HAWAII, OSLO

Hawaii, Oslo is een sprookje dat zich afspeelt in Oslo gedurende de heetste dag van het jaar. De kleptomaan Leon is bijna jarig, hij wordt vijfentwintig. Hij woont in een psychiatrische inrichting, omdat hij niet helemaal stabiel is in het hoofd. Regelmatig ontsnapt hij uit die inrichting om doelloos te gaan rennen door Oslo. Tijdens een van zijn ren-episodes wordt hij aangereden door een ambulance, althans... dat meent zijn begeleider Vidar te geloven. Zijn helderziende gaven hebben hem dit ingegeven. Zou hij Leon nog kunnen redden van een wisse dood?

Leon en Vidar zijn nog maar enkele personages die voorkomen in Hawaii, Oslo. We volgen ook Milla en Frode, wiens pasgeboren kind doodziek blijkt te zijn. Frode heeft er alles voor over om de benodigde operatie te bekostigen. We ontmoeten Åsa, die na tien jaar terugkeert bij Leon om haar belofte - om te trouwen op Leon’s vijfentwintigste verjaardag - na te komen. De uitgerangeerde popster Bobbie keert na elf jaar terug bij haar zonen Magne en Mikkel, wiens vader net is overleden. Zij heeft echter toch flinke moeite om haar neiging tot zelfmoord de kop in te drukken. Als laatste is daar Trygve, de broer van Leon, die, tijdens zijn verlof uit de gevangenis, de dag met zijn broertje wil doorbrengen. Zijn ware bedoelingen voor die dag liggen echter geheel anders dan wat Leon in gedachten heeft.

Er valt veel te genieten in Hawaii, Oslo (vernoemd naar een café in Oslo). Het acteren van de hele ploeg is van een hoogstaand niveau. Met een solide degelijkheid, die we inmiddels gewend zijn van de Scandinavische cinema, slaan de acteurs zich met vlag en wimpel door het aantrekkelijk geschreven script van Harald Rosenløw Eeg. Luchtige dialogen, aanstekelijke humor en hartverscheurend drama maken van elk van de verhalen een sterk schouwspel. Een kunstgreep hier en daar om het geheel in het gareel te houden is dan gauw vergeven. Poppe geeft de volledige cast voldoende vrijheid om hun rollen speels in te vullen en hij zelf vult zijn beelden met sfeervolle plaatjes van een warm Oslo. De zwoele kleuren geven het broeierige verhaal nog meer sfeer dan er al in het script aanwezig was.

Het grote aantal verhaallijnen werkt dit keer eens niet in het nadeel, zoals dat bij andere pogingen om tot een mozaïekfilm te komen wel vaak het geval is. Poppe en Rosenløw Eeg pakken alle draadjes, die vrij lang netjes parallel lopen, stevig vast en knopen die naar het einde van de film netjes aan elkaar. Heel erg verrassend zijn de ontknopingen van de verschillende relazen niet, want daarvoor ligt alles net iets te veel voor de hand. De invoeging van een klein onverwacht staartje geeft de film echter een leuke wending. Een wending die de film thematisch in de richting van Wim Wenders' Der Himmel Über Berlin duwt. Niet dat Hawaii, Oslo ooit dat niveau haalt, maar het gaat om het idee.