Maakten Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis Jr. deel uit van het beruchte “The Rat Pack” dan wordt de Amerikaanse comedy-scene de jongste jaren opgeëist door de zogeheten “Frat Pack”; een groep komieken die continu in mekaars films opduiken. De niet van het scherm weg te krijgen Ben Stiller en de best talentvolle maar niet altijd goed tot zijn recht komende Will Ferrell zijn kopstukken van de “Pack” maar ook Owen en Luke Wilson, Vince Vaughn en Jack Black maken deel uit van deze olijke bende. Hun films zijn niet altijd de meest geslaagde producties, maar vaker wel dan niet een weinig doordachte aaneenrijging van in kwaliteit variërende grappen. Het resultaat is een filmografie boordevol absurde komedies maar ook interessante, mooie werkjes zoals The Royal Tenenbaums en The Life Aquatic with Steve Zissou. Deze Crashers overstijgt de hersenloze humor van weleer en wist ons in ieder geval aan het lachen te brengen maar echt volledig geslaagd kunnen we dit toch niet noemen.
John Beckwith (Owen Wilson) en Jeremy Grey (Vince Vaughn) zijn twee op vrouwen beluste dertigers die in hun vrije tijd huwelijksfeesten afschuimen, op zoek naar “geile vrouwen wiens seksdrift door de huwelijksplechtigheden wordt aangewakkerd”. Nadat ze een bijzonder succesvol seizoen achter de rug hebben laat Jeremy zijn oog vallen op het groots opgezette en prestigieuze huwelijk van een dochter van een vooraanstaand politicus, de door zeilen geobsedeerde William Cleary (Christopher Walken) en zijn nymfomane vrouw Kathleen (Jane Seymour). Met hun libido actiever dan ooit en de snode plannen om enthousiaste bruidsmeisjes te verleiden klaar om tot uitvoer gebracht te worden trekken de narcistische nitwits naar het feest dat uiteraard, en niet zonder de obligate zedenlesjes, heel anders afloopt.
In een zomer die aan de Amerikaanse boxoffice pijnlijk duidelijk maakte dat het publiek niet langer geïnteresseerd is in dure spektakels (hoewel wij in 2005 met Batman Begins, War of the Worlds, Charlie and the Chocolate Factory etc. niet echt te klagen hadden) bleek Wedding Crashers dé hit van het seizoen. Alsof het een reactie op de moraalridders en hun preken betrof werd deze politiek incorrecte sekskomedie op applaus onthaald. En momenteel wordt het succes van Crashers nog eens overgedaan door Steve Carells The 40 Year Old Virgin. Toch kunnen we deze film niet onverdeeld aanraden en blijkt Crashers te onevenwichtig en lang niet zo venijnig als de makers ons willen doen geloven. Aanvankelijk slaagt de film er probleemloos in om de ene na de andere lachbui bij zijn publiek los te krijgen. Owen Wilson en vooral de erop los improviserende Vince Vaughn zijn in topvorm en brengen de twee egoïstische, op seks beluste feestvarkens met veel enthousiasme tot leven. Zelfs Wilson, die later in de film de weinig dankbare rol van “leading man” op zich moet nemen, amuseert zich kostelijk met het vrijzinnige gedrag van zijn personage. Met een schijnbaar eindeloze, hilarische montage op “Shout” waarin we John en Jeremy het ene na het andere huwelijksfeest zien “crashen” (compleet met schranspartijen, overdadig drankgebruik en wilde seks na afloop) bereikt de film zijn komische hoogtepunt zonder daarom echt grof of vulgair uit de hoek te komen.
