THE AMITYVILLE HORROR

Een huis vermoordt geen mensen, mensen vermoorden mensen. De scherpe observatie komt van één van de personages uit de remake van The Amityville Horror en het is één van de betere lijnen uit een anders middelmatige film. Net als in het origineel uit 1979 betrekt een gezin een gigantische villa om te ontdekken dat de geesten van de vorige bewoners er nog rondwaren. Anno 2005 klinkt dat behoorlijk cliché en dat is het eindresultaat dan ook.

Michael Bay is niet alleen de megalomane Überregisseur van films als Bad Boys, The Rock, Armageddon en Pearl Harbor, maar via het bedrijfje Platinum Dunes is hij als producer verbonden aan remakes van horrorfilms uit de jaren zeventig en tachtig. Zo gaf Bay in 2003 de Duitse videoclipregisseur Marcus Nispel de kans om The Texas Chainsaw Massacre van Tobe Hooper te updaten, is hij de drijvende kracht achter de prequel op die film die in 2006 verwacht wordt en nog verder in de toekomst zal Bay ook The Hitcher (oorspronkelijk uit 1986) moderniseren. De oorspronkelijke Amityville Horror dateert uit het post-Halloweenjaar 1979 en werd geregisseerd door Stuart Rosenberg, een middelmatige regisseur die vooral in de jaren vijftig en zestig voor tv meewerkte aan series als Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone en The Untouchables. Als film was The Amityville Horror even matig als zijn regisseur en we onthouden vooral dat de score van de film oorspronkelijk voor The Exorcist uit 1973 bedoeld was, geweigerd werd, maar nadien toch een oscarnominatie wist te verzilveren. Amityville betekende wel een doorslaand succes aan de box-office en uiteraard kon een sequel (toen al) niet uitblijven. Uiteindelijk zouden er zeven (!) volgen, waarvan alleen de eerste twee nog in de bioscopen belandden. Sinds de laatste sequel (Amityville: Dollhouse) uit 1996 werd het stil rond de reeks.

Nu is er de remake/re-imagining (schrappen wat niet past) van Andrew Douglas, een nobele onbekende die voor The Amityville Horror enkel de roadmovie Searching for the Wrong-Eyed Jesus op zijn curriculum had staan. Je moet het Michael Bay wel nageven dat hij onbekend talent weet te spotten, want na Marcus Nispel bewijst ook Andrew Douglas dat hij films in de vingers heeft. De scherpe en flitsende beginmontage lijkt wel zo gepikt uit de proloog van The Texas Chainsaw Massacre, maar verraadt onmiskenbaar gevoel voor sfeer. Tijdens die proloog komen we te weten dat The Amityville Horror gebaseerd is op waargebeurde feiten. Inmiddels weten we dat dit klinkklare nonsens is. De gebeurtenissen in het huis werden door de familie Lutz in samenspraak met advocaat William Weber verzonnen. Weber wilde op die manier de zaak van zijn cliënt Ronald DeFao (de échte moordenaar) weer heropenen, terwijl de Lutz-familie onder de zware lening die ze voor het huis hadden genomen probeerden uit te geraken. Weber biechtte dit al op na de release van de film in 1979; de Lutz-familie bevestigde het verhaal pas in 1992.

De gebeurtenissen uit de proloog berusten wél op waargebeurde feiten: door waanzin gedreven schiet een zekere Ronald DeFeo in 1974 in een groot huis op Ocean Avenue in Amityville de zes andere leden van zijn familie dood. Uiteraard wil niemand dit gruwelhuis naderhand kopen, tot George en Kathy Lutz (Ryan Reynolds en Melissa George) een jaar later niet aan de verleiding – en de relatief lage prijs - kunnen weerstaan. De eerste nacht al gebeuren vreemde dingen. Ramen en deuren vliegen dicht en weer open, letters verschuiven zomaar op de ijskast en een van de kinderen, Chelsea, heeft het altijd maar over een imaginair meisje met dezelfde naam als een van de DeFeo-slachtoffers. Als George van een beminnelijk echtgenoot in een onuitstaanbare etter verandert, beseft Kathy dat er echt iets goed mis is. De stemmen in het huis drijven haar man tot waanzin. Wanneer ze er een priester bij roept om het huis te zuiveren van kwade geesten, loopt de arme man in volle angst weg.

The Amityville Horror kent een behoorlijke start. Regisseur Douglas neemt rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen. Dat kabbelt in het begin zonder veel verrassingen verder. We kénnen de regels van het genre, we wéten wat er gaat gebeuren, maar Douglas brengt het allemaal met veel vakmanschap. Bovendien is alleen al de trieste aanblik van het huis (die ramen als ogen!) genoeg om je de stuipen op het lijf te jagen. Decor en productie zien er prima uit, geesten glijden in ware Ring-stijl over het scherm en de hond blaft zich schor omdat hij aanvoelt dat er vreemde dingen aan de hand zijn. De scène waarin een van de kinderen ’s nachts moet gaan plassen of waarin de kinderoppas in de kast belandt, zijn best wel eng.

Jammer genoeg houdt The Amityville Horror dat knappe begin niet lang vast. Al gauw schakelt Douglas in overdrive en maakt hij van de film een onvervalste slasher in de stijl van de sequels op het origineel. Vooral Ryan Reynolds als George valt ongegeneerd ten prooi aan je reinste overacting en hakt er letterlijke en figuurlijk met de bijl op in. Wanneer dochtertje Chelsea in de ban van een geest op de nok van het dak wankelt of George als de eerste de beste Freddy Krueger achter zijn gezinsleden zit, is alle geloofwaardigheid verloren.

De vraag blijft of een remake van een op zich al weinig tot de verbeelding sprekende film wel nodig was. Als het resultaat niet beter is dan dit, dan is het antwoord: nee. Benieuwd wat dat wordt met die Texas Chainsaw-prequel of The Hitcher.