L'ENFANT

Het kind uit de titel kan je zowel letterlijk als figuurlijk interpreteren. Zo is het ‘echte’ kind het pasgeboren zoontje van een nog erg jong koppeltje, Sonia en Bruno, die zich op hun beurt nog als echte kinderen gedragen. Sonia mag dan wel een sterk karakter hebben, ze is tevens erg naïef. En haar vriendje houdt dan er weer een levensfilosofie op na die allesbehalve getuigt van een zin voor verantwoordelijkheid. Gaan werken interesseert Bruno namelijk niet, hij steelt en sjoemelt liever zijn geld bij elkaar, een activiteit waarbij hij geholpen wordt door nog jongere boefjes. Hij gaat daar zelfs zo in op dat hij in den beginne geen oog heeft voor zijn nakomeling.

Deze allesbehalve rooskleurige situatie wordt nog dramatischer door een wel erg impulsieve beslissing van Bruno, die de baby namelijk aan een adoptiebende verkoopt. Sonia wordt zowat hysterisch bij het vernemen van het nieuws en wil niets meer met haar vriendje te maken hebben. Dit zorgt voor een heuse ommekeer bij Bruno, die vanaf dan hemel en aarde moet bewegen, niet alleen om moeder en kind te kunnen herenigen, maar ook om van Sonia vergiffenis te krijgen.

L’enfant heeft met zijn voorgangers heel wat gemeen. De Dardennes hebben weer aandacht voor een bevolkingsgroep die door de media en het grote publiek gemakkelijk genegeerd worden, namelijk zij voor wie een dagelijkse warme maaltijd en een dak boven het hoofd geen vanzelfsprekendheid is. En de regisseurs schrikken er weer niet voor terug om ons letterlijk met de neus op de feiten te drukken; de close-ups zijn volop aanwezig, zoals altijd opgenomen met een schokkerige camera. Ook L’enfant werd opgenomen in Seraing en een deel van de cast bestaat wederom uit amateurs, wat de authenticiteit van de film bevordert.

Ook terug van de partij is Olivier Gourmet, die een fenomenale hoofdrol neerzette in Le Fils en nu met een kleine bijrol werd bedacht. En de jongeman uit La Promesse neemt deze keer weer de hoofdrol voor zijn rekening. Jérémie Renier doet dat op zeer overtuigende wijze en laat Bruno mooi en geloofwaardig evolueren van nonchalant, bijna harteloos boefje tot een volwassene die wel degelijk gevoelens en een geweten heeft. Debutante Déborah François speelt met veel verve Sonia; dolverliefd op haar Bruno, een echte moederkloek voor haar baby. Haar radeloosheid bij het vernemen van het lot van haar zoontje spat van het scherm af.

Films van de Dardennes staan niet voor een avondje amusement en daar is L’enfant dus geen uitzondering op. Gelukkig is deze film al iets lichter verteerbaar dan bijvoorbeeld Rosetta, al was het maar omdat hij zowaar eindigt met een sprankeltje hoop. L’enfant is mede daardoor een toegankelijker film geworden.