CREEP

De poster voor de horrorfilm Creep werd in de Londense metro’s verboden wegens te griezelig. De bazen van de Underground dachten dat de reizigers die dagelijks langs de Northern Line of Bakerloo Line passeren zich een hoedje zouden schrikken van de affiche met daarop een bebloede hand. Achteraf bekeken blijkt de reclame griezeliger dan het product. Creep is een heel erg slechte, overdreven en totaal uit de hand gelopen slasher.

Wie al eens door de Londense metro geraasd heeft, weet dat het er ’s nachts best griezelig kan zijn. In de donkere gaten van de metrotunnels lijkt altijd wel een onbestemd geluid te gieren, de roltrappen lijken zich tot in de poorten van de hel uit te strekken en doorheen de gangen gapen tandloze daklozen je angstig aan. Geen wonder dat Kate (Franka Potente) zich niet helemaal veilig voelt wanneer ze ’s nachts de metro neemt. Ze is op weg naar een exclusieve party waar ze – ach ja – George Clooney aan de haak wil slaan. Misschien dat Kates verbeelding een beetje op hol geslagen is door de vodka en joints van het vorig feestje. In Charing Cross moet ze nog zes minuten op de volgende metro wachten, maar omdat ze zo uitgeput is, valt ze in slaap. Als Kate de ogen daarna weer opent, blijkt de hele ondergrondse verlaten. De hekken zijn dicht, alle telefoonlijnen dood en ook haar GSM heeft geen ontvangst.

Het uitgangspunt van Creep mag er zijn. Metrotunnels waren al in meerdere films uitstekende locaties voor anderhalf uurtje griezelen (Subway, Extreme Measures, Death Line). Vanaf de eerste minuten voel je echter dat het scenario van Creep letterlijk (zo zal blijken) en figuurlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. Kate zit vast in de metro, akkoord, maar slaagt er toch nog in op een spooktrein te springen die vervolgens in het midden van een tunnel stopt. Daar wordt knappe Kate bijna verkracht door haar collega Guy (Jeremy Smith) die plotsklaps ook op de metro blijkt te zitten. De man valt nogal ongelukkig uit het metrostel en Kate raakt verzeild in het labyrintische gangenstel dat verbonden blijkt te zijn met de Londense riolen. Honderden ratten kruipen onheilspellend door het beeld. Hier is iets erg griezeligs aan de hand. Maar wat?

We ontdekken het samen met Kate. Het is niet het dakloos stel Jimmy (Paul Rattray) en Mandy (Kelly Scott) dat Kate kort daarna ontmoet en ook niet de domme veiligheidsagent die zo achterdochtig is dat hij niet wil helpen en vervolgens zelf het loodje moet leggen. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat er onder de Northern Line een creep woont, de kale gebochelde schreeuwlelijk Craig (Sean Harris). De film hint dat creep het product is van genetische experimenten en hij heeft zelf ook een ondergronds lab waar hij zijn slachtoffers creatief met hamer en zaag te lijf gaat.

Creep is een film die aardig van start gaat (de proloog met de twee onderhoudswerkers is niet bijster origineel, maar werkt wel) maar daarna al snel van kwaad naar erger gaat. Na een behoorlijk eerste half uur, vervalt regisseur Christopher Smith al heel erg gauw in onbeholpen splatter en gore. Nog veel erger is dat het verhaal kant noch wal raakt. Personages verdwijnen en duiken plots weer op, nemen de meest onbenullige beslissingen en laten meerdere keren de kans liggen om hun nemesis voorgoed uit te schakelen. Enige vorm van logica is Creep totaal vreemd en het basisidee is dan ook tien keer beter dan de uitwerking. Jammer dat Franka Potente na Anatomie alweer in een ondermaatse horrorfilm terecht is gekomen. Potente heeft al genoeg bewezen dat ze een fijne actrice is. Waarom kiest ze haar rollen niet beter uit?

Radiohead heeft een heel mooi nummer met als titel Creep, maar deze film doet die song alleen maar oneer aan. Creep is een onsamenhangende, ondermaatse, overdreven en vooral onbegrijpelijk slechte Engels/Duitse horrorflop. Als de wind goed zit, is het in het echte Charing Cross station griezeliger.