DEUCE BIGALOW: EUROPEAN GIGOLO

Zes jaar heeft Rob Schneider gebroed op een vervolg op één van de meest idiote filmtitels aller tijden, Deuce Bigalow: Male Gigolo. Het resultaat lijkt op een slecht doorgedraaide puree van grappen en verhaallijnen, een brokkelige moes van personages en plaatsen, een ratatouille van wansmaak en kinderachtigheid. De eerste berichten over de Deuce Bigalow-sequel zouden de gigolo naar Engeland sturen, waar hij zou worden ingewijd in een geheim gigologenootschap. Uiteindelijk verplaatste de actie zich naar Amsterdam, maar prijkt op de poster de toren van Pisa. Het is een detail natuurlijk, maar typerend voor deze film: het lijkt allemaal niet te kloppen, snel afgehandeld en vooral goedkoop en onprofessioneel gemaakt. De Nederlandse regisseur Jean van de Velde (Floris) had groot gelijk toen hij het aanbod om deze prent te regisseren weigerde. Zijn rol werd overgenomen door de illustere reclamefilmer Mike Bigelow. Bigelow? Nee, het is geen grap. De man blijkt wel degelijk te bestaan en de gelijkenis van zijn naam en de filmtitel is louter toeval.

Aan het begin van de prent vinden we Deuce Bigalow (Rob Schneider) terug aan de kust van Malibu. Na de rampen uit de eerste film probeert hij er rust te vinden als visspecialist. Een nieuw technisch snufje moet signalen naar de haaien zenden om hen van de kustlijn weg te houden, maar door toedoen van twee kwajongens zorgt het signaal ervoor dat de dolfijnen, die op dat moment blinde oudjes begeleiden, op hol slaan. Bigalow heeft het weer eens verknoeid en moet op de vlucht. Op dat moment krijgt hij een telefoontje van zijn oude makker T.J. (Eddie Griffin). De pooier houdt er intussen een boot en een bloeiende escortservice op na in Amsterdam en nodigt zijn vriend uit om naar Europa af te reizen. Met het kunstbeen van zijn overleden vrouw Kate onder de arm gaat Bigalow op pad. In Amsterdam komt hij echter in een nieuw wespennest terecht: de beroemde gigolo Heinz Hummer (Til Schweiger) is er zopas vermoord en T.J. is verdachte nummer één. Voor Bigalow zit er niks anders op dan als gigolo undercover te gaan en op die manier de echte moordenaar te klissen.

Die zoektocht is uiteraard slechts een schaamlapje om Bigalow in de meest bizarre en extreme situaties te brengen. Hij moet zijn diensten aanbieden aan onder meer een reusachtige vrouw met een voorliefde voor babykleren, een gebochelde vrouw en een vrouw met reuzenflaporen. Het levert grappen op waarvan je van schaamte door de grond wilt zakken. Maar het wordt nog erger. Deuce ontmoet een vrouw met een penis op de plaats van haar neus. Telkens als de vrouw opgewonden geraakt, dan groeit de penis tot ze moet... euh... niezen (u begrijpt wat we bedoelen). Niet zomaar in een zakdoek uiteraard, maar in de soep van een nette man die net even wegkijkt en vervolgens rustig verder zijn bord leeg lepelt. Nog wansmakelijker is de scène met een vrouw met een tracheotomieholte waar bij het drinken wijn uitspuit. Later in de film belandt de bovengenoemde vrouw met haar penis/neus in die holte. Wie nu niet bijkomt van het lachen, moet dringend naar deze film en daarna naar de psychiater.

Tijdens zijn escapades als stuntelende mannelijke prostituee maakt Bigalow ook kennis met de knappe en lieve Eva (Hanna Verboom), die aan een dwangneurose lijdt. Zo is ze bang van deurknoppen en telkens als iemand niest, begint ze zichzelf te slaan. Eva zorgt ervoor dat Deuce eindelijk over de schielijke dood van zijn vrouw Kate geraakt en dus mag het kunstbeen op het einde van de film overboord. Slechterik van dienst is de Amsterdamse politiecommissaris Gaspar (Jeroen Krabbe), die jacht maakt op de moordenaar, maar ook een dubbele agenda blijkt te hebben. T.J. loopt de hele film in verschillende vermommingen door Amsterdam (soms grappig: het is een halve ster waard), maar belandt op die manier telkens weer in een situatie die hem nog verdachter maakt. De prent kent zijn hoogtepunt bij de uitreiking van de 73rd Annual Man Whore Awards. Origineel!

Deuce Bigalow is helemaal de film van Rob Schneider. Hij schreef het verhaal, werkte samen met David Garrett en Jason Ward aan het scenario en we mogen wel aannemen dat niet Mike Bigelow maar Schneider zelf het laatste woord en de final cut had. Nochtans is Schneider zelf een erg beperkt acteur. De enige rol die hij aankan is die van stuntelige en onbeholpen loser die tegen wil en dank in gekke situaties belandt. Veel erger is dat Schneider ook een erg beroerd schrijver is. Zijn grappen overtreffen qua grofheid met gemak de broertjes Farley, maar zijn meestal zielig slecht. Wie kan lachen met een kat die zijn tanden in iemands kruis zet, niet bijkomt van een oneindig durende scheet of over de grond rolt wanneer iemand een bowlingbal op het hoofd krijgt, zit zwaar aan de wiet of heeft een ernstig probleem. Verwacht je verder aan een rondje dwergslingeren, een pakje frieten dat uit een toilet wordt gevist en naderhand toch opgegeten en eindeloze moppen over Japanse gigolo’s die klein geschapen zijn. Whoha!

Nog vreemder is de manier waarop Schneider gebruik maakt van de stad Amsterdam. Uiteraard zijn er de clichégrappen over de coffeeshops, de spacecake en de prostituees, maar verder blijkt het een stad te zijn waar het lokale journaal topless wordt gepresenteerd, waar de politie zelf aan de wiet zit en waar toeristen voortdurend op het trottoir hun behoefte doen. Waarom hangt Schneider dit beeld op? Meent hij dat? Probeert hij grappig te zijn? Parodieert hij? Het is nooit helemaal duidelijk. Verder wil Schneider tussendoor blijkbaar nog wat choqueren met politiek incorrecte moppen. Waarom besteedt hij zoveel aandacht aan het feit dat Fransen en Nederlanders tegen de Amerikaanse inmenging in Irak zijn? Wat doet zo’n grap in een film als deze?

Het is de tweede keer in korte tijd dat het Amerikaanse filmcircus in Amsterdam neerstreek om een film op te nemen. Ocean’s Twelve was geen wereldfilm, maar best te pruimen. Deze Deuce Bigalow: European Gigolo is een regelrechte aanfluiting voor iedereen met ook maar een klein beetje smaak. Jammer voor alle bekende Nederlanders die her en der doorheen de film opduiken voor een cameo. Jammer ook voor Jeroen Krabbé en Hanna Verboom, die een veel beter scenario verdienen. Deuce Bigalow: European Gigolo is goedkoop, laag bij de grond en in elk geval te mijden als de pest.