THE INTERPRETER

Sidney Pollack is een regisseur van de oude stempel, die net als alle andere grootmeesters gelooft in de heilige drievuldigheid van de klassieke cinema: scenario, starpower en vakmanschap. Pollacks nieuwste film The Interpreter ligt volledig in het verlengde van die maatstaf. Resultaat: een volwassen thriller, razend spannend, sterk geacteerd en virtuoos in beeld gebracht. Echt zo’n film waarbij je na tien minuten al voelt dat je als kijker in handen bent van een regisseur die zijn vak tot in de puntjes beheerst.

Toch deed de filmografie van Sidney Pollack niet vermoeden dat hij nog zo’n dijk van een film in had zitten. Zijn laatste paar projecten schommelden ergens tussen melig (Sabrina, Random Hearts) en pompeus (Havana) en alleen The Firm (met Tom Cruise als advocaat) kwam in de buurt van zijn vroegere toppers als Out of Africa, Tootsie en Jeremiah Johnson. Gelukkig is The Interpreter weer een stap in de goede richting en bereikt Pollack makkelijk het niveau van recente politieke thrillers als The Manchurian Candidate en Silver City. Natuurlijk zijn politieke intriges op internationaal niveau niets nieuws, maar de manier waarop Pollack en scenaristen Scott Frank en Steve Zaillian het ijzersterke uitgangspunt presenteren, mag gerust origineel genoemd worden. Het begint allemaal als Silvia Broome (Nicole Kidman), tolk voor de VN, per toeval een gesprek afluistert in de grote vergaderzaal. Plichtsbewust als ze is, rent ze meteen naar de veiligheidsdiensten, maar die geloven nauwelijks iets van haar verhaal. Want hoe kan het dat net zij een gesprek afluistert, dat toevallig ook nog in een obscuur Afrikaans dialect wordt gehouden waar alleen zij iets van heeft verstaan? Maar Silvia houdt voet bij stuk en omdat de VN-veiligheidsdiensten een mogelijke aanslag op hun gasten liever niet zien gebeuren, wordt Silvia onder toezicht geplaatst en de zaak verder onderzocht door het FBI. Agent Tobin Keller (Sean Penn) wordt aangewezen als de beschermer van Silvia, maar hij heeft al na hun eerste ontmoeting het gevoel dat Silvia niet helemaal zuiver op de graat is. En inderdaad, nader onderzoek wijst uit dat Silvia wel degelijk een aantal geheimen heeft die het daglicht niet kunnen velen. Want hoe komt het dat ze op de foto staat met een groep Afrikaanse rebellen? En waarom wordt ze voortdurend gevolgd door sinistere figuren in donkere limousines?

Een heerlijk paranoide uitgangspunt voor een bochtige thriller, maar dit soort ingewikkelde intriges staan of vallen in de meeste gevallen met de geloofwaardigheid van de dialogen en de acteerprestaties. Gelukkig valt daarop zo goed als niets aan te merken en bewijst Pollack zich ook op dit gebied een meester. Scenaristen Zaillian en Frank zorgen er bovendien (met de hulp van een aantal collega’s) voor dat de plotwendigen en onthullingen soepel en altijd op het juiste moment aan het licht komen. Ook de inkleding van The Interpreter is volledig authentiek, wat Pollack niet in het minst te danken heeft aan het feit dat hij als toestemming allereerste de kreeg om in de échte vergader- en conferentiezalen van het VN-gebouw in New York te filmen. Hitchcock zou ongetwijfeld goed uitslaan van jaloezie; hij had voor zijn klassieker North by Northwest ook een scène in het VN-gebouw gepland, maar kreeg toen geen toestemming. Pollack kreeg die dus wel en maakt dankbaar gebruik van de serene, tijdloze sfeer van het gebouw. Ook voor de toeschouwers een unieke kans om eens een kijkje te nemen in de catacomben van de wereldpolitiek.

Een andere sterke troef van The Interpreter is de (alweer) erg sterke acteerprestatie van Nicole Kidman. Het lijkt wel alsof ze tegenwoordig een patent heeft op ijzersterke vrouwenrollen en is de laatste jaren steeds moeilijker op een valse noot te betrappen. Toch tapt ze nooit van hetzelfde acteervaatje en slaagt ze er telkens weer in om iets speciaals aan haar rol toe te voegen; in het geval van The Interpreter is dat een subtiel, maar consequent volgehouden Zuid-Afrikaans accent. Dat ze over een talenknobbel beschikt, werd al duidelijk in Birthday Girl en The Hours, maar dit keer bewijst ze dat ze zelfs de meest complexe accenten moeiteloos en volledig geloofwaardig kan aanleren. Dat ze daarnaast een van de meest getalenteerde actrices van het moment is, is natuurlijk altijd mooi meegenomen. Gelukkig is haar tegenspeler Sean Penn met gemak bestand tegen al dat acteergeweld en zet hij als Tobin Keller een minstens even indrukwekkende prestatie neer. In Mystic River en The Assassination of Richard Nixon zagen we Penn van zijn allerdonkerste kant, maar voor The Interpreter besluit hij het (bewust) een beetje lichter te houden. Vooral in de intiemere scènes met Kidman komt de ruwemannen-charme van Penn goed naar voren. Toch verloopt hun samenwerking niet altijd even soepel. Dat Penn en Kidman samen bakken chemistry hebben, mag duidelijk zijn, maar de soms vermoeiende biechtachtige gesprekken stellen de goede ontknoping veel langer uit dan nodig is. En helaas zijn net die scènes de enige momenten waarop The Interpreter een beetje van zijn vaart verliest.

Pas als alle persoonlijk problemen van de hoofdpersonages voldoende zijn uitgediept, gooit Pollack alle remmen los, ook op visueel vlak. Zonder teveel te willen verklappen (dat doet de trailer wel voor ons), willen we u aanraden om eens goed te letten op de scène waarin Nicole Kidman haar beschermers probeert af te schudden door op een schijnbaar willekeurig moment een bus te nemen. De opbouw van die scène is voortreffelijk en de twist minstens even schokkend als verrassend. Sterker nog, Pollack doet het verderop in de film met evenveel brio gewoon nog eens over, dit keer als de Afrikaanse president met zijn auto naar het VN-gebouw wordt gebracht. Het uitstekende camerawerk van Darius Khondji komt daar het best tot zijn recht, de aaneenschakeling van zwierige luchtopnames en elegant voortschuivende limousines lijkt wel op ballet. En als de ontknoping achter de rug is en de eindgeneriek begint, heb je als kijker echt het gevoel dat je weer eens een goeie, ouderwetse Hollywoodfilm hebt gezien. Een gevoel waar je de laatste jaren steeds vaker naar moet zoeken. Wie weet wat Pollack nog voor ons in petto heeft...