THE UPSIDE OF ANGER

Uit onze prille jeugd herinneren wij ons nog het fenomeen weekendfilm. Het waren de lange zaterdagavondfilms voor de komst van de commerciële zenders die zich eindeloos leken uit te rekken en waarin de personages de meest verschrikkelijke dingen meemaakten: een moeder kreeg kanker of aids, een dochter zat aan de drugs of kreeg anorexia, een vader geraakte aan de drank of een veel jongere minnares – en meestal gebeurde dat allemaal tegelijk in één film. Zoveel kommer en kwel konden wij zo jong nauwelijks aan, maar meer nog herinneren die avonden aan het traag verstrijken van de tijd. Duurde die films écht drie of vier uur? Jaren later kennen we wel betere manieren om zaterdagavonden door te komen, maar dat weekendfilmgevoel omschrijft nog het best hoe we ons door The Upside of Anger hebben moeten worstelen. Die film duurt in werkelijkheid twee uur, maar voelt minstens twee keer zo lang aan.

The Upside of Anger opent met het einde en het is de 15-jarige Lavender Wolfmeyer, bijgenaamd "Popeye" (rol van Evan Rachel Wood) die ons zal vertellen wat er de voorbije drie jaar voor gezorgd heeft dat haar moeder van een opgewekte en zorgzame vrouw veranderd is in een cynische en kwade zuipschuit. Dat komt, zo vertelt Popeye, omdat woede een mens kan veranderen. Dat komt ook omdat de waarheid pas aan de oppervlakte komt als alle puzzelstukjes van een verhaal voorhanden zijn. Popeye is een erg rijp meisje voor haar leeftijd en de filosofische mijmeringen gebruikt ze voor een videoreportage die ze maakt over woede. Ironisch genoeg wordt ze door haar omgeving niet altijd ernstig genomen. Ze is dan ook nog maar een kind.

We keren dus drie jaar terug in de tijd en merken dat het perfecte leventje van Terry Wolfmeyer (Joan Allen) – groot huis, veel geld, schattige kinderen – uit elkaar valt als haar man op een dag het huis verlaat en niet meer terugkomt. Terry kan maar één conclusie trekken en dat is dat haar man ervandoor is met zijn secretaresse om in Zweden een nieuw leven op te bouwen. Het voorval zuigt alle energie uit haar leven en Terry vervalt in een soort permanente kamerjaslethargie. Ze vult haar dagen vooral met voor de televisie hangen en eindeloos veel vodka en tonic drinken.

Dat is het moment dat haar wat slome buurman Denny Davies (Kevin Costner) wel erg vaak bij Terry aanklopt. Denny heeft al een tijd een oogje op haar en ziet nu zijn kans schoon om zich als vriend, schouder en drinkmaatje op te werpen. Denny was ooit een succesvol pitcher bij de Detroit Tigers, maar lummelt nu hij met pensioen is maar een beetje aan. Hij hijst biertjes dat het een lieve lust is, tekent dozen vol honkballen voor de fans, en heeft een radioprogramma op de lokale zender. Langzaam maar zeker beginnen Terry en Denny voor elkaar onmisbaar te worden, maar echt constructief kan je hun relatie niet noemen.

Een geluk nog dat de vier dochters voor enig leven in het huis zorgen. Als sterke, onafhankelijke maar ook eigenzinnige tieners lijken zij de enigen die de boel een beetje draaiende houden, hoewel ook zij met hun problemen worstelen. Hadley (Alicia Witt) is pas afgestudeerd en staat op het punt te trouwen, hoewel haar moeder nog van niets weet. Andy (Erika Christiansen) van haar kant wil niet naar de universiteit, maar neemt een job als productie-assistente aan bij de radio, waar ze prompt een relatie begint met de veel oudere vrouwenloper Shep (Mike Binder). Emily (Keri Russell) droomt ervan om balletdanseres te worden en wil daarvoor tot het uiterste gaan. En dan is er nog Popeye (Evan Rachel Wood), de jongste van de meiden die de situatie ook het nuchterste kan bekijken. Haar problemen beperken zich tot een eerste verliefdheid op een onbereikbare jongen.

Schrijver/regisseur Mike Binder vertelt in deze film dus in feite het verhaal van zes levens en dat is een beetje te ambitieus. Aangezien iedereen zijn eigen zorgen heeft, wordt de film een aaneenschakeling van problemen en conflicten. Stof een weggelopen man, een gebroken gezin, een serieus alcoholprobleem, de dreiging van kanker, ontluikende homofilie, hoog oplopende ruzies tussen moeder en dochter, de afwezigheid van een vaderfiguur en een relatie met een veel oudere man op één hoop en je krijgt een film vol sombere treurwilgproblematiek. Elk moment verwacht je wel dat er iemand gaat sterven of dat een nog groter onheil boven het hoofd hangt. Ironisch genoeg heeft Binder dus echt veel te vertellen in twee uur, maar kruipt de tijd te traag voorbij. Verschillende verhaallijnen die wel ingeleid worden, krijgen geen vervolg of worden niet echt afgerond.

Nochtans kreeg The Upside of Anger bij zijn release in Amerika veel lof toegezwaaid. Die is ook deels terecht, want de film kan terugvallen op een erg sterke cast. Mike Binder schreef de rol van Terry speciaal voor Joan Allen (The Notebook). Allen is een solide actrice, maar moet hier jammer genoeg worstelen met een verbitterd personage vol zelfmedelijden dat wij in elk geval niet konden begrijpen. Zoals een van haar dochters terecht opmerkt, verdient ze een klap in het gezicht. Kevin Costner bewijst dat de grote heldenrollen waarin hij zichzelf zo graag ziet (Waterwold, The Postman) niet zijn ding zijn. Als de uitgerangeerde, bierdrinkende en bebaarde Denny komt hij veel beter tot zijn recht. Maar ook zijn personage verdient een gigantische schop onder de kont. Hoe erg hun leven ook in een impasse terecht is gekomen, van volwassen mensen verwacht je meer moeite om eruit te geraken. De vier dochters staan wél met beide voeten in het leven. Vooral de jonge Evan Rachel Wood (Thirteen) is erg goed als de ontwapenende Popeye. Ze bewijst dat je als jongste kind de dingen vaak anders en eerlijker ziet.

De besluiteloosheid van vooral Terry enerveert, maar zal later in het verhaal nog een belangrijke rol spelen. Op verschillende momenten in de film staat ze met de hoorn in de hand om haar man in Zweden op te bellen, maar nooit heeft ze de moed om door te zetten, of om haar man dat pleziertje te gunnen. Had Terry dat wel gedaan, dan hadden de volgende drie jaren van haar leven er anders uitgezien. Popeye had het dan ook bij het juiste eind: je moet alle elementen kennen om de waarheid onder ogen te zien.

De waarheid over The Upside of Anger is dat het een te langzame, vervelende film is met een verhaal dat eindeloos doormijmert en verder kabbelt – van probleem naar probleem. De sterke cast houdt de film gelukkig net overeind. Wie volhoudt, wordt vervolgens nog beloond met een verrassende wending die toch wel een extra dimensie geeft aan wat je daarvoor hebt gezien. Het zijn die ultieme minuten die The Upside of Anger dan toch nog boven het weekendfilmniveau weten uit te tillen.