STAR WARS: EPISODE III - REVENGE OF THE SITH

Met de langverwachte release van ‘Episode III: Revenge of the Sith’ is er na 28 jaar een eind gekomen aan de Star Wars-saga op het witte doek. Of je nu fan bent van Star Wars of niet, je kan niet ontkennen dat deze filmreeks de meest invloedrijke is aller tijden. Wie nog geen Star Wars heeft gezien, kan beter eerst eens langs de videotheek gaan alvorens deze film te gaan bekijken.

[Deze recensie bevat spoilers voor wie niet bekend is met alle details uit de SW-saga]

Drie jaar zijn voorbijgegaan sinds de gebeurtenissen in Episode II. RotS begint met de laatste grote veldslag uit de Clone Wars. De Separatisten hebben zelfs Supreme Chancellor Palpatine geschaakt en houden hem gevangen in de Invisible Hand, het vlagschip van Count Dooku en de militaire leider van de Separatisten, General Grievous. De twee grootste helden uit de Clone Wars, Anakin en Obi-Wan, worden ter hulp geroepen om Palpatine te bevrijden...

Centraal in deze film staat Anakins val naar de Dark Side en de triomf van Darth Sidious. Chancellor Palpatine / Darth Sidious begint na al die jaren aan zijn laatste fase om het universum te veroveren. Een cruciale rol is daarin bestemd voor Anakin. Het verhaal in RotS kronkelt in alle mogelijke manieren rond de ’Chosen One’. Anakins relatie met de Jedi, met zijn meester Obi-Wan, met zijn vriend Palpatine en met zijn geliefde Padmé zorgen ervoor dat Anakin emotioneel overbelast geraakt. Alle partijen hebben hem nodig en ze vragen allemaal of Anakin iets voor hen wil doen. Er is echter slechts één probleem dat Anakin kost wat kost wil oplossen. Padmé is zwanger en in een visioen ziet Anakin hoe zij sterft tijdens de bevalling. Darth Sidious weet op dat moment als geen ander in te spelen op Anakins persoonlijke problemen. Op het punt dat Anakin de keuze moet maken tussen ‘Goed’ en ‘Kwaad’ kiest hij voor het ‘kwade’ omdat hij gelooft dat hij Padmé kan redden door gebruik te maken van door Sidious beloofde Sith krachten. Dat hij – om die krachten te leren – de leerling moet worden van Sidious en talloze Jedi moet vermoorden, is voor Anakin bijkomstig. Helaas wordt Anakin zoals alle Sith bedrogen. Wanneer Padmé daadwerkelijk sterft – jammer dat Anakin niet kon zien dat hijzelf verantwoordelijk zou zijn voor haar dood – blijft er voor Darth Vader (Anakins naam als Sith Lord) niet veel meer over dan pure haat om verder te leven. Haat die wordt gemanifesteerd door het zwarte pantser en helm waarin Darth Vader moet verblijven na een duel met zijn vroegere vriend en meester Obi-Wan Kenobi op de vulkaanplaneet Mustafar.

De film kan makkelijk worden onderverdeeld in drie delen. Het eerste deel verloopt aan een razendsnel tempo, bevat de enige (geen ‘Jar Jar’-toestanden) humoristische scènes met vooral Droids (en R2-D2) in de hoofdrollen en baadt in een meer euforische sfeer dan het vervolg van de film. Het middenstuk begint al af te dwalen naar een duister pad waarin, voor een Star Wars-film, veel wordt gepraat en uitgelegd. Wie niet echt bij de pinken is kan dit deel van de film misschien langdradig vinden, ook al zijn alle scènes nodig (je moest eens weten hoeveel scènes – dvd materiaal – er dan nog zijn gesneuveld in deze film). Tijdens dit gedeelte zien we ook een aantal scènes die vrij nieuw zijn voor Star Wars, zoals bijvoorbeeld de droom van Anakin over Padmé en de scène waarin Anakin in de Tempel en Padmé in haar appartement aan elkaar denken. In die bewuste scène is het vooral de begeleidende vrouwelijke stem (zoals in Gladiator) die deze scène een uniek pigment bezorgt. Tenslotte is er dan het laatste deel van de film dat begint bij Order 66. Dit stuk is het beste uit alle prequels en de film komt dan ook veel dichter bij de classics te staan. Zo horen we bijv. verschillende muzikale thema’s van John Williams (Emperor’s Theme, Leia’s Theme, Luke’s Theme, Vader’s Theme, enz.). Er zitten ook sublieme verwijzingen naar de classics in Episode III. Zo lijken de preken van Sidious verdacht sterk op die van in Return of the Jedi, alleen was de potentiële leerling toen Luke en niet Anakin. En wat denk je van personages als Captain Antilles, Governor Tarkin, Chewbacca, Mon Mothma (in de uiteindelijke versie slechts een fractie van een seconde te zien), Uncle Owen en Aunt Beru?

