Tijdens zijn zoektocht naar een job krijgt een 52-jarige man een hond als een geschenk. Met dit gegeven zou een doordeweekse Amerikaanse regisseur ofwel een tearjerker van jewelste ofwel een flauwe komedie maken. De Argentijnse regisseur Carlos Sorin (Historias Minimas) kiest gelukkig voor een totaal andere benadering en maakt er een roadmovie van, die zowel grappig als ontroerend is.
Nochtans laat het prille begin van Bombon El Perro iets anders vermoeden. De 52-jarige Juan Villegas is zonet zijn job als automecanicien kwijtgeraakt en probeert rond te komen door zelfgemaakte messen te verkopen. Veel succes heeft hij hier niet mee en even ziet het ernaar uit dat hij in het desolate Patagonië gedoemd is om eeuwig in de miserie te leven. De kijker begint al stilaan het vermoeden te krijgen dat hij naar een zwaar sociaal drama aan het kijken is, maar niets is minder waar. Een toevallige ontmoeting zal het leven van Juan en de toon van de film grondig veranderen. Wanneer hij de wagen van een jonge vrouw herstelt, krijgt hij van diens moeder namelijk een ongewoon geschenk: een mooie Argentijnse dog. En niet zomaar een grote witte hond: Bombon heeft namelijk een indrukwekkende stamboom.
Man en hond gooien elkaar enkele goedkeurende blikken toe en besluiten samen op pad te gaan. Al snel wordt duidelijk dat Bombons afkomst geld waard is,veel geld zelfs. Juan ontmoet onder andere Walter, een hondentrainer die hem kan overtuigen Bombon in te schrijven voor een hondenwedstrijd. Vanaf dan begint Juans leven er rooskleuriger uit te zien: niet alleen heeft hij iets om handen en kan hij een beetje geld verdienen, hij knoopt tevens enkele warme vriendschappen aan. Bovendien wordt de band tussen Bombon en hem steeds hechter.
Bombon El Perro is het schoolvoorbeeld van hoe je met een eenvoudig gegeven en zonder special effects en grote namen toch een schitterende film kan maken. Dat is de verdienste van regisseur Sorin die zijn aandacht wederom op de gewone mens toespitst. Het is alleszins interessant te zien hoe mensen aan de andere kant van de wereldbol zich in moeilijke situaties proberen te beredderen en een waardig bestaan proberen te leiden. En hoewel je van zulke feiten een deprimerend sociaal drama kan maken, kiest Sorin voor de tragikomische combinatie, wat minstens een even grote impact heeft op de kijker.
De humor zit hem overigens in de details: Juan die niet goed weet hoe hij zich moet gedragen op een hondenshow en Bombon die op een bijzonder ongepast moment absoluut geen interesse blijkt te hebben in een vrouwelijke rasgenoot zijn maar een paar voorbeelden hiervan. Zelfs het zicht van de trouwe viervoeter en zijn nieuwbakken eigenaar in de auto – een beeld dat overigens zeer regelmatig terugkomt - werkt op de lachspieren. Toch is de humor nooit ten koste van de personages; regisseur Sorin maakt met andere woorden noch hond noch baasje belachelijk. En alhoewel de film getuigt van een zeker optimisme, blijft Juan in zijn nieuwe carrière niet gespaard van tegenslagen. Maar met een eeuwige glimlach op zijn lippen en een inspirerende kalmte lost hij alle problemen op.
Niet alleen weet Sorin de juiste toon te treffen, hij weet ook wonderen te verrichten met zijn amateurcast. Juan Villegas speelt gewoon zichzelf en is hierdoor het kloppende hart van deze charmante film. Maar het is de hond die gewoon de show steelt, al helpt het natuurlijk wel een beetje dat het tussen de hoofdacteur en hem blijkbaar goed klikt. Wat er ook van zij, wie deze zomer de moed heeft om eens iets totaal anders te zien in de bioscoop, zal met deze film niet teleurgesteld worden.
[START INFO]
Titel: Bombon
El Perro
Genre: Drama
Speelduur: 1u37
Regisseur: Carlos Sorin
Acteurs: Juan Villegas, Walter Donado,
Micol Estévez, Kita Ca, Pascual Condito, Claudina Fazzini
[END
INFO]