HOSTAGE

Als alles volgens plan verloopt, dan speelt Bruce Willis in de zomer van 2006 toch nog een keertje John McClane in Die Hard 4.0. Als opwarmer krijgen we dit jaar al Hostage, een film die qua stijl en verhaal erg aan de Die Hard-reeks doet denken. Dat is de schuld van scenarist Doug Richardson. De man pende zowel Die Hard 2 als Hostage en werkt momenteel aan Die Hard 4.0. Die laatste twee films moeten de carrière van Willis nog maar eens redden.

De carrière van Bruce Willis is een grillige aangelegenheid. Telkens als hij op rozen lijkt te zitten, komen er een paar flops, maar slag voor keer weet hij die weer weg te werken met hits. Die heeft Willis momenteel nodig, want nadat Night M. Shyamalan met The Sixth Sense en Unbreakable zijn carrière een nieuwe dimensie gaf, gaat het weer bergaf. Films als Bandits, Hart’s War en Tears of the Sun deden de carrière van Willis geen goed, om nog maar te zwijgen van zijn rollen in komedies als The Whole Nine (en Ten) Yards. Hoewel hij al een aantal dure eden gezworen heeft het genre vaarwel te zeggen, zijn het toch weer de zware actiefilms die het tij moeten doen keren. De Robert Rodriguez/Frank Miller samenwerking Sin City is wellicht het beste wat Willis in dat perspectief kan overkomen, maar ook Hostage is een stap in de goede richting.

De film opent met een ijzingwekkende proloog. Een onherkenbare Bruce Willis (met lange, wilde manen en baard) speelt onderhandelaar Jeff Talley. Hij zit al zestien uur verwikkeld in een gijzelingsdrama met een dolgedraaide man. Terwijl het SWAT-team de gijzelaar onder schot heeft, probeert Talley de man nog steeds tot rede te brengen. Het mislukt en de actie eindigt in een bloedbad. Voor Talley is het de aanleiding om na tien jaar het SWAT-team vaarwel te zeggen. Hij trekt zich samen met zijn vrouw en dochter terug in het kleine stadje Ventura County, waar de misdaadcijfers zo laag zijn dat Talley (inmiddels weer gladgeschoren) elke vorm van stress kan vermijden.

Dat is het moment waarop we kennis maken met de drie bullebakken Mars (Ben Foster), Dennis (Jonathan Tucker) en Kevin (Marshall Allman). Ze hebben hun oog laten vallen op de Cadillac van een rijke zakenman die in een gigantische villa op de top van een heuvel woont. Wanneer de drie het huis binnendringen, lopen de zaken uit de hand. Het alarm gaat af, de zakenman (Kevin Pollak) wordt neer geknuppeld en een politievrouw wordt neergeschoten. De drie daders beseffen dat ze niet meer kunnen vluchten en ze gijzelen de man, zijn dochter Jennifer (Michelle Horn) en zoontje Tommy (Jimmy Bennett). Talley moet nu zijn trauma overwinnen om opnieuw als onderhandelaar op te treden.

De grootste ontdekking van Hostage is regisseur Florent Emilio Siri. Siri regisseerde de afgelopen jaren twee videogames naar boeken van Tom Clancy, maar bewijst met Hostage dat hij nu klaar is voor het grote werk. Hij steekt enorm veel energie en beweging in zijn film, maar bewaart in tegenstelling tot vele andere videoclipfilmers steeds het overzicht. Siri heeft het talent om een scène stap voor stap op te bouwen en te visualiseren. Dat bewijst hij al met de openingscredits, waar een camera door een virtueel decor van gebouwen en sluipschutters zweeft om uiteindelijk over te gaan in de loop van het pistool dat de gijzelaar uit de proloog in zijn handen heeft.

Het scenario van Doug Richardson is gebaseerd op de roman van Robert Crais. Vier jaar geleden kocht Bruce Willis zelf het boek, maar het verdween ongelezen in zijn boekenkast. Pas enkele maanden later begon hij erin te lezen. Hij vond het zo goed, dat hij meteen informeerde naar de filmrechten. Het scenario is grauw, realistisch en hard en paradoxaal genoeg is dat in deze tijden van zelfspot en ironie nog eens een verademing. Bruce Willis zet Jeff Talley neer als een getormenteerde antiheld die een zware last van het verleden met zich meedraagt. Hij wordt de held die tegen wil en dank opnieuw het strijdperk in moet om de meubelen te redden. Richardson maakt in enkele vroege scènes duidelijk dat Talley veel om zijn vrouw en dochter geeft, ondanks de moeilijke periode die ze doormaken. Het is dat gegeven dat in de loop van de film nog een belangrijke rol gaat spelen. Hoe de vork juist in de steel zit, gaan we hier niet verklappen, maar in het huis van de rijke zakenman zit ergens een DVD verborgen met blijkbaar cruciale informatie. Willis moet niet alleen de gijzelaars redden, maar moet ook de DVD zien te bemachtigen. Als hem dat niet lukt, zal hij een erg hoge prijs moeten betalen.

Bruce Willis heeft al meerdere keren aangegeven dat hij het actiegenre wil verlaten en dat is op je vijftigste helemaal geen schande. Zijn ruwe smoel en kale knikker werkten trouwens uitstekend in thrillers als The Sixth Sense of Unbreakable. Toch is het een waar genot om Willis weer eens voluit te zien gaan. Zijn genuanceerde vertolking van Jeff Talley doet het beste hopen voor Die Hard 4.0. Van de nevenpersonages maken vooral Ben Foster als mean guy Mars en Jimmy Bennett als het zoontje Tommy het meeste indruk. Tommy weet in het gigantische huis de GSM van zijn zus te bemachtigen en kan door een ingewikkeld buizenstel van de airco op de vlucht slaan. Op die manier kan hij van binnenin Talley van informatie voorzien.

Op het eerste gezicht lijkt Hostage een formulefilm, maar de makers hebben genoeg plotwendingen voorzien om de spanning erin te houden. Die moeten soms met een grote korrel zout genomen worden, maar wie zich daarover kan zetten, kan rekenen op een stevige, degelijke en harde eighties actieprent. Met een geïnspireerde regie, sterke acteerprestaties en scherpe scenariowendingen is Hostage een prima zoethouder in afwachting van de nieuwe Die Hard.