Even een positief woordje over de belangrijkste CG characters: Yoda en General Grievous. Dit duo is in deze film prachtig tot leven gewekt met de computer. Yoda ziet er nog stukken beter uit dan 3 jaar geleden en Grievous wordt levensecht ten tonele gevoerd. Bovendien zitten er heel veel shots in de film die uit niets anders bestaan dan CG beelden, maar dat is zeker en vast niet storend. Integendeel. Alle elementen zijn zo goed afgewerkt dat je er niet eens bij nadenkt.

Wie van goede filmmuziek houdt komt bij Williams altijd aan de bak en met RotS levert Williams opnieuw goed werk af. Het thema ‘Battle of the Heroes’ is mooi, krachtig, maar ook kwetsbaar op sommige momenten. Ook Grievous’ theme is herkenbaar net zoals de melodieën van thema’s uit de classics zoals dat van Leia en Luke. De soundtrack die in de handel verkrijgbaar is komt helemaal niet overeen met de muziek in de film en de tracks op de cd kloppen niet.

Wie met geen té hoge verwachtingen naar Episode III toeleefde zal niet worden ontgoocheld. Deze episode is zonder twijfel de meest emotioneel geladen SW-film. Dit wisten we allemaal reeds op voorhand en toch grijpt de film bij momenten naar de keel. Het is even slikken tijdens Order 66 wanneer verschillende Jedi op een laffe manier worden afgemaakt, wanneer de vermoorde Younglings de vloer van de Jedi Temple bezaaien, wanneer Luke en Leia als baby verschijnen en wanneer Vader als een stuk houtskool vuur vat op Mustafar. Misschien dat deze scènes niet bij alle kijkers emoties losmaken, maar echte fans zullen hieraan niet ontsnappen. Dit zijn de meest duistere en droevige scènes van alle Star Wars-films. Je weet dan wel dat alles uiteindelijk weer goed komt (denk maar aan alle lachende gezichten op het einde van Return of the Jedi), maar wie voldoende meeleeft met de personages verlaat de bioscoop in een behoorlijk sombere stemming. Misschien is het ook geen slecht idee om jonge kinderen op voorhand in te lichten dat dit geen grappige of ‘feel good’-movie is zoals A New Hope.

Om de emoties goed tot uiting te laten komen zijn de relaties tussen de hoofdrolspelers cruciaal. De manier waarop Palpatine langzaamaan zijn Sith filosofie bekendmaakt aan Anakin is subliem en McDiarmid bevestigt hiermee één van de beste acteurs te zijn uit de Star Wars-reeks. De interactie tussen Christensen (Anakin), Portman (Padmé) en McGregor (Obi-Wan) komt in deze film erg natuurlijk over zodat je voldoende kan meeleven met de personages. Belangrijk zijn ook de verschillende duels en actiescènes uit de film. Hoogtepunten zijn zeker de openingsscène (eerste 20 minuten van de film), het duel tussen Anakin en Obi-Wan, het duel tussen Sidious en Yoda en de achtervolging van Obi-Wan op Grievous. De andere duels duren niet zo lang, maar zijn daarom niet minder gedenkwaardig. Verwacht wel niet te veel van de Wookiees, Chewbacca en Tarfful. Ze komen slechts even in het verhaal voor.

Aangezien je toch niet kan ontsnappen aan ‘Revenge’ (de chips, de spotjes, de fans, de krasloten, enz. ...) kan je de film maar beter gaan bekijken. Fans zullen het zich geen seconde beklagen en zullen vermoedelijk meerdere keren teruggaan, ook al bevat deze film minder achtergronddetails dan de twee vorige prequels. Hoe niet-fans deze film gaan bekijken en analyseren is moeilijk in te schatten, maar het laatste deel van RotS is zo goed dat zelfs niet-Star Wars-adepten dit zullen toegeven. Als je op en top wil genieten van RotS kan je uiteraard een digitale voorstelling meepikken zoals bijvoorbeeld in Kinepolis. In elk geval is George Lucas geslaagd om van de laatste Star Wars-film een zeer waardige afsluiter te maken. Revenge of the Sith is absolute een aanrader voor elke fan van Star Wars.