THE BIG RED ONE: THE RECONSTRUCTION

Samuel Fuller's The Big Red One uit 1980 wordt in het genre van de oorlogsfilm gezien als een klassieker. De toentertijd al flink op leeftijd zijnde Fuller had een oorlogsfilm voor ogen waarbij de kijker voor het eerst de werkelijkheid van de Tweede Wereldoorlog kon ervaren - hoewel daarvoor volgens hem ook granaten en kogels nodig zouden zijn in de bioscoop. Wat hij had gecreëerd was een intelligente en gevoelige film over de vele emotionele fases die een soldaat doormaakt in een oorlog. Helaas, de studio dacht er niet zo over.

The Big Red One werd door de studio tegen de wil van Fuller flink versneden - van 158 minuten naar 113 minuten - en er bleef weinig over van deze anderzijds uitstekende oorlogsfilm. Weg waren de introspectieve momenten die de soldaten diepgang gaven en geboren was de standaardfilm in de lijn van The Green Berets en The Longest Day. Anno 2004 was het tijd voor een update. Het succes van films als Saving Private Ryan en The Thin Red Line zette een aantal mensen aan het denken. Producenten Richard Schickel en Brian Jamieson zagen het als hun taak om deze legende weer tot leven te wekken en de film is nu ook weer in de bioscoop beland.

Veel bloed, zweet en tranen later is er dus de The Big Red One: The Recontruction, de in volle glorie herstelde oorlogsfilm in al zijn elegantie en hardheid. In deze film volgen we een groep soldaten onder leiding van The Sergeant - gespeeld door Lee Marvin in een van zijn beste rollen. Hun relaas begint in Noord-Afrika en gaat daarna naar Sicilië, Frankrijk, België, Duitsland en uiteindelijk Tsjecho-Slowakije. The Big Red One was een overgangspunt in de filmgeschiedenis. Aan de ene kant hebben we de epische gevechten zoals we die al ruimschoots hadden gezien en anderzijds kregen we oorlog te zien zoals we die nog niet eerder gezien hadden: de gruwelen in close-up door de ogen van de soldaten. Iets dat Spielberg en Malick in hun films nog verder doorvoeren.

De humor en de dynamiek tussen de Sergeant en zijn vaste groep van vier soldaten (de rest van de manschappen wisselen constant en geven het inwisselbare gezicht van een soldaat goed weer) is in de Reconstruction ook beter uitgewerkt. Lee Marvin zet een uitstekend ontplooid personage neer dat ontzettend humoristisch kan zijn (de bevallingsscène) en op het andere moment ook een personage kan zijn waarvoor je sympathie kan voelen. Het zijn de vier 'onderdanen' van de Sergeant die de film afronden. Bobby Di Cicco en Kelly Ward leveren een flinke dosis humor af om de film te verlichten, maar het zijn Robert Carradine (Revenge of the Nerds) en Mark Hamill (Star Wars) die de show stelen als respectievelijk de sigaarkauwende schrijver en de gewetensvolle scherpschutter. De scène in het concentratiekamp waarin Hamill's personage zijn geweer leegt op een dode Duitser is misschien wel een van de meest aangrijpende scènes ooit gefilmd voor een oorlogsfilm.

The Big Red One is gebaseerd op Fuller's ervaringen in WOII en is daarom zijn meest persoonlijke vertelling over deze zogenaamde laatste 'nette' oorlog. Door de perfecte balans tussen chaos, introspectie, grandeur, humaniteit en humor zou je bijna kunnen zeggen dat Samuel Fuller was wat Oliver Stone was voor de Vietnam oorlog met Platoon, alhoewel Stone natuurlijk ook baat heeft gehad bij de aanpak van Fuller. The Reconstruction is nu definitief de juiste versie van The Big Red One om te kijken, want het is je niet goed voor te stellen dat een film, waarin de nieuwe veertig minuten zo goed werken, ook nog aan te zien is in zijn verkorte versie.

The Big Red One: The Reconstruction speelt in de Arenberg in Brussel en gaat daarna in release in Gent, Antwerpen, Brugge, Kortrijk en Leuven.