LA NINA SANTA

La Niña Santa is de tweede film van de bijna veertigjarige Lucrecia Martel die een paar jaar geleden debuteerde met La Cienaga. Mercedes Moran, de hoofdrolspeelster uit La Cienaga, speelt in La Niña Santa Helena, de gescheiden moeder van Amalia. Moeder baat een hotel uit in een slaperige streek van Argentinië. Tienerdochter Amalia gaat na de schooluren naar de kerk waarin ze met haar leeftijdsgenoten praat en piekert over het katholieke geloof en hun plaats in de schepping van onze lieve heer.

Na een fabelachtige generiek - die doet denken aan het magische begin van Pedro Almodovars La Mala Educacion - en de magistrale openingsscène waarin de leidster van het kerkkoor zich huilend in trance zingt, opent La Niña Santa het debat. Het hotel wordt ingenomen door een groep chirurgen die in de streek zijn voor een congres.

Eén van de dokters, een kalende weinig aantrekkelijke man met een bril, drukt zich tijdens een van de pauzes tegen Amalia aan op straat. De tent in zijn broek verraadt zijn weinig katholieke bedoelingen. Hij vlucht weg in de massa. Amalia blijft verdwaasd, verbaasd en vertwijfeld achter door de onverwachte, seksuele ontwaking.

Net als La Cienaga is La Niña Santa een beklemmende film. Amalia probeert de avances van de geile dokter te plaatsen in haar wereldbeeld dat sterk beïnvloed is door haar benepen katholieke opvoeding. De dokter laat zich ook de avances van Amalia’s moeder welgevallen. En, hij wedt niet op twee paarden maar op drie: de brave man is getrouwd en heeft twee bloedjes van kinderen.

Agustin en Pedro Almodóvar zijn de producers van deze trage claustrofobische studie van het gedrag van de dochter, moeder en dokter die rond elkaar heen tollen. Lucrecia Martel wijkt niet af van het pad dat ze wil volgen. Ze graaft diep in de zielen van haar sukkelende personages en laat zich niet afleiden door publieksvriendelijke opties (géén borsten, géén voorspelbare grappen, geen weidse landschappen). Ze zoekt, graaft en ondervraagt minutieus en zonder mededogen maar ze vindt helaas niet echt iets dat de moeite waard is om te vertellen. Ze rekent af met de katholieke hypocrisie en geeft haar impressie op de Argentijnse middenklasse die lusteloos de economische crisis ondergaat. Het hotel is een metafoor voor de comateuze manier waarop Argentijnen zich door het leven slepen.

Inhoudelijk is La Niña Santa niet ophefmakend, visueel is er helemaal niets te beleven. Martel filmt zonder fantasie en ontstijgt nauwelijks het plaatjes-bij-praatjes-niveau. Ze last een miljard extreme close-ups in van onvolledige hoofden die na een kwartier danig enerveren. Enkel fanatieke volgelingen van de Zuid-Amerikaanse cinema zullen plezier beleven aan dit werkje.