LES POUPEES RUSSES

In L’Auberge Espagnol liet hij ons al kennismaken met Xavier (Romain Duris), die zijn laatste studiejaar doorbracht als Erasmus-student in Barcelona, waar hij met verscheidene studenten uit verschillende andere landen samenhokte. Nu, 5 jaar later, treffen we Xavier aan in Parijs, waar hij zijn brood probeert te verdienen als schrijver. Niet gemakkelijk, want de realiteit dwingt hem compromissen te sluiten. Eigen creativiteit wordt aan de kant geschoven voor debiele soapscenario’s, die de tv-zender verkoopbaar acht. En ook op relationeel vlak zat het de laatste 5 jaar allemaal niet mee. Xavier is de controle over zijn eigen leven kwijtgeraakt en probeert zijn leven op een rijtje te zetten in de aantocht van een trouwfeest van één van zijn Erasmus-vrienden, dat alle studenten opnieuw samenbrengt.

Romain Duris keert met andere woorden terug in de hoofdrol en voegt hierbij opnieuw een knappe prestatie in een uitstekende film toe aan zijn CV. Een CV dat stilletjes aan op zijn minst indrukwekkend geworden is. L’Auberge Espagnol was ongetwijfeld een mooie springplank naar andere projecten. Zo was hij vorig jaar nog te zien in de muzikale catharsis Exils (winnaar Prix de la mise-en-scène Cannes 2004) en eerder dit jaar slaagde hij erin één van de beste vertolkingen van het jaar neer te zetten in Audiards’ formidabele remake, Battre de mon coeur s’est arrêté. Een internationale doorbraak lijkt voor de deur te staan. Zeker nu hij in Les Poupées Russes ook een goed mondje Engels leert spreken. Een treffende vergelijking is niet ver te zoeken, want aan zijn zij in deze film staat (opnieuw) Audrey Tatou, wiens carrière dankzij één film (Amélie Poulain) een start in topsnelheid kende. Binnenkort zal ze dan ook te zien zijn naast Tom Hanks in de verfilming van Browns’ bestseller The Da Vinci Code. Of voor Duris hetzelfde pad naar Hollywood is weggelegd, blijft de vraag.

Ook regisseur Cédric Klapisch heeft in tussentijd niet stilgezeten. Na L’Auberge Espagnol waagde hij zich aan het film-noir genre met de misdaadfilm Ni Pour, Ni Contre, maar veel erkenning haalde hij er niet mee en de film sloop al even stil de zalen binnen als buiten. Bij het bekijken van Les Poupées Russes beseffen we waar hij zijn hart heeft achtergelaten. Ergens in Barcelona, bij personages die worstelen met alledaagse werk–en relatieproblemen en wiens idealisme heeft moeten inboeten na een confrontatie met de werkelijkheid. Klapisch zegt het niet met zoveel woorden, maar daar is het in zijn film vooral om te doen: een hedendaagse blik proberen te werpen op het leven van twenty somethings. Minder destructief dan Closer, even verfijnd als Before Sunset. Het is merkwaardig hoe Klapisch zijn speelsheid trouw blijft en er toch in slaagt een verhaal te vertellen dat L’Auberge Espagnol overstijgt. Opnieuw pakt hij uit met flitsende montagespelletjes en een bijna chaotische vertelstijl, maar in plaats van het verhaal uit het oog te verliezen, trekt hij net op deze manier de film naar zich toe. Zo laat hij het personage van Audrey Tatou vertellen over haar vele droomprinsen in een echte sprookjessetting, waarbij hij ontgoocheling en humor feilloos in één moment weet te vatten. Hij slaagt erin luchtigheid te combineren met enkele levensvragen en dat op een dergelijke manier, dat je pas bij afloop beseft dat hij het eigenlijk over “grote” dingen had.

Klapisch charmeert, maar durft tegelijkertijd ook te ontnuchteren. Het is een eerlijkheid die vele romantische komedies niet meer gegeven is. Het hoofdpersonage Xavier is verre van de ideale kerel en houdt er bij voorkeur een vrouw aan elke vinger op na (in zijn geval: in elk.e land). Het is lang geleden dat we nog een film zagen die zijn dubbelzinnigheid tot het einde weet door te trekken en met een zekere besluiteloosheid durft eindigen. De romantische zielen krijgen eindelijk een beetje peace of mind en de grotere cynici onder ons kunnen de oprechtheid van Klapisch appreciëren.

In essentie heeft Klapisch een romantische komedie gemaakt, ééntje waarop we al geruime tijd zaten te wachten: spitsvondig en met de beide voeten op de grond. Hij toont aan dat het genre niet noodzakelijk gemarginaliseerd dient te worden tot happily-ever-after-verhaaltjes. We kunnen enkel hopen dat Klapisch er ook in de toekomst zal in slagen films te maken die even fris en oprecht zijn, ook zonder zijn Erasmus-studenten.