Regisseur David Dobkin bewijst zich hier als een man met oog voor timing en als iemand die goede en slechte smaak op elkaar weet af te stemmen. Jammer genoeg kan de film dit aanstekelijke tempo en de pretentieloze inhoud niet volhouden. Hoewel de avonturen van John en Jeremy, die op hun Heilige Graal van huwelijksfeesten alle trucs uit het Crashers Handboek in de strijd gooien, steeds amusant blijven, verliest de film opmerkelijk vaart als de personages het feest verlaten en zich terugtrekken op het landgoed van Cleary en zijn gezin. Het is dan dat Crashers de kaarten op tafel gooit en zich ontpopt tot een clichématige romantische komedie waarin Dobkin en de scenaristen Steve Faber en Bob Fisher evenwel op de hoogte zijn van de valkuilen en clichés van het genre, maar ze toch met een nogal flauwe knipoog naar het publiek zonder uitzondering allemaal toepassen. In een laatste wanhoopspoging daagt een prominent lid van de Frat Pack op om de lachsalvo’s op te krikken maar dan is het al te laat en heeft Crashers de goodwill van zijn publiek verspeeld. Bij enige andere idiote komedie zouden we ons hier niet eens aan ergeren en met veel plezier de film de grond in boren maar bij Crashers, die zo sterk opent en waarin de cast zo goed werkt, is dat een pijnlijke gemiste kans.
Een onvergeeflijke fout is dat het scenario niet trouw blijft aan de personages en bepaalde karakters op onnatuurlijke en geforceerde wijze veranderen. Dit is nergens vervelender dan bij Vince Vaughn, een acteur die wij niet altijd weten te waarderen maar die hier uitstekend werk aflevert. Zijn Jeremy Grey is een ongegeneerd luidruchtige, erop los levende kerel die niet zou misstaan in het komische oeuvre van de in 1982 overleden John Belushi. De omwenteling die zijn personage in verband met zijn psychopathische verovering in de derde act doormaakt is echter te braaf en mist alle zwarte humor die wij liever hadden gezien.
Toch is het onmogelijk om Wedding Crashers volledig af te schrijven. Het eerste uur is solide en toont zich als een van de grappigste Amerikaanse komedies van het jaar. In tegenstelling tot de ontelbare tienerkomedies en andere infantiele pulp herbergt deze film, ondanks de plot, maturiteit en ziet het geheel er verzorgd en afgewerkt uit. De acteerprestaties zijn, op een paar bijrollen na, prima met Wilson en Vaughn op kop. Wilson houdt zich goed staande tegenover het verbale geweld van Vaughn en het feit dat het romantische verhaaltje nooit echt om te kokhalzen wordt is aan hem en de rustige vertolking van zijn “leading lady”, de in Amerika ondertussen immens populaire Rachel McAdams te danken. McAdams bewijst meteen dat ze meer in haar mars heeft dan de Lindsay Lohans en Hilary Duffs van deze wereld en slaagt erin om de komische en dramatische vereisten te verenigen. Van Christopher Walken weten we dat hij de laatste jaren geen moeite meer doet om iemand anders dan hemzelf te vertolken maar niemand speelt Walken beter dan Walken zelf en ook hier is hij best grappig. Jane Seymour is echter totaal overbodig en de aanwezigheid van een vuilbekkende oma is al lang geen komische triomf meer. Gelukkig weet Bradley Cooper met bijna megalomane waanzin de rol van Sack, McAdams on-screen verloofde, te vertolken en ontpopt Isla Fisher als de jongste, volstrekt gestoorde Cleary telg zich tot een ongecontroleerde maar best grappige actrice.
Andere pluspunten zijn de leuke, soms zelfs cartooneske filmmuziek van Rolfe Kent, de best mooie fotografie van Julio Macat en de plezante, onbezonnen sfeer die de film uitstraalt als de twee vrouwenversierders op jacht gaan en alle gemene knepen van het vak toepassen. Had de film zich, zoals we van de titel mogen verwachten, meer op het eigenlijke “crashen” geconcentreerd zonder te verzuipen in een romantisch subplot dat uiteindelijk alles gaat domineren, dan was er misschien sprake geweest van een onverbloemd aan te raden hit. Zoals het nu is kunnen we de film als niets meer dan een vermakelijk tussendoortje bestempelen. En toch, wij hebben het Crashers Handboek alvast in de boekhandel besteld.
[START INFO]
Titel:
Wedding Crashers
Genre: romantische komedie
Speelduur: 1u53
Regisseur: David Dobkin
Acteurs: Owen Wilson, Vince Vaughn, Rachel McAdams,
Christopher Walken, Jane Seymour, Isla Fisher, Bradley Cooper
[END
INFO]