LEMMING

Enkele jaren geleden debuteerde regisseur Dominik Moll met de knappe psychologische thriller Harry, un ami qui vous veut du bien. Hierin stond de verwrongen relatie tussen twee koppels centraal, een thema dat in Moll’s nieuwste werk terug aan bod komt. Alleen is het deze keer moeilijk te bepalen in welk filmgenre Lemming thuishoort. Eerst start de film als een zwarte relatiekomedie om daarna over te gaan naar een thriller met een paranormaal toontje. En net daar wringt een beetje het schoentje.

Laurent Lucas, die in Harry, un ami qui vous veut du bien een iets te brave huisvader speelde die door een toevallige ontmoeting de pedalen dreigt kwijt te geraken, neemt weer de hoofdrol voor zijn rekening. Deze keer is hij Alain Getty, een succesvolle ingenieur die allerlei elektronische snufjes voor het huishouden uitdenkt en met zijn lieftallige echtgenote net verhuisd is naar een luxueuze woonwijk ergens in het zuiden van Frankrijk. Kortom, het koppeltje zit op rozen, maar dat blijft natuurlijk niet duren.

De poppen gaan aan het dansen, eerst door de raadselachtige komst van een lemming, daarna door Alain’s baas, Richard Pollock, en diens echtgenote, die door het jonge echtpaar voor een dineetje zijn uitgenodigd. Vanaf het begin is het duidelijk dat er op zijn minst gezegd sleet zit op de relatie tussen de Pollocks; Alice slaagt er zowaar in om op 5 minuten tijd eerst haar echtgenoot belachelijk te maken en daarna hun gastheer- en vrouw te beledigen. Voor Alain en Bénédicte het goed beseffen zijn de Pollocks alweer vertrokken en na bekomen te zijn van hun verbazing besluiten ze het hele voorval te vergeten.

Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Eerst en vooral is er het mysterieuze knaagdier dat vanuit het niets schijnt opgedoken te zijn. In het begin is vooral Bénédicte enorm geïntrigeerd door het beestje, maar nadien wordt de lemming een blok aan haar been. Bovendien kunnen de Pollocks Alain en Bénédicte niet met rust laten; gaandeweg maken ze het leven van het jonge koppel zuur en beginnen ze er zelfs een sterke greep op te krijgen. Langzaam maar zeker ziet vooral Alain de zekerheden van zijn leven afbrokkelen. Of toch niet?

Lemming begint, zoals eerder gezegd, als een zwartgallige relatiekomedie. De scène in het begin van de film waarbij Alice alle beleefdheidsregels aan haar laars lapt en grofweg haar gedacht zegt over haar man en het jonge koppel is daar alvast een mooi voorbeeld van. Maar stilletjes aan verdwijnt de bitse humor en evolueert de film zelfs naar een bovennatuurlijke thriller. Dat zou interessant geweest zijn als Moll niet overdreven had met het aantal verrassende plotwendingen. Je kan je niet van de indruk ontdoen dat de regisseur iets à la Lynch had willen maken, maar helaas beschikt Moll nog niet over het nodige talent om in de voetstappen van deze grote meester te treden. En de teleurstellende ontknoping doet bijna vermoeden dat de maker niet meer wist welk einde hij moest breien aan zijn film.

Een paar plotwendingen minder en een sterk einde, en dan was de film dus een meesterwerk geweest. Voor de rest hoeven we namelijk niet te klagen: net zoals in zijn voorganger slaagt Moll erin om een onheilspellende sfeer te creëren. Maar het zijn vooral de acteurs die de film redden. Laurent Lucas is meer dan overtuigend als de man die van de ene onbegrijpelijke situatie na de andere terechtkomt, Charlotte Gainsbourg speelt met verve de blijkbaar niet zo onschuldige echtgenote en Charlotte Rampling tenslotte is subliem als de excentrieke Alice. Lemming is intrigerend en knap gespeeld, maar het minder geslaagde scenario laat een gevoel van frustratie achter bij de toeschouwer.