BIN-JIP

Stilte speelt opnieuw een grote rol in de nieuwe speelfilm van de Koreaanse regisseur KIM Ki-duk. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring spreken de hoofdpersonen in Bin-jip (3-Iron) vrijwel geen woord tegen elkaar. KIM bevestigt met Bin-jip dat hij de ongekroonde meester is van de veelzeggende stiltes.

Tae-suk (debutant JAE Hee) is een stille jongen die op het eerste gezicht een weinig enerverende baan heeft: hij plakt menu's van afhaalrestaurants op deurknoppen. Wat later blijkt dat hij de menu's ophangt om op die manier te zien welke huizen op dat moment bewoond worden. Tae-suk krijgt direct het predikaat 'inbreker' mee. Hij is echter geen gewone inbreker; hij steelt namelijk niets. Tae-suk repareert apparaten voor de bewoners en doet hun was. Ooit wel eens een keukenmachine gehad die het op mysterieuze wijze weer is gaan doen? Hmmm.

Tijdens één van zijn 'inbraken' komt Tae-suk voor een verrassing te staan: het voormalige fotomodel Sun-hwa (LEE Seung-yeon) houdt zich schuil in haar huis, de tekenen van huiselijk geweld nog duidelijk fysiek en geestelijk meedragend. Ze is namelijk regelmatig het slachtoffer van het explosieve karakter van haar echtgenoot. Tae-suk kan het lijden van Sun-hwa niet aanzien en besluit haar mee te nemen tijdens zijn uitstapjes. Dit leidt hen langs veel verschillende woningen van even zoveel verschillende personen.

KIM laat zich van zijn meest tedere kant zien in Bin-jip. De manier waarop de twee hoofdpersonen met elkaar omgaan zonder een woord tegen elkaar te zeggen is subliem uitgewerkt. Een blik hier. Een beweging van de hand daar. Bin-jip is cineastische perfectie pur sang. In samenwerking met de indrukwekkende fotografie van JANG Seong-bak komt de uitgekiende eigen montage van KIM uitstekend tot zijn recht. Bin-jip lijkt tot in het kleinste detail van tevoren uitgewerkt en KIM kennende zal dat ook wel het geval zijn.

De diepere betekenis van Bin-jip is weer geheel aan de kijker om te achterhalen. Lagen in Spring, Summer... de verwijzingen naar religie en mythologie nog behoorlijk dicht onder de oppervlakte, in Bin-jip moet de kijker een stuk dieper graven. De titel is al een mysterie op zich: de 3-Iron is een golfclub en volgens KIM de minst gebruikte club in die dure golftas, een verwijzing naar die ene persoon waarvan je eigenlijk de waarde niet meer in ziet en misschien zelfs vergeten bent. Ondanks dit soort gewichtige overwegingen is Bin-jip zeker niet een film geworden die je tot op het bot verveelt met diepzinnige verwijzingen. Integendeel, de toon en de plot van dit meesterwerk zijn juist bijzonder lichtvoetig; net als de hoofdpersonen zelf bij het betreden van andermans huis.

Wie of wat Tae-suk nu eigenlijk is wordt nooit helemaal duidelijk gemaakt door Kim. Dat is de magie die Kim altijd achterlaat in zijn films. Het is altijd weer lastig om de ware bedoelingen van de Koreaanse regisseur te achterhalen en vraag hem er maar niet naar, want een antwoord krijg je toch vrijwel nooit.

Bin-jip is een zeldzaam mooi liefdesverhaal dat in al zijn zwijgende schoonheid meer te zeggen heeft dan tal van andere 'romantische' films. KIM maakte van Bin-jip een meesterwerk, een feit dat vorig jaar in Venetië al werd onderstreept met een Fipresci Prijs en een speciale regisseursprijs. KIM maakt nu bijna tien jaar films en is nog geen vijfenveertig jaar oud. Het lijkt er dus op dat we nog veel te zien zullen krijgen van deze werkgrage Koreaan.