Tijdens een heerlijke zomerdag, vormgegeven door in felgele filters gedoopte cinematografie, openbaart de jonge Harry Lockhart zijn nieuwste goocheltruc aan een publiek van nieuwsgierige, geamuseerde ouders. Zijn assistente, de zevenjarige Harmony, bereidt zich voor op het gedurfde spektakel waarin ze middendoor zal gezaagd worden. Met een vervaarlijk uitziende zaag in aanslag gaat Harry aan het werk tot een door merg en been snijdende doodskreet zich uit de keel van Harmony perst. Zo opent Kiss Kiss, Bang Bang; het nieuwste schrijfsel en tevens regiedebuut van de uitgesproken Shane Black.
Black werd in 1987 een gevierd scenarist dankzij de bescheiden cultfilm The Monster Squad en de monsterhit Lethal Weapon. In datzelfde jaar dook hij ook als acteur op in Predator, waar hij de ietwat “nerd”-achtige, schunnige grappen rondstrooiende Hawkins vertolkte (wie herinnert zich niet de heerlijk foute “Jeez, you got a big pussy”- grap uit die film?). Hij volgde het succes op met politiek incorrecte scenario’s voor actiepulp als The Last Boy Scout, Last Action Hero en The Long Kiss Goodnight én werkte mee aan de succesvolle vervolgdelen in de Lethal Weapon franchise. Uiteindelijk werd het stil rond deze man, die erom bekend staat om zijn scenario’s met grove maar daarom niet minder leuke oneliners te kruiden (denk maar aan Bruce Willis’ monoloog over een gangsters dikke vrouw als die kerel op het punt staat om hem neer te knallen of de repliek die hij naar zijn ontrouwe vrouw slingert als ze klaagt over zijn voortdurende afwezigheid: “buy a dog”). Anno 2005 is Black “back with a vengeance” en schreef hij niet alleen het uitermate grappige scenario van deze Kiss Kiss, Bang Bang maar nam hij ook de regie op zich. Het resultaat is een visueel indrukwekkende, intelligente, frisse en vooral hilarische postmoderne film noir.
We volgen de belevenissen van een ondertussen opgegroeide Harry Lockhart (Robert Downey Jr. die na een misstap in Gothika en ontelbare bezoeken aan ontwenningsklinieken eindelijk opnieuw zijn talent bevestigt) die als een derderangs inbreker de dubieuze kost verdient. Als hij op een ongefortuneerde avond zijn partner in crime ziet neergeknald worden en hij op de vlucht voor de politie op een auditie terechtkomt slaagt hij erin de producenten van zijn kunnen te overtuigen en belandt hij, voor hij het zelf goed lijkt te beseffen, in de kleurrijke decadentie van Los Angeles. Daar wachten hem ontelbare verrassingen; zoals een ontmoeting met zijn oude jeugdvlam Harmony en acteerlessen van de showbizz detective “Gay” Perry Van Shrike (Val Kilmer). Het duurt niet lang of de drie raken in een moordcomplot verzeild dat hen langs spinnen in beha’s, overdadige party’s, nietsontziende moordenaars, natgepiste lijken, uitgerangeerde acteurs, gefrustreerde babes, roodharige femme fatales en afgehakte vingers voert.
Hoewel de plot misschien herinneringen oproept aan weinig subtiele actievehikels als Bad Boys II is Kiss Kiss, Bang Bang veel meer dan dat. Wat meteen in het oog springt is dat de film er, ondanks een beperkt budget (vijftien miljoen dollar ten opzichte van Bad Boys II met zijn honderddertig miljoen!) fantastisch uitziet. Hoewel de film zich vooral tijdens de nachtelijke uren in LA afspeelt baadt de prent in een opvallende kleurenpracht die nergens duidelijker is dan bij de scènes op de feestjes en in de bars waar de personages hun zwartkomische gesprekken voeren. Van de door de klassieke generieken van Saul Bass geïnspireerde openingsgeneriek tot de no-nonsense finale is de film een visuele parel.
De acteerprestaties zijn al even indrukwekkend. Een heropgevoede Robert Downey Jr., ondanks zijn “bad guy” imago een door Hollywood – terecht – op handen gedragen acteur, is schitterend als Harry Lockhart, de door het toeval in zijn eigen detectiveverhaal gestuwde sympathieke idioot én de verteller van het verhaal. Dankzij een grappige voice-over, die het bioscooppubliek aanspreekt en de film te pas en te onpas onderbreekt voor een mijmering of interne monoloog, slaagt Downey Jr. er perfect in om de kijker aan de kant van zijn Lockhart te krijgen. Sommige scènes lijken aanvankelijk niets te betekenen (en het personage erkent dit) maar dragen bij tot de sfeer en de vormelijke originaliteit van het amusante geheel. Met Val Kilmer als Gay Perry is de film nog een beruchte acteur rijker maar hij werpt zich voluit in de strijd als de homoseksuele detective die met Lockhart opgezadeld wordt. Dé verrassing van de film is Michelle Monaghan als Harmony, een ambitieuze actrice en de droomvrouw van Lockhart; het meisje dat hem altijd als haar “beste vriend” beschouwde. Hoewel we aanvankelijk geneigd waren om Monaghan als niets meer dan schaars geklede eye candy te zien (en Black doet er alles aan om ons haar uiterlijk niet te doen vergeten; getuige daarvan een stuntelige dronken pseudo- stripact) ontpopt ze zich in de loop van de film tot een uitstekende actrice die haar mannelijke tegenspelers van weerwerk dient. Binnenkort daagt ze op in North Country en in Mission: Impossible III.
Het scenario van Black, deels gebaseerd op Brett Halliday’s Bodies Are Where You Find Them, is een onweerstaanbaar grappige, grove maar nooit vulgaire, ironische ode aan de film noir geworden waarin referenties naar het werk van Raymond Chandler en detectives als Sam Spade en Philip Marlowe nooit ver weg zijn. Black vermijdt resoluut de valstrikken die veel buddy movies plagen en slaagt er handig in om de film een eigen identiteit te geven. Waar wij na het zien van de leuke trailer eerst nog de idee kregen dat Kiss Kiss, Bang Bang een doorslagje kon worden van The Hard Way (een plezante actiekomedie uit ’91 waarin een keiharde flik – James Woods – een irriterende, verwende acteur – Michael J. Fox – op sleeptouw moet nemen) bant de film deze vergelijking probleemloos uit.
De plot mag dan wel licht verwarrend zijn en vraagt de aandacht van de kijkers, de afwikkeling is meer dan solide en beledigt nooit de intelligentie van het publiek. Voeg daar tenslotte de op de dunne grens tussen hommage en parodie balancerende filmmuziek van John Ottman aan toe en het resultaat is een aangename verrassing die, hoewel niet voor gevoelige zielen, het grootst mogelijke publiek verdient. Warm aanbevolen!
[START INFO]
Titel: Kiss
Kiss, Bang Bang
Genre: Misdaad / Komedie
Speelduur: 1u43
Regisseur: Shane Black
Acteurs: Robert Downey Jr, Val Kilmer, Michelle
Monaghan, Corbin Bernsen, Dash Mihok, Larry Miller, Rockmond Dunbar
[END
INFO]