HOUSE OF WAX

In minder dan een maand krijgen we wéér twee horrorremakes tussen de ribben gepord: straks The Amityville Horror, deze week al House of Wax, een modernisering van de 3D-versie uit 1953. Die erg sterke prent kon rekenen op de prestaties van horrorlegende Vincent Price, maar de remake doet beter: in een van de hoofdrollen huppelt Paris Hilton rond, bekend van de bijna-oscarwinnende arthouse prent One Night in Paris uit 2004.

House of Wax kadert in de plannen van Dark Castle Entertainment, het bedrijfje van producenten Robert Zemeckis en Joel Silver, om het Amerikaanse horrorgenre nieuw leven in te blazen. Dat idee is inmiddels al totaal achterhaald, want nooit werden er zoveel griezelprenten in de Verenigde Staten uitgebracht als de afgelopen maanden. Toch is dat voor Dark Castle geen slechte evolutie, want het bedrijfje hoopt nu mee te glijden op de golven van onder meer de Aziatische horrorhausse. Dat zal nodig zijn want met House on Haunted Hill (1999), Thirteen Ghosts (2001), Ghost Ship (2002) en vooral Gothika (2003) wisten Zemicks en co. tot nu toe niet te overtuigen. Het goede nieuws is dat House of Wax de beste film van Dark Castle tot nu toe is.

Dat komt zeker niet door het ingenieuze scenario, de doordringende acteerprestaties of de perfect uitgekiende logica, maar vooral omdat het uitgangspunt van House of Wax gewoon ijzersterk is. Wie in Madame Tussauds al eens minutenlang naar het gezicht van een wassenbeeld heeft gestaard, weet gewoon dat dat een ijzingwekkend griezelige ervaring is. Elk moment heb je de indruk dat het beeld écht is en tot leven kan komen. In House of Wax wordt dat fantasme werkelijkheid. Meer nog: alle inwoners van het totaal verlaten gehucht Ambrose zijn er omgetoverd tot levend/dode attractie in Trudy’s House of Wax.

House of Wax opent met een behoorlijk enge proloog in het jaar 1974, als we zien hoe een jong gezin met veel moeite twee peuters probeert op te voeden. Eén broer wordt als een prinsje behandeld; het andere wordt mishandeld en vernederd. Mama is kunstenares en maakt wassen maskers. Fast forward naar het heden als we kennis maken met de archetypes van de moderne horrorfilm: gespierde kerels met grote smoelen en weinig hersenen, meiden met grote borsten en weinig kleding. We kennen ze uit films als The Texas Chainsaw Massacre: tegen veel te hoge snelheid bulderen ze over de weg, de autoradio op de hoogste stand, boerend, blowend, lallend. Handig is dat dit gespuis ook altijd een videocamera bij heeft om alles voor het nageslacht vast te leggen. Voor de regisseur het perfecte alibi om af en toe over te schakelen naar snelle uit de hand geschoten shots.

Wat gebeuren moet, gebeurt: dit zootje ongeregeld strandt met autopech ergens in the middle of nowhere. In House of Wax gaat het om de tweeling Carly en Nick Jones (Elisha Cuthbert en Chad Michael Murray), Carly’s beste vriendin Paige (Paris Hilton), diens lover boy Blake (Robert Richard) en Wade (Jared Padelecki), de vriend van Carly. Ze zijn met twee auto’s onderweg naar een belangrijke footballwedstrijd die ze absoluut niet willen missen, maar omdat het al laat wordt, besluiten ze de nacht in de berm door te brengen. De volgende ochtend wil één van de auto’s niet starten. Terwijl de rest alweer on the road is op weg naar de wedstrijd, besluiten Carly en Wade naar het dichtstbijzijnde dorpje te liften om hun auto te laten herstellen.

Not a very good idea. Het stadje lijkt op een droomlandschap uit een vroeg verhaal van Stephen King: desolaat, verlaten, doods. Eén man lijkt hen toch te willen helpen: garagist Bo (Brian Van Holt), maar hij – én zijn broer – verbergen een geheim dat eigenlijk geen geheim is: om het werk van hun inmiddels gestorven moeder verder te zetten, hebben ze alle inwoners van het stadje vermoord en als wassenbeeld in het museum geplaatst. De broertjes zijn vast van plan om van Carly en Wade hun volgende slachtoffers te maken.

House of Wax is een horrorfilm uit de oude doos en in dit post-Scream tijdperk is dat toch wel een verademing. De personages slenteren even onwetend en onbekommerd (lees: als volslagen idioten) doorheen deze film als pakweg de piepjonge Kevin Bacon in Friday the 13th. Voor debuterend regisseur Jaume Collet-Serra is dat hét ideale excuus om deze twentysomethingers zo origineel mogelijk het hoekje om te helpen. Gelijk heeft hij: moeten ze maar niet als debielen donkere, verlaten huizen binnengaan, met gevaarlijk uitziende seriemoordenaars meerijden, of blijven overnachten in bizarre dorpjes die niet eens op een fatsoenlijke GPS staan. Het pleit overigens voor Dark Castle dat ze met House of Wax niet voor een softe rating zijn gegaan en dus krijgen de liefhebbers van het bottere hak- en snijwerk waar voor hun geld. Terwijl één van de mannelijke castleden letterlijk en uiterst vakkundig in de was gezet wordt, moet vooral Elisha Cuthbert het ontgelden: let erop hoe ze hoogst origineel de mond gesnoerd wordt en op een wel erg pijnlijke manier een vinger verliest.

Gelukkig wordt het ontbreken van enig IQ bij de hoofdrolspelers gecompenseerd door de looks – zo gaat dat nu eenmaal in horrorfilms. Elisha Cuthbert (het snoesje uit 24) mag na een halfuurtje haar trui vakkundig omruilen voor een strak, wit topje zodat ze twee van haar beste troeven ongegeneerd kan uitspelen. Eerlijk: ze is een prima lead en heeft meer bewegingsruimte dan Kim Bauer uit 24. Laten we hopen dat Cuthbert in de toekomst de kans krijgt om ook ernstigere rollen te spelen, want ze heeft wel degelijk potentieel. Dat kan bezwaarlijk gezegd worden van Paris Hilton, de babe der babes die achtereenvolgens haar vriendje oraal bevredigt tijdens een autorit, paradeert in een rood minionderbroekje alvorens een heroïsche dood te sterven – het soort acteerprestaties kortom die haar vorig jaar op haar per toeval uitgelekte videotape ook al van pas kwamen. Voor haar prestatie in deze film kreeg Hilton nog niet zo lang geleden trouwens een wassenbeeld in het échte Madame Tussauds. Die oscar is slechts een kwestie van tijd.

Maar laten we eerlijk zijn: wie naar een film als House of Wax gaat, maalt niet om Shakesperiaanse acteerprestaties of Griekse peripetieën. Body count: dáár draait het om, en die loopt hoog op. Bovendien bouwt regisseur Collet-Serra mooi op naar een echt zinderende finale met een lekkere clichétwist als toetje. Heel het House of Wax – van poppen, interieur tot het gebouw zelf – begint door een uitslaande brand te smelten, terwijl de nog levende helden er nog in rondlopen. House of Wax is een domme, leeghoofdige horrorprent maar godzijdank is het er eentje van het goede soort, waarbij puur amusement het haalt op ergernis. Kaartje kopen en gaan kijken!