Of filmliefhebbers overal in de wereld het nu leuk vinden of niet, comic books are here to stay en we kunnen het genre, dat door velen nog steeds als een minderwaardig subgenre beschouwd wordt, maar beter toevoegen aan het ruime lexicon van het audiovisuele medium. We geven grif toe dat stripverfilmingen niet altijd tot de categorie van de betere film behoren maar zelfs een haatdragende kniesoor moet toegeven dat er in de eerste jaren van het derde millennium, op een paar misbaksels na, enkele geslaagde interpretaties van comics te bewonderen waren. Toch blijkt het genre vooral thuis te horen op de jongerenmarkt en laten intellectuelen en zogeheten “serieuze” cinefielen de kleurrijke superheldenepen links liggen. Onterecht, volgens onze bescheiden mening en we vestigen dan ook onze hoop op Sin City; een stripverfilming die de sensatiezoekers en zij die een meerwaarde willen wel eens zou kunnen verenigen.
Sin City is een “graphic novel”, ontsproten aan het toch wel licht ziekelijke brein van tekenaar Frank Miller. In de jaren ’80 revolutioneerde hij de comic book industrie met Batman: The Dark Knight Returns; een bijzonder sterk “grafisch boek” waarin een ondertussen bijna bejaarde Bruce Wayne het als Batman moet opnemen tegen allerlei gespuis. Rond diezelfde periode verscheen ook Alan Moore’s Watchmen waarin superhelden als wezens van vlees en bloed werden voorgesteld (bepaalde aspecten uit dit verhaal, zoals de rechtszaken tegen superhelden, werden stijlvol “geparodieerd” in het ijzersterke The Incredibles en volgend jaar verwachten we een verfilming van Watchmen in de zalen, in een regie van Paul “The Bourne Supremacy” Greengrass).
Miller en Moore ontpopten zich tot de vernieuwers van het medium en beiden gingen op de ingeslagen weg verder. Enkele jaren geleden keerde Miller terug naar het universum van Batman met het zwaar bekritiseerde The Dark Knight Strikes Again en leverde populair werk af met 300 (dit wordt nu verfilmd door Zack Snyder; de regisseur van Dawn of the Dead anno 2004), gebaseerd op de veldslag van Thermopylae waar driehonderd Spartanen een overmacht van het Perzische leger bestreden.
Nu zijn echter alle ogen op Sin City gericht. Deze reeks begon met het originele Sin City boek, dat nu bekend staat als The Hard Goodbye. Het laat ons kennismaken met Sin City; een verdorven metropool waar agenten corrupt zijn, vrouwen dodelijk sexy door de straten zwerven en gevaarlijke individuen zich tot helden van de dag ontpoppen. Miller wou ditmaal geen superheldenverhaal schrijven en hoewel zijn protagonisten vaak tot bovenmenselijke capriolen in staat zijn kunnen ze bezwaarlijk heroïsch genoemd worden. De “helden” van Sin City worden meestal door wraak of pijnlijk verscheurde liefdes gestuurd en de enige reden waarom de lezer zich aan hun zijde schaart is omdat de personages die ze op hun pad ontmoeten vaak nog angstaanjagender zijn. Pedofielen, kannibalen, verkrachters, seriemoordenaars… ze passeren allemaal de revue. Vrouwen zijn er onweerstaanbaar, paraderen nagenoeg naakt op de bladzijden, verkopen hun voluptueuze lichamen om te bereiken wat ze willen en zijn altijd spilfiguren in de plot. Het zijn femme fatales avant la lettre en horen thuis in de slechts sporadisch door kleuren doorbroken zwart-witte abstracte tekenstijl van Miller, waarbij personages als witte vlakken uit inktzwarte pagina’s opduiken en vice versa. Het is aanvankelijk even wennen aan de tekeningen maar het geheel zit pagina na pagina zo knap in elkaar; voortgestuwd door Millers dialogen die zo uit een film noir lijken te komen (er wordt soms kritiek geuit over het feit dat Miller nooit het woord “fuck” laat voorkomen), dat het bijna onmogelijk wordt om niet begeesterd te raken. Miller volgde The Hard Goodbye op met A Dame to Kill For en schreef en tekende achtereenvolgens The Big Fat Kill, That Yellow Bastard, Family Values; Booze, Broads & Bullets en Hell and Back.
