THE DUKES OF HAZZARD

The Dukes of Hazzard gierden op de Amerikaanse zender NBC met piepende banden en opgefokte motor over het scherm van 1979 tot 1985 en deden – wellicht enkele jaren later – op de Nederlandse televisie hetzelfde. Laten we maar meteen bekennen dat wij geen fan waren van deze reeks. Niet van de megacoole oranje Dodge Charger uit 1969 (geeuw) en zelfs niet van de megageile Catherine Bach die de sexy Daisy Duke speelde (nogmaals geeuw). Die Bach verwierf in Amerika overigens enige beroemdheid omdat de ultrakorte shorts die ze in de reeks altijd droeg de komende jaren in de volksmond gewoon Daisy Dukes werden genoemd. Een staaltje van product placement zoals we vandaag de dag zelfs in soaps op televisie niet meer zien. De Dukes-neefjes zelf werden gespeeld door Tom Wopat (Luke) en John Schneider (Bo), die zo vergroeid raakten met hun rol dat ze tegenwoordig alleen nog gevraagd worden om stemmen in te spreken van het videogame The Dukes of Hazzard: Return of the General Lee. De droom om zelf ooit in een grote bioscoopfilm van The Dukes te mogen meespelen zat er voor hen niet in. Als overjaarse vijftigers slijten ze hun dagen nu met het nostalgisch besef ooit jong en hip geweest te zijn.

De Duke Boys anno 2005 zijn snelle sterren als Paul Walker en Ashton Kutcher: even ruig en hoekig als hun tegenpolen uit de jaren zeventig, gewild en geliefd bij de jeugd en dus geloofde Warner Bros. wel dat een remake een goed idee was. Snelle wagens, gore grappen en grote tieten doen het immers altijd aan de box-office, en gelijk hebben ze – helaas. Walker en Kutcher stapten uiteindelijk niet in het project. Zelfs acteurs met een slechte smaak kennen hun grenzen. Dat kan niet gezegd worden van Johnny Knoxville en Seann William Scott, die wél in het project geloofden. Knoxville is de stuntende randdebiel die MTV-kijkers wel zullen kennen uit Jackass. Scott moet van alle acteurs zowat het meest knullige curriculum hebben met daarop onder meer American Pie 1, 2 en 3, Road Trip en Dude, Where’s My Car. Voor de rol van Daisy Duke was naar verluidt niemand minder dan Britney Spears in de running, maar de casting van Warner deed beter: ze vonden Jessica Simpson. Simpson is, voor wie het niet mocht weten, met een vermoedelijk IQ van 160 en de zware opgave om maagd te blijven tot haar huwelijksnacht de moeder Theresa onder de popvedetten, maar werd toch vooral bekend van de MTV-reality reeks Newlyweds: Nick & Jessica.

Voor wie bang is dat het verhaal van The Dukes of Hazzard te ingewikkeld wordt, of gewoon zijn hersenen thuis vergeten is, of – nog waarschijnlijker – gewoon geen hersenen heeft, is er deze geruststellende gedachte: deze film wordt verteld en dat mag letterlijk genomen worden. Een voice over geeft af en toe uitleg bij de gebeurtenissen. Omdat zelfs dat nog snel kan gaan, wordt het beeld af en toe bevroren, zodat zelfs de mensen op de laatste rij de kans krijgen weer bij te benen. Zelfs wij begrepen dus min of meer waarover deze film gaat en dat zonder high school te lopen in Texas. De film start in Hazzard County, een klein stoffig stadje in Georgia waar alles langzamer gaat dan in de rest van de wereld, maar waar iedereen ook iedereen kent en vermoedelijk de appeltaart is uitgevonden. De neefjes Bo en Luke maken er zich op voor de jaarlijkse autorace die ze al vier keer gewonen hebben. Ze worden gesteund door hun blond nichtje Daisy en hun sakkerende oom Jesse, maar er is ook tegenwind. De steenrijke en corrupte commissaris Boss Hogg wil dit jaar niet alleen de race winnen, maar heeft ook zijn oog laten vallen op de boerderij van de Dukes, en roept daarvoor de hulp in van een legertje hulpagenten.

Omdat de grappen in en rond Hazzard County blijkbaar al snel op waren, mogen Bo en Luke in deze film een uitstap maken naar de universiteit van Atlanta waar ze proberen te achterhalen wat de inhoud is van een vreemdsoortig staal dat ze uit Boss Hoggs brandkast hebben gestolen. Het uitstapje is een excuus voor meer studentikoze grappen dan er in alle American Pie’s samen zaten en dat is meer dan een mens kan verdragen. Uiteindelijk eindigt The Dukes of Hazzard zoals ook elke aflevering van de tv-serie wellicht afgesloten werd: Boss Hogg en zijn politiehulpjes bijten in het stof, de Dukes winnen met hun opgedreven General Lee de autorace en geven een groot feest op hun van de ondergang geredde boerderij. Iedereen tevreden.

The Dukes of Hazzard bleek in Amerika afgelopen zomer een groot succes, maar vergis u niet: deze film is geen hersenloos entertainment, maar gewoon hersenloos. Het grootste probleem is dat Bo en Luke geen sympathieke outlaws zijn waarmee je je wel eens graag identificeert, maar dat ze zich als arrogante, egoïstische, seksistische macho-etters gedragen waar je in het echte leven liever in een grote boog omheen loopt. De rest van de cast is zo megadom dat je vermoedt dat regisseur Jay Chandrasekhar (Super Troopers) hun hersenpan heeft open gezaagd en er met een rietje de hersens heeft uitgezogen. De carrière van Burt Reynolds duurt sowieso al dertig jaar te lang, maar zijn rol als commissaris Boss Hogg is een ongezien dieptepunt. Jessica Simpsons boezem heeft wellicht meer volume dan haar hersenen en dus is de newlywed een geweldige Double D.

Voor wie dacht dat Deuce Bigalow toch een beetje tegenviel of dat Stealth een zwakke film was, is er een verrassing van formaat: The Dukes of Hazzard is nog slechter, nog debieler en nog dommer. Het is een onding vol ongeschoren wangen, verkeerde snorren, stoffige cafégevechten, leeghoofdige zuipschuiten, lange bakkebaarden, tandloze boeren, tabakspuwende mecaniciens, tierende deukhoeden en volumineuze blondines. De Dodge Charger van Bo en Luke mag op de schroothoop. Te oordelen naar de manier waarop ze in hun auto springen, zijn de deuren toch al stuk.