MY SUMMER OF LOVE

Het tienerdrama My Summer of Love kaapte dit jaar bij de BAFTA Awards de Alexander Korda Prijs voor Beste Britse Film weg voor de neus van Shaun of the Dead, Vera Drake, Harry Potter 3 en Dead Man's Shoes. Niet de minste titels, zou je zeggen. De verwachtingen rond My Summer of Love zijn daardoor begrijpelijk hooggespannen, want een film die de genoemde titels uit het veld weet te slaan moet toch van goede huize komen.

Regisseur Paul Pavlikovski's vorige film, Last Resort, was in 2001 ook al genomineerd voor een Alexander Korda, maar ging destijds naar huis met de Carl Foreman prijs voor Meest Veelbelovende Nieuwkomer. Deze prijs is blijkbaar voor de leden van de Britse Academy de reden geweest om aan het teleurstellende My Summer of Love zo'n belangrijke prijs te geven. Belofte maakt tenslotte ook weer schuld.

My Summer of Love is gebaseerd op de gelijknamige roman van Helen Cross uit 2001, een verhaal over twee jongedames uit totaal verschillende milieus die gedurende een zomer samen optrekken op het platteland van het Engelse Yorkshire. Een zomer - zoals de titel al doet vermoeden - vol (verboden) liefde.

Mona (Nathalie Press) is een losgeslagen tiener die met haar broer Phil (Paddy Considine) woont boven een café, opzichtig The Swan geheten, verwijzend naar het 'lelijke' eendje Mona. Al rokend, zuipend en neukend brengt zij haar dagen en nachten door. Dit tot ongenoegen van Phil, die zich onlangs heeft bekeerd tot het christendom en daardoor alle vormen van excessief gedrag afgezworen heeft. Hij heeft zelfs tegen de zin van Mona het café gesloten om er een gebedsruimte van te maken.

Wanneer Mona de snobistische Tamsin (Emily Blunt) tegen het lijf loopt, beginnen de levens van beide dames zich met elkaar te verstrengelen. Mona gaat steeds meer tijd doorbrengen in het landhuis van Tamsin, terwijl de spanningen tussen Mona en Phil steeds hoger oplopen.

Net als alle andere films waarin experimenterende adolescenten hun gang mogen gaan, gaat dit in My Summer of Love gepaard met veel geknuffel en gezoen. Wat natuurlijk aanleiding is voor de onafwendbare ontknoping waarin teleurstelling, afwijzing en verlies van onschuld de boventoon voeren.

Pavlikovski is een devoot aanhanger van improvisatietechnieken en paste deze grif toe bij de opnamen van My Summer of Love. Gezien deze omstandigheden hebben de twee dames zich er behoorlijk schappelijk vanaf gebracht. De conversaties komen weliswaar regelmatig plat en simpel over; Press en Blunt weten er genoeg jeugdige levendigheid in te gooien om het geheel niet heel erg vervelend te maken.

Het hoogtepunt in My Summer of Love is zonder enige twijfel Paddy Considine, die hier de rol speelt van de zeloot Phil. Considine is een rasacteur en zelfs met een matig geschreven personage als Phil kan hij ruimschoots uit de voeten. Dit komt vooral naar voren in een scène waarin Phil binnenkomt als de kalme gelovige, maar door de pesterijen van Tamsin weer verandert in de oude Phil, die hij ten faveure van de nieuwe Phil had achtergelaten. Brrr.

My Summer of Love had zich zo graag willen meten met andere films die dezelfde thema's aanroeren, zoals Peter Jackson's Heavenly Creatures, Catherine Hardwicke's Thirteen en Lynne Ramsay's Morvern Callar, maar weet nooit dezelfde innemende intensiteit te bereiken.

De roman van Helen Cross stond bol van schuin taalgebruik, schokkend geweld en opmerkelijk scherpe observaties van losgeslagen tieners. Hoewel het nooit eerlijk is om een adaptatie te vergelijken met het origineel ontkomt Pavlikovski daar dit keer toch echt niet aan. Hij heeft weinig heel gelaten van de sfeer in het boek, waardoor de in het boek zo verstikkend omschreven snikhete zomer is veranderd in een lauwe druilerige zomer.