Toen regisseur Robert Rodriguez zijn plannen bekendmaakte om Sin City te verfilmen was Miller aanvankelijk niet bijzonder enthousiast. De man had in het verleden scenario’s geschreven voor Robocop 2 en 3 en dat was hem toen niet erg goed bevallen. Hij vreesde ook, niet geheel onterecht, dat als zijn stripreeks bij een filmstudio terecht zou komen er van de originele bron niet veel over zou blijven. Rodriguez wist hem echter probleemloos te overtuigen met een soort demo waarin Josh Hartnett en Marley Shelton een scène uit een van de Sin City boeken naspeelden. Rodriguez had ervoor gezorgd dat de look volledig trouw was aan de tekeningen (compleet met identieke shots die rechtstreeks uit de strip lijken te komen) en de korte film miste zijn doel niet. Miller besloot met Rodriguez in zee te gaan. De scène in kwestie is een proloog bij de uiteindelijke film.
Omdat Rodriguez er geen geheim van maakte dat hij niet zijn eigen stempel op de verfilming hoefde te drukken maar eerder een audiovisuele vertaling van de strip naar het witte doek wou maken bood hij Miller aan om samen met hem te regisseren. De auteur stemde toe maar dat was buiten de Directors Guild of America gerekend die niet akkoord gingen met Rodriguez’ plan. Vastbesloten om toch zijn wil door te drijven nam Rodriguez dan maar ontslag uit de DGA waardoor zijn volgende project, John Carter of Mars (toen nog A Princess of Mars) op de helling kwam te staan (ondertussen kreeg Kerry Conran van Sky Captain and the World of Tomorrow de regie in handen). Verder werd Rodriguez’ goede vriend Quentin Tarantino gevraagd om een scène te regisseren als wederdienst voor de muziek die Rodriguez voor Kill Bill Volume 2 had gecomponeerd en nam Rodriguez naar goede gewoonte zelf de fotografie, montage en een deel van het geluid en de muziek (bijgestaan door John Debney en Graeme Revell) voor zijn rekening.
Een indrukwekkende cast werd verzameld en het internet gonsde van de geruchten over grote namen zoals Leonardo DiCaprio, Michael Douglas en Johnny Depp die een rol zouden krijgen. Zij bleken uiteindelijk niet tot de cast te behoren maar dat neemt niet weg dat Sin City over een van de meest overweldigende groep acteurs en actrices beschikt die we recent in een film zagen: Bruce Willis (de enige eerlijke flik Hartigan), Mickey Rourke (de bruut Marv), Jessica Alba (de “erotische danseres” Nancy Callahan), Clive Owen (Dwight), Nick Stahl (That Yellow Bastard), Elijah Wood (de mysterieuze Kevin), Benicio Del Toro (de corrupte agent Jackie Boy) en Rosario Dawson (Gail; de leidster van moorddadige hoertjes). In bijrollen dagen Powers Boothe, Jaime King, Devon Aoki, Brittany Murphy, Michael Clarke Duncan, Michael Madsen, Carla Gugino, Alexis Bledel, Frank Miller himself en zelfs Rutger Hauer op!
Net zoals het eerder genoemde Sky Captain (en een flink deel van de Star Wars prequels) werd Sin City (dat bestaat uit de verhalen A Hard Goodbye, The Big Fat Kill en That Yellow Bastard) volledig digitaal opgenomen en werd de omgeving met CGI gecreëerd. Het resultaat ziet er veel beter uit dan de soms iets te statische beelden in het overigens best aangename Sky Captain en de op het internet vaak beschreven angst voor een nieuwe Dick Tracy (toch een film die we ondanks de zo goed als onbestaande plot en Warren Beatty’s megalomanie weten te smaken) bleek ongegrond. Sin City bereikte in zijn openingsweekend de top van de boxoffice (in tijden waarin drek zoals The Pacifier en meer van dat fraais grote Amerikaanse successen worden is de appreciatie voor een vreemde, eigenzinnige en bovendien erg gewelddadige cultfilm niet altijd even evident) en de critici bleken ook best tevreden over de prent. Zelfs een minder positieve recensie wist te melden dat Sin City toch met kop en schouders boven alles wat tot nu toe in 2005 de zalen domineerde steekt. Het feit dat de marketingcampagne de film als een soort Pulp Fiction verkocht draagt ongetwijfeld bij tot het succes.
Wij laten er echter geen twijfel over bestaan dat Sin City, op het grove geweld en de tijdssprongen na, niet bijzonder veel gemeen heeft met Pulp Fiction. De wereld van deze film staat los van de realiteit en de personages leven in een duistere, aardse versie van het vagevuur of de hel; herschapen in een grootstad uit de cinema van de film noir uit de jaren ’30 en ’40. In Sin City worden eerlijke agenten in de gevangenis opgesloten, zijn pedofielen gele smeerlappen, zeggen kannibalen nooit een woord, hebben gevaarlijke hoeren harten van goud en is de held een met klevers bezaaide, mensen tot gort vermalende reus. De film komt, als alles volgens plan verloopt, op 25 mei in de zalen.
Are we there yet?