KUNG FU HUSTLE

Wat krijg je als je The Matrix, Crouching Tiger, Hidden Dragon, Looney Tunes en X-Men met elkaar kruist? Inderdaad, een nieuwe film van duizendpoot Stephen Chow. Chow is de man achter de waanzinnige voetbalvechtfilm Siu Lam Juk Kau (Shaolin Soccer), een hilarische kruising tussen een Champion's Leaguewedstrijd en 'Jackie Chan on drugs'. Een film die er overigens drie jaar over heeft gedaan om in het westen uit te komen. De nieuwe film van Chow, Gong Fu (Kung Fu Hustle), is minstens zo hilarisch en voor zover mogelijk nog spectaculairder dan zijn voorganger. Gelukkig hoeven we dit keer geen drie jaar te wachten.

De jaren veertig in China: bendes regeren de straten van Hong Kong; allemaal even kleurrijk als de bendes in West Side Story. Een minder getalenteerde gangster, Sing (Chow), heeft de droom om deel uit te maken van de beruchte "Axe" bende, een groep criminelen die een bijl prefereren als moordwapen. Wanneer Sing zich in de arme wijk van Hong Kong voordoet als een "Axe" zijn de rapen gaar. De leden van de echte "Axe" bende komen verhaal halen en beginnen de bewoners lastig te vallen. Wat zij niet weten is dat de bendeleden hiermee slapende honden wakker maken. De zogenaamde “Meesters” treden naar voren met hun speciale krachten om de bewoners te beschermen. Een strijd begint tussen de "Axe" en de “Meesters”. Een strijd die ook voor Sing grote gevolgen zal hebben.

Gong Fu, of Kung Fu Hustle, is twee films in één. Een komedie met meer slapstick dan een film van Buster Keaton en een vechtfilm met vuistenwisselingen die zonder enige moeite de strijd aan kunnen met bijvoorbeeld Ying Xiong (Hero). De humor in Kung Fu Hustle is van een niveau dat flauw is, maar aanstekelijk is het zeker wel. Er is een zekere flair te ontdekken in de manier waarop Chow zijn grappen in beeld brengt. Als een man uit het raam valt is dat natuurlijk niet grappig, maar als Chow het brengt landt hij met zijn gezicht plat op de grond met een bloempot op zijn hoofd. Hilarisch! De slappe Chinese humor in vooral de eerste helft van de film zal bij menig kijker op de lachspieren werken. Een ander voorbeeld is een scène waarin de hoofdrolspeler drie van zijn eigen werpmessen in het lijf krijgt en vervolgens in zijn mond gebeten wordt door twee cobra's. Wederom: dit leedvermaak werkt enorm op de lachspieren.

Ook de cartooneske manier waarop Chow zijn film presenteert werkt aanstekelijk. Regelmatig rennen mensen met een rotgang als Bugs Bunny trappen op en af en vallen anderen van grote hoogten uit ramen om weer rustig op te staan met een enkel schrammetje. Aan incoherentie ontbreekt het in Kung Fu Hustle ook niet. Eigenlijk moet Gong Fu in zijn geheel met een moddervette knipoog bekeken worden om te voorkomen dat we deze film te serieus zouden gaan nemen. Een serieuze blik is de doodsteek voor deze film.

Dezelfde knipoog vinden we terug in de spectaculaire vechtscènes. Als je kijkt naar de opening dan weet je genoeg: al dansend en zingend maakt de "Axe" bende de straten van Hong Kong onveilig en hakken ze lustig de benen van een tegenstander eraf. Geen bloederige rotzooi dit keer, maar een gestileerde hoeveelheid geweld. Ook later in de film vinden we deze luchtige aanpak terug. De grote boosdoener gebruikt een vechttechniek die erg veel weg heeft van een kikker; de held Sing slaat zijn tegenstanders met een reusachtig doorzichtige hand in elkaar en een stel huurmoordenaars gebruikt een muziekinstrument om wapens te creëren. Aan fantasie ontbreekt het Chow zeker niet.

Chow weet exact wat zijn publiek wil zien en hij kapitaliseert daar ruimschoots op. De spectaculaire vechtscènes zijn werkelijk oogverblindend in elkaar gezet door Yuen Woo-ping, de grote man achter The Matrix en Kill Bill en de persoon die het gebruik van koorden in de 'martial arts' wereld populair gemaakt heeft. In Kung Fu Hustle worden deze koorden ook regelmatig aangewend om de buitenissige capriolen van de vechtersbazen leven in te blazen en met succes, want Kung Fu Hustle ziet er waanzinnig uit. De ongeloofwaardige kwaliteit die de koorden in het verleden gaven aan bijvoorbeeld een film als Charlie's Angels werkt hier volledig in het voordeel van Chow.

Wat opvalt aan Kung Fu Hustle is dat Chow ervoor gekozen heeft om zijn vechtersbazen niet neer te zetten als gespierde jongemannen zoals in zoveel vechtfilms. Chow zet hen neer als oude mensen, mislukkelingen, homoseksuelen, huisvrouwen met krulspelden en wat nog meer. Deze op een breed scala aan stereotypen gebaseerde personages zijn elk natuurlijk ook weer goed voor een lading rake grappen. Weer een verstandige keuze dus van Chow in dit kostelijke misdaadavontuur. Kung Fu Hustle is, net als Ong Bak vorig jaar, weer een prima stuk entertainment uit het Oosten.