SHALL WE DANCE?

Dat Hollywood momenteel zowat élke Japanse horrorfilm aan het remaken is, weten we al langer, maar dat de filmmakers nu ook al voor hun romantische dansfilms inspiratie in het verre oosten moeten zoeken is toch wel een heel bizarre zaak. Shall We Dance is een remake van de Japanse film Dansu Wo Shimasho Ka van Masayuki Suo uit 1996.

Dansu Wo Shimasho Ka was destijds in eigen land een groot succes. Nogal wat mannen herkenden zich blijkbaar in het hoofdpersonage: een hardwerkende en ernstige advocaat die zich in zijn vrije tijd overgaf aan de wellustige danspassen van het stijldansen. Wat de Japanners zo aansprak in de film was het dansen als metafoor voor de verboden vrucht. Het past immers niet in hun cultuur om je zomaar, in het openbaar, over te geven aan het lichamelijk contact en genot dat met dansen gepaard gaat. Onder de naam Shall We Dansu wist de prent ook de internationale markt te ontdooien.

De hoofdrol in de remake is voor Richard Gere die drie jaar geleden al wat onverwacht ging lopen met de rol van Billy Flynn in de musicalverfilming van Chicago. Gere speelt John Clark, een advocaat wiens leven even saai is als zijn naam laat vermoeden. Hij heeft een geweldige villa in Chicago (toeval!), is gelukkig getrouwd (met Susan Sarandon), heeft twee dotten van kinderen en is een gerespecteerd advocaat in erfenisrecht. Clark heeft in zijn leven dus bereikt waar half Amerika van droomt, maar mist iets in zijn leven: passie. Elke dag als hij in zijn afgeborsteld driedelig pak, het grijze haar in de perfecte krul, met de metro voorbij Miss Mitzi’s Dance School gaat, voelt hij dat onbestemde gevoel in de maag opborrelen. Dat voor het raam een mysterieuze schoonheid staat te dromen (Jennifer Lopez) zal er ook wel iets mee te maken hebben.

Op een avond besluit Clark de stoute schoenen aan te trekken. Hij stapt uit de tram en schrijft zich bij Miss Mitzi in voor een beginnerscursus stijldansen. Aanvankelijk wil hij het mysterie van de danseres - die Paulina blijkt te heten - ontrafelen, maar langzaam maar zeker geraakt hij gepassioneerd door het dansen van de wals, de rumba of de foxtrot. Clarks vrouw merkt dat haar man er tegenwoordig veel vrolijker en energieker bijloopt en neemt een detective onder de hand omdat ze hem van overspel verdenkt. Maar Clark blijft braaf. Dansen is zijn manier om zijn midlife-crisis te overwinnen. Er zijn er die wildere plannen smeden.

Shall We Dance is een draak van een film, maar wel eentje die af en toe onverwacht zacht naar je fluistert. Voor elk detail dat werkt in de film zijn er echter honderd dingen die de mist ingaan. Tussen de immer mysterieus monkelende Richard Gere en een opzettelijk stoïcijnse Jennifer Lopez knettert het welgeteld in één scène: als ze zich de avond voor dé belangrijke danswedstrijd uit de film in een uitzinnige tango aan elkaar overgeven. Voor de rest wordt het al gauw duidelijk dat het tussen Gere en Lopez ook niet echt hoéft te knetteren, want Gere heeft zo’n braaf rolletje dat hij al snel inziet dat hij zijn vrouw niet kan missen. J-Lo kan zich al dansend prima uitleven, maar blijft als actrice te zwak: Enough, Maid in Manhattan, Gigli, Jersey Girl – en nu dit: het is niet wat je noemt een opbeurend carrièreverloop.

Bij gebrek aan vuurwerk tussen de twee leads (opmerkelijk genoeg is Lopez’ rol eigenlijk niet zo groot), wordt het gat opgevuld door enkele leuke bijrollen, die eigenlijk langer bijblijven. Artistieke duizendpoot Stanley Tucci is echt hilarisch – en ontroerend – als Link, een doodsaaie kantoorbediende die zich in zijn vrije tijd met een afzichtelijke pruik als salsazanger uitleeft. Miss Mitzi’s Dance School is bevolkt met allerlei vreemde figuren. Lisa Ann Walters komt er elke dag met haar dikke kont staan draaien, terwijl Anita Gillette als oude danslerares met heupflesje een wandelend anachronisme is.

Het grootste probleem van Shall We Dance is dat de film van a tot z voorspelbaar is: aan verhaal, karakterontwikkeling, muziekkeuze of montage zit geen greintje originaliteit of spitsvondigheid. Met Funny Bones en The Mighty had regisseur Peter Chelsom ooit het talent om een goed regisseur te worden, maar die hoop mag hij nu wel al een tijdje opbergen. Dit soort middelmatige, zeemzoeterige meligheid is zijn ding en beter wordt het wellicht niet. Jammer.