BUENA VIDA DELIVERY

Buena Vida Delivery is het debuut van regisseur Leonardo Di Cesare. De film speelt zich af in Argentinië. Het laatste goede uit het Zuid-Amerikaanse land was de geslaagde buikriemoperatie van volksheld annex cokehead en vetbolletje Diego Armando Maradona. Het leven in Argentinië wordt al jaren bepaald door een aanhoudende economische crisis. Het geld is geen lap meer waard, de werkloosheid is hoog en de politieke hervormingen zetten geen zoden aan de dijk. Ondanks het prettige klimaat, de fabelachtige natuur en de wiegende heupmuziek is Argentinië geen paradijs.

Hernán (Ignacio Toselli) woont in zijn eentje in een groot huis in een buitenwijk van Buenos Aires. Zijn hele familie is geëmigreerd naar Spanje. Hernán verdient zijn geld als koerier bij het bedrijfje ‘Buena Vida Delivery’. Hij is al een tijd stiekem verliefd op de mooie Pato. Hij raapt al zijn moed bij elkaar, spreekt haar aan en een paar scènes later stapt de sexy poes zijn leven binnen. Hernán verhuurt haar een kamer en al snel ontstaat een felle  liefdesrelatie. Het probleem van zijn eenzaamheid is opgelost. Wat Hernán nog niet beseft, is dat zijn Pato een – weliswaar fysiek fraai gebouwd – Paard van Troje heeft binnengehaald. Binnen de kortste keren is Hernáns hele huis ingenomen door haar moeder, vader, dochtertje en zus. Een tijdelijke oplossing, belooft ze. Pato’s vader begint in de woonkamer een bakkerij, de enige manier om te ontsnappen aan de armoede.

Dat Buena Vida Delivery de Belgische bioscopen haalt, is een aangename verrassing en een mooi bewijs dat het met de verschaling van het cinema-aanbod minder erg gesteld is dan zuurpruimen plegen te verkondigen. De film werd positief onthaald op het Brugse Cinema Novo Festival en krijgt nu een nationale release. Brad Pitt heeft intussen trouwens de rechten verworven voor een Amerikaanse remake.

De premisse van Buena Vida Delivery belooft een harde trieste film in de Ken Loach-traditie maar Di Cesare tapt uit een ander vaatje. Hij maakte een snedige, ironische zwarte komedie die rotsvast gelooft in de wet van Murphy. Al lachend vertelt een zot zijn waarheid. Steunend op voortreffelijke vertolkingen roept Buena Vida een warme sympathie op voor de zwoegende personages die meegesleurd worden in een geestige lawine. Grappige slechte mensen zijn een eeuwige inspiratiebron voor filmmakers. Leonardo Di Cesare weet dat ook, hij kent zijn klassieken en hij maakte een erg fijne zomerfilm.