse huurmoordenaar Bullseye, die Elektra in Daredevil (2003) vermoordde, had dus beter moeten weten: de Griekse Godin is alive and kicking. Zonder de blinde zeurkous aan haar zijde maakt ze van deze spin-off zelfs een redelijk onderhoudende film.

Elektra Natchios maakt al bijna 25 jaar deel uit van het immer uitdijende Marvel Universum, waartoe ook onder meer de Fantastic Four, Spider-Man, de X-Men, de Hulk, Blade, The Punisher en Daredevil behoren. Ze maakte voor het eerst haar opwachting in strip nummer 168 rond Daredevil (1980) en bleef sindsdien altijd zo’n beetje een tweederangsfiguur in de superheldenwereld, maar wel een belangrijke. In de comic-reeks deelde ze het bed met Wolverine en kreeg ze een dochter, Wild Thing, en twee jaar geleden mocht ze op het grote scherm een passionele kus delen met de blinde Daredevil (herinner u die prachtige scène met de regendruppels). Met haar eerste film treedt Elektra ook voor het grote publiek uit de schaduw en in het voetlicht. De verhaallijn is gebaseerd op Frank Millers reeks Elektra: Assassin en de Elektra Saga.

Hoewel ze in Daredevil door wacko Bullseye van kant werd gemaakt, is Elektra twee jaar na datum weer helemaal de oude. Ze balanceert als koele huurmoordenares tussen goed en kwaad en kampt met gewetensproblemen. Voor een nieuwe klus, die haar twee miljoen dollar zal opleveren, stuurt haar agent McGabe (Colin Cunningham) haar naar een verlaten exotisch eiland. Ze maakt er kennis met het 13-jarige meisje Abby (Kirsten Prout) en haar vader Mark (Goran Visnjic). Hoewel Elektra koel en afstandelijk wil blijven, groeit er toch een zekere affectie met het kleine en eenzame gezinnetje. Op dat moment komt ze te weten dat Abby en Mark eigenlijk haar doelwitten zijn. Hoewel ze het zaakje professioneel wil afhandelen, kraakt ze en neemt ze het tweetal in bescherming.

De man die zowel Mark als Abby wil vermoorden – uiteraard hebben deze een verleden - lijkt een zekere Roshi te zijn, de leider van het mysterieus Japans genootschap The Hand dat opzoek is naar een al even mysterieuze schat. Zijn zoon Kirigi, een machtig krijger, neemt het karwei op zich en krijgt daarbij de hulp van enkele moordenaars met bovennatuurlijke krachten. Stone is een man met een lichaam van, euh, steen; de tattoe’s van Tattoo (slangen, wolven en een arend) kunnen tot leven komen; en de adem van Typhoid heeft de kracht om dingen in een supersnel tempo oud te laten worden. Uiteraard is Elektra zelf ook geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Met haar kennis van Ninjutsu en sai-dolken als dodelijke wapens zal ze er alles aan doen om het tweetal uit de handen van Kirigi te houden.

In vergelijking met bijvoorbeeld de X-Men of Spider-Man vonden we Daredevil (gespeeld door Ben Affleck) maar een saaie zeurpiet. Ook Fox vertrouwde het zaakje niet helemaal en focuste de reclame rond Elektra dan ook eerder op de X-Men (de cameo van Affleck haalde zelfs de final cut van Elektra niet). Een spin-off van een film die op zich al niet bijster goed was, leek ons in eerste instantie dan ook een slecht idee, maar uiteindelijk blijkt de kopie beter dan het origineel. Rob Bowman mocht van Chris Carter niet voor niets steeds de meer actiegerichte X-Files regisseren (plus de langspeelfilm) en bewijst zich ook in Elektra als een prima beeldenschieter. Er zitten een paar mooie gevechten in de film en vooral het eindgevecht, te midden van allemaal witte lakens, mag er zeker zijn. Wat vertraagde shots, een draaiende camera en een vleugje poëzie: Bowman heeft goed naar de Japanse voorbeelden gekeken.

Het probleem van deze film situeert zich meer rond het hoofdpersonage. We leerden Elektra al een beetje kennen in Daredevil, maar een echte greep op wie zij werkelijk is, kregen we niet. In deze film graaft Bowman via verschillende flashbacks naar haar verleden, maar toch blijft Elektra een personage dat gewicht mist. We krijgen te zien hoe Elektra getuige was van de moord op haar moeder, hoe haar vader bijzonder veeleisend voor haar was en hoe ze door de blinde sensei Stick (Terrence Stamp) tot vechtmachine werd opgeleid. Wellicht is Elektra in de vele comics waarin ze verscheen veel beter uitgewerkt, maar in deze film komt ze niet zo goed tot haar recht. Hetzelfde probleem heeft Bowman met The Order of the Hand. Wie zijn deze kerels? Waarom doen ze wat ze doen? Hoe komen ze aan hun superkrachten? Ook hier moet je wellicht de comics-archieven in om er het fijne van te weten.

Toch is Elektra niet even drakerig als pakweg Catwoman vorige zomer was. Jennifer Garner - deze keer comic-getrouw wél in rode outfit - offerde voor de film haar vakantie tussen twee seizoenen Alias op en probeert haar mysterieus personage toch nog een beetje uit te diepen (zo komen we te weten dat Elektra aan bepaalde dwangstoornissen leidt). Ook Goran Visnjic zag vakantie door zijn neus geboord. Hij nam de rol van Mark Miller (een verwijzing naar Frank Miller) aan tussen twee afleveringen van E.R. Jammer genoeg komt zijn personage nooit echt uit de verf. Kirsten Prout heeft een belangrijkere rol als Abby en opent zelfs de deur naar een nieuwe Elektra-film. Of die er komt, zal wellicht van de buitenlandse opbrengsten afhangen. In eigen land ging Elektra met een opbrengst van amper 24 miljoen dollar roemloos kopje onder.