LA VIDA QUE TE ESPERA

Gildo en Severo zijn twee boeren in het onherbergzame Cantabrië, die elkaar niet bepaald kunnen luchten. De situatie loopt uit de hand en resulteert in de moord op Severo. Gildo hult zich in stilzwijgen, want “wat verzwegen wordt, wordt uiteindelijk vergeten” is zijn motto, maar dan komt de zoon van Severo plots op de proppen. Rai heeft het harde boerenleven een paar jaar eerder de rug toegekeerd en zich in de stad gevestigd als kapper, waardoor hij van zijn vader vervreemdde. De jongeman is nu terug in de vallei en is vastbesloten uit te zoeken wie zijn vader vermoord heeft. Gildo beveelt daarop zijn oudste dochter, Val, uit te gaan met Rai, om zo uit te vissen wat de zoon van zijn rivaal weet over de moord. Het duurt natuurlijk niet lang of de twee worden verliefd op elkaar en dat zorgt voor de nodige spanningen.

Ook de relatie tussen Gildo en zijn twee dochters is niet probleemloos. Genia, de jongste, steekt het niet onder stoelen of banken dat ze maar wat graag de vallei zou verlaten en dat ze het niet begrepen heeft op haar veel te strenge vader. Val daarentegen begint langzaam maar zeker te beseffen dat als ze geen actie onderneemt ze zich net als haar moeder zal doodwerken. Door haar relatie met Rai begrijpt ze dat een ander leven wel degelijk mogelijk is, maar haar loyaliteit tegenover haar vader en een vreselijk geheim zorgen voor een innerlijke tweestrijd.

Tenslotte laat de regisseur in enkele korte scènes ook nog eens de gevolgen van de Europese melkquotapolitiek zien. Dat is waarschijnlijk goedbedoeld en best interessant, maar voor de kijker wordt het een beetje teveel van het goede. Als het scenario beperkt was gebleven tot het moordmysterie en de niet voor de hand liggende relatie tussen Rai en Val, dan was de ontknoping alleszins minder rommelig geweest. Bovendien zijn bovenvermelde thema’s misschien heet van de naald in Spanje, maar hier komen deze problemen nogal ouderwets over. Met andere woorden, op verschillende momenten kan je je niet van de indruk ontdoen dat je naar een Spaanse versie van de goeie ouwe Vlaamse boerenfilm aan het kijken bent.

En dat is een beetje spijtig van het vakmanschap waarmee de film is gemaakt. Er zitten een paar onverwachte wendingen in het verhaal, zodat de kijker toch nog enigszins geboeid blijft. Fotografie en soundtrack zijn uitstekend en ook qua acteerprestaties hoeven we helemaal niet te klagen. Vooral de actrice die de rol van Val voor haar rekening neemt, steekt met kop en schouders boven de anderen uit. De landschappen tenslotte zijn niet alleen adembenemend mooi, maar hebben wel degelijk een functie. Ze accentueren het isolement, het harde labeur en de uitzichtloosheid van verschillende levens in de vallei. Kortom, met een knap scenario en een eenheid van toon zou dit meer dan een geslaagde film geweest zijn.